เสียงฝนโปรยปรายลงบนหลังคาอาคารสำนักงานสีเทาในซอยลาดพร้าว ซอกซอยที่กลบเสียงรถเมล์ด้วยเสียงละอองน้ำ เจน ยืนอยู่หน้าห้องประชุม มือจับแฟ้มบัญชีแน่น หัวใจเต้นระรัว จากกระจกใสบานใหญ่ เธอเห็นเงาหัวหน้าฝ่ายโฆษณากำลังนั่งพิงเก้าอี้ สายตาจับจ้องที่จอคอมฯ – ตั้ม ผู้ชายที่ทั้งออฟฟิศพูดถึงว่าเข้มขรึมและหัวแข็ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เจนสูดหายใจลึก เดินเข้าไป เธอนั่งฝั่งตรงข้าม ใบหน้าระแวดระวัง ขณะรอผู้จัดการ ประชุมต้องเริ่มตอนแปดโมงเป๊ะ เสียงสนทนาเงียบสงัด เจนเหล่ไปมองตั้มที่ดูเหมือนไม่สนใจ ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศ แต่แววตาเขากลับเหลือบมาตรงจุดเจนอย่างรวดเร็วราวบังเอิญ
“ฝนตกแต่เช้าเลยเนอะ” เจนทัก เสียงเงียบไปพักหนึ่งก่อนตั้มรับคำ “อืม ดี ดับร้อน”
“แต่เปียกกันทั้งออฟฟิศ”
“ถ้าไม่ชอบฝน จะทำยังไงได้” ตั้มพูดพลางก้มหน้า ซ่อนรอยยิ้มบางๆ แล้วกลับไปสนใจหน้าจอ
ผู้จัดการเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มใหญ่ “โปรเจกต์สำคัญที่ว่า ตั้มดูแผน เจนจัดเรื่องตัวเลข”
เสียงฝนยังดัง เจนกัดปากนิ่ง ไม่ใช่แค่ผู้จัดการที่หวังสูง ตัวเจนเองก็กลัวจะทำไม่ได้ ตั้มเงยหน้ามอง เห็นนิ้วมือเธอกำฟางเล่มจิ๋วในแฟ้มแน่น
หลังเลิกประชุม เจนเก็บของอย่างรวดเร็วแต่เจอเสียงตั้มทัก “เธอมีเวลาไหม เดี๋ยวส่งรายละเอียดแคมเปญมาดูด้วยกัน”
“วันนี้เลยหรอ…”
“วันนี้เลยจะดี ถ้ามีปัญหาอะไรก็คุยให้เคลียร์”
เจนรับคำ เสียงหัวใจเธอตีก้อง เจนไม่ค่อยชอบความเปลี่ยนแปลง ตั้งแต่วันเกิดเหตุการณ์หนึ่งที่เปลี่ยนชีวิตเธอในอดีต เธอจึงกลัวความผิดพลาดจนติดเป็นนิสัย
ห้องทำงานของตั้มเต็มไปด้วยกระดาษโปสเตอร์ โต๊ะวางโน้ตบุ๊กมีรอยถ้วยกาแฟ เจนนั่งฝั่งตรงข้าม ลอบมองคนตรงหน้า ริมฝีปากเขาขมวดแน่นเป็นเส้นอ่อน
“เจน มานั่งคิดแผนด้วยกันนะ ตรงส่วนงบประมาณถ้าขัดใจ บอกเลย” เสียงเขาไม่ได้แข็งอย่างวันแรก มันนิ่ง เรียบ ทำให้เจนยิ่งอยากกั้นกำแพงใจ
“ค่ะ…แต่ขอเงื่อนไขอะไรได้ไหม”
“คือ?”
