คืนสู่เหมันต์ในเงาโค้งดาว

เสียงลมหวีดหวิวลอดกรอบหน้าต่างไม้เก่า หิมะตกหนักคลุมทุกซอกเรือน คนแก่เพียงหนึ่งนั่งสวมผ้าพันคอถักเอง หน้าตาแข็งขืนแต่เร้นรอยแผลในตา เธอฟังเสียงบนนอกเพี้ยน วังเวงในหัวใจ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เวลาเกือบหกโมง ยานพาหนะโบราณแล่นเข้าหมู่บ้านแห่งหิมะ คราบเกลือถมข้างล้อ ควันไอร้อนกับเสียงประตูเหล็กกระแทกฝา เด็กหนุ่มชื่ออรัญอายุสิบเจ็ดปี มือกำกระเป๋าผ้าฝ้ายเก่าแน่น พ่อแม่เขาเสียหลังอุบัติเหตุ ไม่มีใครเหลือถูกส่งจากเมืองใหญ่ให้มาอยู่กับยายที่ไม่เคยเจอจริงๆ จำได้ไกลจากรูปขาวดำในกล่องเก่า

“ยายชื่อยายสาย” เสียงสั้นแต่ดูจงใจ แข็งเฉยคล้ายหิมะบนบ่า อรัญหลบตาเพราะไม่รู้จะพูดอะไร เขาถูกความเย็นจี้เข้าไปถึงข้อกระดูก ไม่ใช่เพราะอากาศหากเพราะเสียบ้าน ทุกอย่างใหม่เกินไป

“ไปล้างมือก่อนจะกินข้าว” ยายสายเอ่ยอย่างรวบรัดและเดินนำ อรัญวางกระเป๋าไว้ข้างประตู ลายถักมือยังอยู่ตรงนั้น ผ้าห่มกลิ่นขี้ผึ้ง เสื้อไหมพรมยุคดึกดำบรรพ์ เด็กหนุ่มทิ้งตัวบนเตียงและมองเพดานไม้ น้ำตาแทบจะไหลอีกครั้งแต่เขาเม้มปากไว้

เสียงจานชนกัน พื้นไม้ลั่นตามจังหวะฝีเท้า ยายสายจัดข้าวต้มร้อนกลิ่นขิงและหมูสับไว้ฝั่งหนึ่ง “กินเยอะๆ หนาวจะได้ไม่เข้าเนื้อ” เด็กหนุ่มคีบบางช้อน ยายสายนิ่งเงียบ ไม่ซักถามเรื่องพ่อแม่ ไม่แตะต้องอดีต ทั้งบ้านมีแต่เสียงเคี้ยวและลมกรรโชก

คืนนั้นอรัญนอนฟังเสียงหิมะร่วงจากหลังคา ทุกสิ่งมืดสนิท ความเงียบแน่นขนัดทีละชั้นราวกับลอบถามว่าทำไมชีวิตถึงแปรเปลี่ยนเร็วขนาดนี้

วันที่สองในหมู่บ้าน เด็กหนุ่มเดินออกนอกเรือน สังเกตว่าหมู่บ้านเหมือนถูกแช่แข็ง ทั้งในอากาศและในสายตาของคน “อ้าว เด็กใหม่หรือ” เสียงเด็กหญิงดังจากรั้วไม้ เอมอร อายุใกล้เคียงกับอรัญแต่ตาแข็งกว่า เธอสวมหมวกไหมพรมสีส้ม “ไม่เคยเห็นมาก่อน”

อรัญยิ้มบาง ๆ “เพิ่งย้ายมาอยู่กับยายสาย”

เอมอรมองซ้ายขวา เหมือนสำรวจว่าใครมองอยู่ “หมู่บ้านนี้แปลกนะ รู้ไหมว่าเราไม่ควรเข้าไปในป่าด้านหลังหลังตะวันตกดิน”

“ทำไมล่ะ?”

เด็กหญิงกลอกตา “เขาว่ามีเงาดำเดินวนอยู่ ใครไปก็ไม่กลับเหมือนเดิม”

เสียงปะทะหิมะเบา ๆ ใครบางคนเดินมาเพิ่ม “อย่าไปยุ่งกับมันเลย” เป็นนที เด็กหนุ่มผิวคล้ำกว่าใครในหมู่บ้าน เขาเดินถูมือเข้ากันและกดคอต่ำอย่างระวัง

เอมอรหัวเราะเบา “กลัวอะไรกันบ้าง?”

