บ้านป่าหายสูญ

1. เสียงลมแรงปะทะกระจก ค่ำคืนฝนตก วรัญญาเหม่อมองทะเบียนน้องชายที่หายไป ‘นนท์’ ผู้ชายกล้าลุยป่าของครอบครัว เธอรับสายจากมารดาที่น้ำเสียงสั่นไหว บอกพบเบาะแสร่องรอยสุดท้ายที่หมู่บ้านกลางป่า ที่ไม่มีในแผนที่

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

2. เธอเดินทางกลางฝนกับ ‘โก้’ เพื่อนซี้วัยเด็กซึ่งพ่อเป็นนายตำรวจท้องถิ่น สองคนบรรจุกระเป๋าหนักอึ้งด้วยความอยากรู้ แม้ในใจวรัญญากลัวความมืดและความป่วยของตัวเองที่มักจินตนาการเสียงแปลก ๆ ยามเงียบเกินไป

3. ผ่านป่าหลังฝนตก โก้ขำประชดกับเสียงสัตว์ “กลัวผีเปล่า เธอนี่คงกลัวเงาตัวเอง” วรัญญาเงียบนาน สุดท้ายหลุดน้ำเสียงเบา “เราว่ามันไม่เหมือนเสียงสัตว์ป่านะ” ไม่มีใครพูดต่อ

4. สู่ทางดินโคลน หมู่บ้านเล็ก ๆ โผล่จากหมอก ท่ามกลางต้นไม้เรือนสูง มีกลุ่มเด็ก ๆ หยุดวิ่งมองด้วยสายตาไม่อยากเข้าใกล้ ผู้ใหญ่ใบหน้าเฉยชา คำต้อนรับเดียวคือความเงียบงัน

5. หญิงสูงวัย ‘ยายงาม’ เจ้าบ้านเช่าเดินนำไปยังเรือนไม้ วรัญญาสบตาโก้ พยายามพูดคุยว่าได้ข่าวนนท์ไหม ยายงามตอบช้า ๆ “คนในหมู่บ้านนี้ ไม่ค่อยออกไปไหน นี่บ้านสงบดี” วรัญญารู้สึกเหมือนถูกเตือน

6. กลางคืนที่จวนหมดแสง วรัญญาเห็นแสงไฟวูบไหวในป่าหลังบ้าน ราวกับมีใครจ้องมองผ่านช่องหน้าต่าง พอจะอ้าปากเรียกโก้ เสียงกิ่งไม้ตกกระแทกชายคาดังลั่น ตีบตันใจ

7. ตอนเช้า วรัญญาเดินวนบริเวณบ้าน ได้ยินลมหายใจขาดห้วง ไม่แน่ใจว่าแค่จินตนาการหรือจริง เด็กคนหนึ่งยืนหลบมุมกระท่อมมองมานานจนหลบหายไป โก้หยิบกล้องขึ้นถ่ายรูปไว้ เงาของเด็กเหมือนผิดปกติบางอย่าง

8. สืบถามเรื่องนนท์กับชาวบ้าน เจอแต่คำตอบกะพร่องกะแพร่ง “ไม่เห็น” “ไม่รู้จัก” มีชายคนหนึ่งชื่อ ‘ลุงเพิ่ม’ เอ่ยปากเตือนให้กลับไป “ใครมาที่นี่ เดี๋ยวก็อยู่ต่อไม่ได้เอง” โก้ตัดบท แต่แววตาวรัญญาหวั่นไหว

9. ยายงามต้นเรื่องอดีต เผยเงื่อนไขบ้านเช่าในเสียงอ่อย “อย่าออกไปนอกเรือนหลังพระอาทิตย์ตก อย่าเรียกหาใครที่จะไม่ได้กลับมา” วรัญญาพยักหน้าแต่ในใจสงสัย เธอมองไปยังป่าทึบ เห็นเงาร่างที่ตรงข้ามกับทิศแสงอาทิตย์

10. กลางดึก วรัญญาตื่นเพราะเสียงกระซิบแผ่วแปลก ๆ ดังซ้ำซากใกล้หน้าต่าง “กลับมา…” เงาลาง ๆ เคลื่อนผ่านกระจก เธอพยายามลุกขึ้นตะโกนเรียกโก้ ผู้ชายตื่นขึ้นขัดใจแต่ไร้ถ้อยคำ กล่าวแค่ “เธอฝัน” ความเงียบกัดกินใจวรัญญา

11. เช้าตรู่ วรัญญาหาทางสนทนากับเด็กหญิงชื่อ ‘ฝน’ เธอเลี่ยงสายตาแล้วกระซิบ “พี่นนท์เขาช่วยหนู แต่หนูห้ามพูด” เด็กวิ่งหายไปก่อนให้รายละเอียด วรัญญาตัดสินใจขอให้โก้ช่วยกันส่องหาเบาะแสที่เพิงเก่า ๆ ข้างป่า

12. ในพงหญ้า เงียบอึดอัดและแสงแดดอ่อน มีผ้าขาดและเครื่องรางเก่าเปื้อนดิน วรัญญาก้าวช้า ๆ พลางบ่นเสียงต่ำ “มันเหมือนกับในฝันคืนนี้เลย หรือมันแค่เรื่องจิต ๆ ของเราเอง” โก้ฝืนหัวเราะ ตากล้องขนลุก

13. บ่ายแก่ มีพิธีกรรมประหลาดกลางลาน คนในหมู่บ้านไม่พูดไม่จา วรัญญาแอบดู มีการพูดเสียงกระซิบวนรอบกองไฟ “คืนเราที่เอาไป” ซ้ำ ๆ เด็กที่พบนั่งขดตัวเหมือนไม่อยากมีตัวตน

