แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาที่พื้นทรายสีทองของชายหาด เหล่าร้านค้าเล็ก ๆ ริมทะเลเปิดให้บริการในเช้าตรู่ และกาแฟหอมกรุ่นจากร้านค้าชื่อ ‘รอยยิ้ม’ ทำให้บรรยากาศของวันใหม่สดใสขึ้น หากแต่ในหัวใจของเอมี่กลับมีเพียงความวุ่นวาย ความรู้สึกที่ลังเลยิ่งทำให้การเริ่มต้นวันใหม่กลายเป็นภารกิจที่ท้าทาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ทำไมพ่อถึงไม่เคยบอก?” เสียงของเอมี่ดังขึ้นขณะนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้เก่า มีเสียงคลื่นกระทบฝั่งเบา ๆ ทำให้บรรยากาศในขาดการตัดสินใจรุนแรงของเธอ
แม่ของเอมี่มองลงไปในถ้วยกาแฟเหมือนพยายามหาคำตอบจากความดำมืดใต้ก้นถ้วย ขณะที่เสียงหัวใจของเอมี่เริ่มเต้นแรง “แม่” เสียงของเธอสั่น ใจเต้นระยับเมื่อความจริงเริ่มเปิดเผย “พ่อ… พ่อเป็นใครกันแน่?”
ลมทะเลพัดพาไปด้วยเสียงเสียงกระซิบของความลับที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ในใจแม่ “เขาเป็นคนที่ไม่ควรคิดถึง เอมี่” แม่พยายามบอกด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหว “ไม่ใช่ทุกคนที่คุณรักจะดีอย่างที่คุณคิด”
เอมี่ไม่สามารถดับความสงสัยในใจได้ ภารกิจค้นหาความจริงเริ่มต้นขึ้นในจารีตของหมู่บ้านที่เล็กและมีความเงียบงัน การเดินไปตามหมายกำหนดการในวันแรกพาเธอมาที่ห้องเรียนประวัติศาสตร์ nơiที่เธอได้เรียนรู้เกี่ยวกับตำนานของบิดาทั้งสองของเธอที่ไม่มีใครพูดถึง
“คุณตายายบอกว่าบิดาของคุณผ่านการต่อสู้เพื่อความยุติธรรม” เสียงคุณครูในห้องเรียนดังขึ้นทำให้เอมี่หันไปมองหน้าเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “แต่ทำไมไม่มีภาพถ่ายของท่าน?”
“บางทีมันอาจจะมี แต่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะลืม” เด็กสาวตอบอย่างเซ็งๆ
ภาพถ่ายของที่มีอยู่เป็นเพียงภาพหม่นหมองที่มีความระเหยของเวลาหรือความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ เบื้องหน้าของเอมี่จึงไม่เหมือนกับที่เธอคาดการณ์ไว้
ความสับสนเริ่มเกิดขึ้นเมื่อแม่ของเอมี่ไม่สามารถให้คำตอบได้ชัดเจน เมื่อเธอพยายามถาม “ทำไมพ่อถึงไม่เคยกลับบ้าน?” ความเงียบกลั่นกรองอย่างน่าสงสัย
แต่เบื้องหลังความเงียบสงบกลับเป็นคลื่นแห่งความรู้สึกที่ลุกขึ้น ดิ้นรนรอบตัวเอมี่เป็นความรู้สึกที่เธอไม่อาจละเลย จนกระทั่งวันหนึ่งในขณะที่เธอกำลังเดินไปตามชายหาด…
คลื่นซัดเซาะรอบข้อเท้าของเธอ เสียงที่ดูคล้ายจะเรียกหาเธอ เมื่อภาพลางๆของผู้ชายที่มีกระโปรงผ้าท้องฟ้าใสขึ้นมาในความคิด คิดถึงว่าคือใครได้แต่ไม่กล้าคิดตามไปถึง
“ถ้าพ่อกลับมา ฉันจะทำยังไง?” เอมี่ได้แต่คิด
ส่วนผู้หญิงที่นั่งอยู่ริมทะเล คาดว่าจะเป็นแม่ของเธอได้แต่ยิ้มให้แม้ในสายตาของเธอจะมีความวิตกกังวล แต่ในเวลาเดียวกันออกจะหลับตาพร้อมยิ้มให้กับความทรงจำที่ไม่อาจทำสำเร็จให้กับลูกของเธอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเบา ๆ เมื่อการค้นหาความจริงนำเอมี่ไปสู่สถานที่ที่เธอไม่เคยนึกถึง: พิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น ตามประวัติศาสตร์หลายคนที่พูดถึงบุคคลที่เกี่ยวข้องกับบิดาของเธอ
ขณะที่เธอคุ้ยค้นเอกสาร อาจจะตั้งแต่วันที่บิดาของเธอหายตัวไป ความไม่สงบในใจเริ่มโลดแล่นแล้วประสบการณ์ความงุนงงเล่นงานเธอ
“การสูญเสียเองก็เป็นความลับ” เอมี่คิด ปิศาจที่ตามหาบิดาเป็นความต้องการค้นหาความรักจากความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ ที่ไม่สามารถบอกได้
อยู่กลางเส้นทางเดิน ความเข้มแข็งกลับคอยจ้องขวางมิให้เธอเดินต่อขึ้นไปในที่สูงขึ้น เราคือใครกันแน่? เอมี่เริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง ไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง
เมื่อเธอกลับไปที่บ้าน การพูดคุยกับแม่กลายเป็นกิจกรรมหนักหน่วง เสียงที่หม่นเสียงไปด้วยความเข้าใจบางประการ “เราต้องการความรักที่ดีที่สุด เพื่อให้คุณเจริญเป็นปกติ” แม่ส่ายหน้าว่า นี่ไม่ใช่การบีบคั้นจากความยากลำบากในภาพ
การตัดสินใจมาถึงขณะที่ความรักของแม่ถูกตีความผิด เอมี่ถึงดับไฟอันร้อนแรงระหว่างพวกเขา เป้าหมายกลายเป็นความรักที่ต้องหาความจริงทำให้ความเข้าใจจางหายไป
“แต่แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันนี่” เขาเบาๆ “การทำสิ่งต่างๆ เดี๋ยวนี้ไม่ได้เปลี่ยนความจริง”
ความสงสัยเจ็บสะเทือนความสัมพันธ์จนทำให้ขุ่นมัวในความรัก พวกเขาจึงต้องหาบทสรุปร่วมกันจากความเป็นจริงที่ใครหลายคนกลัว
เรื่องราวที่เดินทางสู่คำถามที่ทำให้เกิดความโรแมนติกขึ้นในความหมายใหม่ ความรักควรเป็นความจริงแล้วคุณควรควบคุมมันได้ไหม? เมื่อเอมี่ยังติดอยู่ในเขาวงกตของความคิด ความรักที่เปล่งประโยชน์อาจจะไม่ทำให้เธอสูญเสียตัวตน”}}]}},{