สายลมพัดแรง อรัญเหลียวไปทางป่าซึ่งดูมืดตื้อขึ้นมาทันที เขามองไม่เห็นอะไรนอกจากเงาไหววูบอยู่ระหว่างต้นไม้

วันผ่านไป บ้านหลังใหม่ยังเย็นชา อรัญสังเกตว่ายายสายจะนั่งมองออกไปทางป่าเสมอหลังมื้อเย็นตลอด “ยายดูฝั่งนั้นทุกวัน ไม่เบื่อเหรอ”

หญิงชราเงียบ โม้มายหัวคิ้วต่ำ “บางทีหิมะมันซ่อนอะไรมากกว่านั้น”

“ยายเคยมีใครหายไปในป่าหรือเปล่า?” เด็กหนุ่มถามเสียงเบา

ยายสายชะงักในมือ เงียบยาวก่อนจะตอบ “นานมาแล้ว มี…”

“แล้วเขากลับมามั้ย?”

“ไม่มีใครเหมือนเดิม ที่ออกจากป่า”

คืนหนึ่ง หลังเสียงลมบ้าหมู่ไม้ อรัญเห็นยายเดินถือเทียนลอดห้องนอน เขาขยับตัวเงียบ ๆ ตามเงาแสงนั้นไป เห็นยายเขียนจดหมายข้างหน้าต่าง สะท้อนเงาตัวเองในกระจกหน้าต่าง พร้อมเสียงพึมพำ “อีกนิดเดียว…ส่งถึงเอง…”

ตอนเช้าวันต่อมา เอมอรชวนอรัญและนทีออกนอกหมู่บ้านไปเก็บกิ่งต้นสนเพื่อเตรียมทำโคมไฟปีใหม่ นทีถือมีดเล็ก เอมอรหยิบตะกร้าสาน อรัญก้าวช้า ๆ แต่สายตากวาดผ่านพงหิมะจนเห็นเงาวูบวาบด้านในสุดของป่า

“มีอะไรน่ะ?”

อรัญนิ่ง เอมอรเลิกคิ้ว

“เมื่อวานฉันเห็นแสงอะไรสั้นๆในป่าเหมือนมีคน”

เอมอรกลืนน้ำลาย “ที่นี่ชอบมีควันกับแสงแปลก ๆ ทุกปีใหม่ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปสืบจริงจัง”

นทีหันมากำมือแน่น “กลัวกันมากไปป่าว เฉยๆ ก็หนาวเอง”

เอมอรยิ้มบาง “ถ้าไม่กลัว คือต้องเข้าไปใช่ไหม?”

อรัญลังเล แต่เห็นสีหน้ายอกย้อนบางอย่างในแววตาเอมอร เขาจึงเดินนำเข้าไปในเส้นทางที่ถูกหิมะกลบจนเงียบเชียบ

ใต้เงาไม้สูง เสียงรองเท้ากระทบหิมะจมหายช้า ๆ เสียงหายใจดังใกล้กันยิ่งนัก แสงแดดยามสายสาดสะท้อนกับเกล็ดน้ำแข็งเป็นทางลิบ ๆ เด็กทั้งสามเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ

แล้วจู่ ๆ เห็นกล่องไม้โผล่ครึ่งใบใต้พุ่มหิมะขาว นทีเป็นคนเดินไปหยิบ ความกลัวสะท้อนในมือ “จะเปิดมั้ย?”

เอมอรปล่อยลมหายใจ “ถ้ามีใครซุกไว้มันต้องมีเหตุผล”

อรัญจ้องกล่อง ในใจลังเลกับอดีตของตัวเอง เขาสั่นน้อย ๆ แต่พยักหน้าช้า นทีจึงค่อย ๆ เปิดฝากล่อง

ข้างในคือกระดาษสีเหลืองเก่า รูปถ่ายขาวดำของหญิงหนุ่มคนหนึ่งท่ามกลางหิมะ กำลังยิ้มกว้าง อรัญรู้สึกคุ้น มันเหมือนรูปที่เห็นในบ้านยายสาย

บรรยากาศเปลี่ยนทันที เอมอรเห็นบางอย่างในรูป “ข้างหลังมือเขา…เหมือนมีเงาแปลก ๆ”

นทีถอยหลังทันที “อย่าเล่นกับของพวกนี้เลย”

เสียงลมกรรโชก ฟ้าครึ้มลงในพริบตา หิมะปลิวปะทะหน้าเหมือนมีสิ่งเร้าเร้นเร่งให้รีบออกจากป่า สามคนเดินฝ่าพายุเล็ก ๆ กลับไปหมู่บ้านโดยมีรูปถ่ายนั้นติดหูติดตา

คืนนั้นอรัญนำรูปถ่ายกับกระดาษไปให้ยายสาย “ยาย นี่มัน…”

หญิงชราตะลึงแต่ยังเก็บอารมณ์ เธอหลบตา เสียงสั่น “เก็บไว้เถอะ ลูก…”

“…แม่เปล่าใช่ไหม?”