“ถ้ามันเลอะเทอะเกินไป ฉัน…ขอพักสักสิบนาทีก่อนได้มั้ย”
ตั้มยกคิ้ว “โอเค ไม่มีใครบังคับใจใคร อยากพักก็บอก”
เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ฝนยังตกเสียงเนิบ เจนเปิดแฟ้ม ง่วนกับแผ่นบัญชี ตั้มจ้องจอคอมฯ แต่นิ้วกดขอบโต๊ะจนเล็บขาว ไม่มีใครพูดอะไรกันอีกตรงนั้น ความเงียบหนาแน่นคล้ายกับฝนที่ยังไม่หยุดตก
ผ่านไปจนสองทุ่ม เจนขอตัวกลับ เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นถนนเปียกปอนแสงไฟเหลืองจัดฉากให้ทุกอย่างดูหม่นลง
“เดี๋ยว ไปพร้อมกัน” ตั้มว่า แล้วคว้าร่มฟ้าซึมๆ ที่ประตู
“ไม่ต้อง เดี๋ยวกลับเอง…”
“เปียกแน่ ฝนมันหนักกว่าเดิมอีก” เขาไม่ขึ้นเสียง แค่เดินออกไปเคียงข้างเจนโดยไม่รอคำตอบ
ใต้ร่มฟ้ายามเที่ยงคืน ทั้งสองเดินเงียบ ๆ เสียงน้ำหยดจากชายร่มหยอกล้อกับเสียงฝีเท้า
“เธอไม่กลัวฝน?” ตั้มถามเสียงขรึม
“กลัว…แต่กลัวมากกว่าที่ต้องทำอะไรผิดเหมือนเดิม ๆ ซ้ำ” เจนพูดแผ่วเบา พลางหลบตา
ตั้มหยุดเดิน หันมองหน้าเจน แววตาที่เคยแข็งดูอ่อนลงชั่วขณะ
“ฉันเองก็เคยพังมาเหมือนกัน” เสียงเขาทุ้มนุ่มขึ้นอย่างผิดวิสัย “แต่ไม่ใช่ทุกอย่างจะซ้ำรอย…ใช้ไหม?”
ฝนยังหล่นลงมา เจนยิ้มบาง ๆ ให้ตัวเอง พลางพยักหน้า
วันต่อมา หน้าฝนยังไม่จาง ทั้งสองต้องเข้าประชุมย่อยร่วมกันมากขึ้น เจนพยายามตั้งกำแพงใจต่อหน้าตั้มเสมอ เพื่อนร่วมงานในฝ่ายบัญชีแอบหัวเราะ เธอแสร้งไม่สนใจ
ขณะที่เธอเดินไปซื้อกาแฟใต้ตึกวันนั้น ตั้มมาเข้าคิวข้างหลังโดยไม่เอ่ยอะไร ทั้งสองยืนเงียบ มีแต่เสียงบาริสต้าพูดจอแจเป็นฉากหลัง
“เมื่อวานกลับถึงบ้านกี่โมง?” ตั้มถามขึ้นในช่องเวลาว่างเปล่า
“เที่ยงคืนกว่า รถติด ฮะ ๆ” เจนตอบแบบกลบเกลื่อน
“อีกหน่อยฝนน่าจะหยุด” ตั้มพูดเหมือนจะปลอบหรือเตือนใจตนเองมากกว่า
“จะหยุดจริงไหมนะ?”
เขามองเจนด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม ก่อนยกกาแฟเดินจากไปไม่พูดอะไรอีก
คืนนั้น ขณะเจนนั่งทำงานล่วงเวลา เธอพบอีเมลแบบฟอร์มขอเบิกค่าใช้จ่ายพลาดจุดหนึ่ง เธอไล่สายตาลงไป เห็นหมายเหตุของตั้ม “เช็กดี ๆ นะ ถ้าเหนื่อยพักก่อนก็ได้” เจนถอนหายใจยาว แขนปล่อยตกพิงเก้าอี้ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดข้อความ
“ขอบคุณที่เตือนค่ะ” ข้อความถูกส่งไปหาเบอร์ตั้ม
ห้านาทีต่อมา โทรศัพท์เจนสั่น ตั้มตอบกลับ “ยินดี พรุ่งนี้ข้าวเช้าด้วยกันไหม”
เจนพิมพ์ช้า ๆ “หกโมงครึ่งหลังตึก ข้าวต้ม?”