14. ยายงามมายืนขวางหน้าหลังประตูบ้าน “พูดมากอาจไม่มีใครได้กลับบ้าน” โก้โกรธ ผละไปหาพ่อบ้านเก่าคนเดิม หวังจะเค้นข้อมูลแต่กลับถูกเลี่ยงหนีทันที

15. คืนนั้นเสียงประหลาดคล้ายเหล็กขูดพื้นไม้ดังลากยาว วรัญญาหลับตา เหงื่อซึมเย็นเยียบ จังหวะนั้นโก้หายออกจากห้อง เงาใครสักคนผ่านหน้าต่าง…เงาสองเงา

16. กลางดึก เธอลุกไล่ไปยังลานบ้าน ชาวบ้านแต่งชุดขาวตั้งวง กลางลานมี “บางอย่าง” ที่ถูกปิดผ้าดำ เสียงหนึ่งในหมู่คนกระซิบ “เขากลับมาไม่ได้…เพราะมีคนยังอยู่” วรัญญาจะเข้าไปดูแต่ยายงามจับแขน “อย่ายุ่ง ขืนกล้าดูจะไม่ได้กลับเหมือนกัน”

17. โก้ตื่นสาย หน้าเครียด “เราฝันประหลาด…” แต่ไม่บอกรายละเอียด เดินซึม ๆ ไปจนไม่มีเสียงใดนอกจากจั๊กจั่นและเสียงลม หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเหมือนแกล้งลืมอาหารเช้าวันนั้น

18. วรัญญาเห็นรอยเลือดแห้งเล็กๆ ที่พื้นบ้าน แต่ยายงามเฉไฉ “มันจากไก่เมื่อคืน อย่าใส่ใจ” เธอขอเข้าไปดูที่ศาลเจ้าไม้ด้านหลัง หมู่บ้านทุกคนห้ามเด็ดขาด “พื้นที่ต้องห้าม เมื่อไหร่มีคนเข้าไป… พวกเขาจะไปอีกโลก”

19. วรัญญาไม่เชื่อ เดินฝ่าฝืน ความมืดในศาลเจ้าเหมือนบีบบังคับให้อึดอัด จู่ ๆ ได้ยินเสียงของเด็กฝนดังขึ้นข้างหู “เขาไม่อยากไป พี่นนท์ช่วยหนูไว้ เขาถูกสาปแทน” เธอผงะ มองไปในศาลเจ้าเห็นของใช้ของนนท์ เงาในนั้นค่อย ๆ ขยับ

20. คืนนั้นหมอกหนาทึบกว่าเดิม เสียงเรียกในป่าไกลขึ้น “วรัญญา กลับไป…” โก้เริ่มเห็นเงาดำวิ่งในสายตาและหวาดกลัวมากขึ้น “เราอยากกลับบ้านแล้ว มันไม่ใช่แค่ผี ใช่ไหม” วรัญญาเสียงสั่น “เราไม่มีทางทิ้งน้อง”

21. สองคนพยายามออกนอกหมู่บ้าน แต่พบว่าทุกเส้นทางวนกลับมาจุดเดิม เงามืดแทรกทุกมิติ เสียงกระซิบ “คืนของที่ขโมยไป” ดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ โก้เริ่มระแวงวรัญญาอย่างประหลาด ทั้งกลัวทั้งสับสน

22. ความทรงจำปริศนาเริ่มกลับมา วรัญญานึกถึงอุบัติเหตุในอดีตที่เธอพานนท์เข้าป่าและเกิดเรื่องร้าย นนท์ช่วยเด็กไว้แต่เธอลืมเรื่องนี้ไปหมด เสียงกระซิบซ้ำ ๆ ย้ำให้ ‘คืน’ อย่างเดียว

23. ที่ลานพิธี ชาวบ้านสวดกระซิบเป็นวงกลม จู่ ๆ เงาลาง ๆ โผล่กลางปล่องไฟ เกิดลมตีใส่ร่างกาย โก้ทรุดล้ม ชาวบ้านพึมพำ “ต้องมีคนแทนถึงจะจบคำสาป” วรัญญามองไปที่เงาดำซึ่งล่องลอยวนรอบเธอกับโก้

24. จุดแตกหัก วรัญญายื่นมือออกไป ผลักโก้ให้รอดตัวเอง แต่มือเธอแตะเงาดำ ทุกอย่างเย็นเยียบ เสียงสุดท้ายของนนท์ “พี่…ต้องคืนให้หมด” ความรู้สึกผิดเผาหัวใจจนเธอลงกับพื้น เสียงกระซิบสุดท้าย “คืน…คนที่รัก”

25. ตื่นขึ้นในบ้านเช่า ไร้ผู้คน โก้หายไป วรัญญาได้ยินเสียงดังก้องในหัว “ต้องอยู่ที่นี่แทน” เงาของเธอยืนอยู่ในเงามืดตรงผนังบ้าน เหมือนมีใครอีกคนในร่างตัวเอง

26. ยามเช้า เด็กหญิงฝนเดินผ่าน เด็ก ๆ คนอื่นไม่มองวรัญญาอีกต่อไป ในเงานั้น วรัญญาเห็นภาพซ้อนของนนท์จาง ๆ ดวงตาเปล่งแสงเหมือนอยากจะสื่อสาร… แต่เสียงเงียบเหนือทุกถ้อยคำ

27. ในบ้านเรือนโล่ง ไม่มีเสียงใด มีเพียงลมหายใจของคนแปลกแยก วรัญญายืนจ้องหน้ากระจก เงาตัวเองบิดเบี้ยว ความกลัวกลายเป็นเงาติดตามอย่างถาวร เธอกระซิบ “พี่ขอโทษ…” แล้วความมืดก็ค่อย ๆ กลืนกินบ้านทั้งหลัง