ยายสายหยุดนิ่ง น้ำตาคลอ “แม่เจ้าออกไปค้นหาคนที่หายไปในป่าคืนนั้นเอง ไม่เคยกลับมาเหมือนเดิม”

เสียงเงียบขาดตอน ทั้งสองไม่พูดต่อ อรัญนอนคืนนั้นในความจริงใหม่ แม้ไม่สบายใจแต่ความเศร้าเจือกระจ่างในใจเป็นครั้งแรก

วันถัดมา อรัญไม่อยู่สุข เขาไปหาเอมอรและนที “ฉันต้องการเข้าไปในป่าอีกครั้ง คราวนี้ขอไปต่อให้สุด นึกว่าจะเจอบางอย่างของแม่”

นทีเงียบ แล้วจับบ่าอรัญ “จริง ๆ กลัวมาก แต่จะไปด้วย”

เอมอรพยักหน้าเงียบ ๆ “เราไม่ปล่อยใครไว้คนเดียวหรอก”

ท้องฟ้าสีเทารอฝนหิมะ เด็กสามคนแต่งตัวพร้อม แบกไฟฉาย ผ้าห่ม และน้ำเข้าไปในป่า ลึกกว่าทุกครั้ง แสงแดดถูกกลืนจนเหลือเพียงเงาดำต้นไม้ในม่านขาว

เส้นทางลากผ่านลานหิมะที่ไม่มีรอยเท้า แสงไฟฉายกวาดพบโครงสร้างไม้เก่าเป็นกระท่อมผุทางเหนือ หมอกบางคลอรอบ ๆ เสียงหวีดลึกลับวกวนในหู

เอมอรเอามือจิกเสื้อตัวเอง “เรายังกลับได้ไหม?”

อรัญลังเลแล้วตอบ “แม่เคยเข้ามาคืนแบบนี้” น้ำตาเขาหยาดในหน้าแรกของการยืนหยัด

ประตูห้องผุกว้างช้า เผยเตียงไม้ ลังเสื้อผ้า และรูปถ่ายหญิงสาวอายุรุ่นราวแม่อรัญอยู่บนผนัง ฝุ่นจับจนมองแทบไม่เห็น

เสียงแปลก ๆ ดังในห้อง น้ำค้างหยดดังทีละเม็ด ก่อนมีเงาดำสูงเท่ามนุษย์โผล่ผ่านหลังม่าน

นทีผงะถอยสุดขอบ เอมอรสะอื้นค่อย ๆ

อรัญยืนเฉย จ้องเงานั้น ดวงตาเขาสั่นกลัวแต่เลือกไม่หลบ “แม่…แม่อยู่ตรงนั้นใช่ไหม”

เงาดำขยับก้าวช้า ๆ เสียงแหลมสูงแทรกผ่าน “เจ้า…ทำไมต้องตาม?”

“ผมอยากรู้ ทำไมแม่ถึงไม่กลับ ยายบอกไม่มีใครเหมือนเดิมหลังเข้าไปในป่า”

เงานั้นนิ่ง “ความกลัวกินทุกอย่างในหิมะนี้ ใครที่หนีอดีตไม่ได้ก็จะยืนฝังรากอยู่กับมัน”

เอมอรเอื้อมมือจับอรัญ “เรากลับบ้านกันเถอะ ไม่มีประโยชน์ถ้าอยู่แต่กับความเศร้า”

อรัญหลับตานาน เปิดออกอีกครั้ง“แม่ ถ้ายังอยู่จะได้ยินไหมว่าผมจะขออยู่ต่อไป ไม่หนี”

เสียงตกกระทบหิมะรุนแรงลั่น โครงสร้างไม้สั่น เสียงเป่าลมหายใจเย็นยะเยือกพัดผ่าน

เงาดำเลื่อนเข้าใกล้อรัญ แต่เขาไม่ถอย ดวงตาตรงแน่วิ่งผ่านอดีตที่เคยเจ็บ เงานั้นเติบโตล้อมเขาไว้แล้วค่อย ๆ จางราวกับหิมะละลายบนฝ่ามือ

แสงไฟฉายสว่างอยู่กลาสี เด็กสามคนวิ่งออกจากป่านั้นกลับหมู่บ้าน หัวใจอรัญเต็มแน่นปนโล่ง น้ำตาแห่งการยอมรับไหลรินไม่หยุด

เมื่อกลับถึงบ้าน ยายสายโผกอดอรัญเป็นครั้งแรกแนบแน่น “ขอบใจที่กล้ากลับมา”

เช้าวันปีใหม่ หิมะละลายแรก ดวงอาทิตย์สาดบนเฉลียง อรัญพร้อมเอมอรและนทีช่วยกันจุดโคมไฟรำลึกผู้จากไป ฟ้าใสแทนคืนยาวนาน

อรัญมองหน้าบ้านหลังใหม่ ไม่เหมือนวันแรกอีกต่อไป เขาไม่ลบรอยน้ำตาออก เขาคืออรัญ ผู้เดินข้ามคืนสู่เหมันต์ในเงาโค้งดาวด้วยหัวใจที่เติบโตใหม่