หลังจากนั้นเช้า ๆ สองคนพยายามทำงานหนักขึ้น โต้แย้งกันบ่อยเรื่องแนวคิดโปรเจกต์ บางครั้งเสียงตั้มขึ้นสูง เจนปั้นหน้ากล้าสู้คำติง
“ถ้าคิดว่าแผนเธอดีกว่า ฉันยินดีลอง ไม่ต้องห่วงภาพฉันหรอก” ตั้มพูดกลั้วหัวเราะกลบเกลื่อนความตึงเครียดที่อวลอยู่
“เรื่องนี้ถ้าพลาด เราสองคนก็โดนหมด” เจนพูดจริงจัง
“ก็เหมือนฝนตกใช่ไหม เปียกก็ต้องเปียกด้วยกัน” ตั้มส่งที่คั่นหนังสือที่เขาวาดลายเล็ก ๆ ให้เธอ “เอาไว้เวลาเหนื่อย จะได้ยังมีอะไรเล็กๆ ทวนใจ”
เวลาผ่านไป อากาศเริ่มเย็นลง โปรเจกต์เดินหน้าไว ยอดขายเริ่มมีแววดี เจนเห็นแสงเช้าในใจเล็ก ๆ ระหว่างนั้นก็ยิ่งสมประสานกับตั้มโดยไม่รู้ตัว
วันหนึ่ง หลังเลิกงาน เจนเห็นตั้มนั่งอยู่ในสวนหลังตึก เขากำลังถอดสายรัดข้อมือเก่า ๆ ดวงตาเปื้อนเศร้า
“เหนื่อยเหรอ?” เจนเดินไปนั่งข้าง ๆ โดยที่ตั้มไม่ได้เงยหน้า
“วันนี้เพิ่งรู้ว่าแฟนเก่ากำลังจะแต่งงาน” เขาหลุดคำพูดพลางขำในลำคอ แม้เป็นรอยยิ้มที่สั่นเบา
“ฉันเคยคิดว่าเลิกแล้วก็แล้วกัน…แต่พอเจอมันยังเจ็บ”
“ฉันเองก็เคยผิดในอดีต” เจนว่า ใบหน้าไม่กล้าเปิดเผยความอ่อนไหว
“แล้วผ่านมายังไง” ตั้มมองเจนอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
“ยอมรับว่าตัวเองก็เป็นมนุษย์ ไม่ได้สมบูรณ์สักอย่าง” เจนยิ้มจาง ๆ “อาจจะต้องปล่อยให้ฝนตกไปก่อน แล้วค่อยเช็ดน้ำตาทีหลัง”
ต้นเดือนพฤศจิกายน ฝนซาโปรย สองคนยิ่งสนิทมากขึ้น การร่วมงานเริ่มกลายเป็นรอยบากในความสัมพันธ์ ฝ่ายบัญชีไม่ค่อยสนใจสายตาคน ในห้องอาหาร เจนและตั้มต่างเซ็งกับเรื่องงาน แต่หัวเราะใส่กันจนคนอื่นเหลือบตามอง
แต่แล้วคืนหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองคุยประเด็นงบประมาณ ตั้มกลับหลุดประโยคหนึ่งอย่างไม่ทันคิด “ถ้าเธอไม่เคยเห็นฉันแย่แบบนี้ เธอคง…จะไม่มานั่งนั่งกินข้าวด้วยกันหรอก”
เจนชะงัก “ฉันก็กำลังกลัวเหมือนกัน ว่าถ้าใครเห็นตัวจริงของฉัน เขาอาจจะไม่อยากอยู่ใกล้เหมือนกัน”
ความเงียบเข้าปกคลุม ตั้มหลุบตาลง คล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ข้างใน
สองวันนั้น ทั้งสองแทบไม่ได้คุยกัน เจนมุ่งทำแต่งาน ตั้มก็หันไปทุ่มกับฝ่ายโฆษณา เสียงในออฟฟิศดูแน่นและกว้างขึ้นระหว่างพวกเขา
คืนวันศุกร์ ฝนลงเม็ดแรงอีกครั้ง ขณะที่เจนกำลังนั่งทบทวนโปรเจกต์ เธอก็ได้ยินเสียงน็อคประตู ตั้มยืนอยู่ตรงนั้น หน้าของเขาเปียกน้ำฝน เสืื้อคลุมดูลู่ไปกับตัว ตั้มคู่ใจร่มสีซึมซีดในมือ
“ขอโทษ ขอคุยด้วยหน่อย” เขากลืนน้ำลาย เหมือนพยายามฝืนอะไรบางอย่าง
“ได้” เจนลุกไปยืนตรงหน้าต่าง ดูแสงไฟเย็นตา สายฝนเหมือนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
“เมื่อกี้ฉันคิดอะไรอยู่น่ะ…” ตั้มเริ่มช้า ๆ “ฉันกลัวเปิดใจให้ใครอีกครั้ง มันเหมือนเราต้องรื้อของเก่า ๆ มากองตรงหน้าอีก แต่ตอนนี้ถ้าไม่พูด ฉันคงเสียอะไรบางอย่างที่สำคัญไป”
เจนหันกลับมา สีหน้าเธอชั่งใจ เห็นประกายลังเลในแววตา
“เธอกลัวอะไรที่สุด…” เขาถามแผ่วเบา
เงียบไปครู่หนึ่ง เจนพูดเสียงสั่น “กลัวว่าถ้ายอมรับหัวใจตัวเอง…จะผิดหวังเหมือนอดีต ไม่อยากเสียใจซ้ำ ๆ”
ตั้มมองเธอ ใจวูบไหวแต่พยายามมั่นคง “ฉันพร้อมอยู่ตรงนี้ ถึงเธอยังกังวลอยู่ก็ตาม”
เสียงฝนยังตกหนัก เจนเดินไปหยิบหนังสือเก่า ๆ เล่มหนึ่ง ยื่นไปตรงหน้าเขา “ในนี้มีจดหมายที่ฉันเคยเขียนถึงตัวเอง ตอนที่คิดจะเลิกรักคนหนึ่งแต่ทำไม่ได้… ฉันซ่อนมันไว้จนเกือบลืม”
ตั้มรับมา เปิดหน้าหนึ่ง เจียน้อยเรียงชิดขอบกระดาษ “อย่ากลัวการเริ่มต้นใหม่…ก็แค่เดินออกจากฝน”
ทั้งสองมองหน้ากัน เงียบอยู่นาน ในความเงียบนั้นมีความเข้าใจใหม่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครต้องพูดอะไรต่อ ทั้งสองต่างรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง — ความผิดพลาด ความกลัว ความอ่อนแอทั้งหลายอาจไม่ได้หายไป แต่ร่วมเผชิญหน้าด้วยกันได้
โปรเจกต์ใหญ่ประสบความสำเร็จ ในวันสรุปงาน ทั้งสองเดินออกมานอกตึก ท้องฟ้าโปร่ง ไม่มีฝนอีกแล้ว
“ขอบคุณเธอ…สำหรับทุกอย่าง” ตั้มพูดช้า ๆ
“ฉันก็ขอบคุณนาย” เจนยิ้ม น้ำเสียงสั่นบางเบา
ทั้งสองยืนอยู่ในจังหวะช้า ๆ ของชีวิต มองซอยลาดพร้าวที่เคยเปียกน้ำ ตอนนี้แห้งสายลมอ่อนประคอง
“เราเริ่มใหม่กันได้ไหม?” ตั้มถามเสียงแผ่ว
เจนมองหน้า รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความกล้า แม้ยังมีบางอย่างในตาไหวระริก
“ได้สิ…แต่อาจต้องค่อย ๆ เดิน อย่ารีบ”
“งั้นขอเดินข้างเธอไปเรื่อย ๆ ก็พอ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางสายลมวันฟ้าใส สองคนเริ่มต้นก้าวแรกสู่ความสัมพันธ์ครั้งใหม่ ไม่ใช่ด้วยคำมั่น ไม่ใช่ด้วยจูบหรือคำสารภาพ แต่ด้วยการเลือกที่จะซื่อสัตย์ต่อหัวใจ และให้อภัยอดีตของตัวเองช้า ๆ — ท่ามกลางความเงียบสงบที่ปลายฝน
