สายหมอกบางเบาโอบคลุมหมู่บ้านกลางหุบเขา บ้านทุกหลังเริงรื่นในบรรยากาศหนาวเย็น ยามเช้าที่ควรสดใสกลับถูกทึบหมอกทำให้ดูเหมือนทั้งหมู่บ้านตกอยู่ใต้ผ้าคลุมขาวแปลกประหลาด มีเพียงเสียงกบดังจากบึงท้ายหมู่บ้าน สะท้อนความเงียบงันที่อัดแน่นไปด้วยความหวาดระแวง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!พงษ์บดี ติดกระเป๋าผ้าเก่า ๆ เดินเข้าหมู่บ้านราวกับคนแปลกหน้า ทุกสายตาบนทางดินแดงจ้องมองเขาอย่างมีข้อสงสัย บางคนหันหลังหนี บางคนส่งเสียงกระซิบ มีเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งวิ่งออกมาต้อนรับ เธอคือเพ็ญขวัญ น้องสาวแท้ ๆ ที่ไม่ได้เจอกันกว่าสิบปี
“กลับมาแล้วจริง ๆ เหรอพี่พงษ์” เพ็ญขวัญน้ำเสียงสะท้อนความโล่งใจ เธอคว้าแขนเขาแน่น พงษ์บดีลังเลชั่วครู่ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“แม่เธออยู่ไหน” เขาถามแผ่วเบา
“ในบ้าน…แต่แม่ไม่เหมือนเดิม” เพ็ญขวัญตาวาวเศร้า พงษ์บดีเม้มปากด้วยความรู้สึกผิดที่ซ่อนลึก
พวกเขาก้าวเข้าสู่บ้านไม้กว้างหลังเดิม กลิ่นสมุนไพรและธูปลอยฟุ้งกลางลาน แม่ของเขานั่งอยู่กับโต๊ะ เต็มไปด้วยกระดาษยันต์และตู้ยาโบราณ แม่ชำเลืองมองลูกชาย มือที่กำยันต์สั่นน้อย ๆ “กลับมาทำไม…เข้าใจไหมว่าหมู่บ้านนี้รับคนอย่างเอ็งไม่ได้”
พงษ์บดีก้มศีรษะ “ผมมาเพราะเพ็ญขวัญขอให้ช่วย…มีอะไรเกิดขึ้นกับหมู่บ้าน” เขาตอบเสียงหนักแน่นในขณะที่มือแอบสั่น
แม่เมินหน้า เสียงถอนหายใจถี่ “ไม่มีอะไรให้เอ็งช่วย หันหลังกลับออกไป ข้าร้องขอแค่ความสงบ…ขอให้ผลกรรมมันจบที่รุ่นข้า”
เพ็ญขวัญฝืนยิ้มอ่อน สายตาท้าทายความไม่ยอมของแม่ “พี่ต้องช่วยหนู…เมื่ออาทิตย์ก่อนคุณต้นจันทน์โดนลากลงบึง มีแต่หมอกเต็มไปหมด คนอื่น ๆ ก็กลัวว่าคำสาบมันจะกลับมา”
“ใครยังเชื่อเรื่องบ้า ๆ แบบนั้น” พงษ์บดีสบถต่ำ แม้จะดูไม่เชื่อ แต่แววตาซ่อนแววกังวล
เพ็ญขวัญกระซิบด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน “ถ้าพี่หนีความจริง หมู่บ้านนี้ก็จะไม่มีวันเปลี่ยน”
เสียงหมอกครอบคลุมกลิ่นคาวลอยมาจากบึงท้ายหมู่บ้าน พงษ์บดีเดินไปยืนหน้ารั้วไม้ผุ ๆ แสงแดดส่องลอดหมอกเห็นเงาร่างเลือน ๆ เคลื่อนไหวใต้น้ำ เขานิ่ง อดีตเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นในใจ เขากับกลุ่มเพื่อนได้ฆ่าเด็กคนหนึ่งโดยอุบัติเหตุ—แต่เลือกจะปิดบังความจริง ความระทมนี้เกาะกินเขามาตลอด
พงษ์บดีเดินกลับบ้านตอนค่ำ หัวใจตึกร้าวด้วยภาพอดีต เพ็ญขวัญนั่งมองเขาใต้แสงไฟจาง ๆ “พี่พงษ์…ถ้าพี่กล้าบอกความจริง ทุกอย่างอาจดีขึ้น”
“ไม่มีวันดีขึ้น…คนในหมู่บ้านเขาเกลียดฉัน เกลียดเพราะเชื่อว่าฉันนำคำสาบมา” เขาตอบเสียงเคร่งขรึม
เพ็ญขวัญคว้าข้อมือพี่ชาย เธอกลัวแต่พยายามกล้า “งั้นเราต้องรู้ก่อนว่าคำสาบมันคืออะไรจริง ๆ หรือเปล่า”
เช้าวันต่อมา ชาวบ้านเรียกรวมตัวชั่วคราวระหว่างศาลากลางหมู่บ้าน หมอกยังหนาปกคลุม ผู้ใหญ่บ้านดุดันเดินวนไปรอบ ๆ หมู่บ้านมีบรรยากาศของความเครียดขึง ผู้ใหญ่บ้านยืนบนแท่นไม้ เอ่ยกับชาวบ้านเสียงขุ่น “พวกเจ้าทุกคนคงรู้ ผีในหมอกยังคงไม่ยอมไป หากใครปิดบังสิ่งใดให้รีบบอก”
พงษ์บดีมองรอบตัว วัยรุ่นในกลุ่มขยับตัวอย่างอึดอัด หลายคนหรี่ตาใส่เขา เสียงแม่แก่ข้างบ้านสบถ “มันกลับมาแล้ว…ไอ้ลูกชายใจดำ”
พงษ์บดีเลียริมฝีปาก มองเพ็ญขวัญที่ยืนแนบข้าง “ข้าจะชี้แจงเอง” เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงดังฟังชัด ท่ามกลางความเงียบอันเย็นยะเยือก “ผมกลับมาเพราะน้องสาวชวน ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นบาดแผลเก่านะครับ”
เพ็ญขวัญสังเกตชายหลังค่อมในชุดขาวเดินเลี้ยวเลาะขอบหมู่บ้าน ชายชราผู้นี้ชื่อทวดประชาธรรม เขาคือคนเดียวที่เหมือนเชื่ออะไรซ่อนอยู่ในหมอก “นิ่งไว้เด็กน้อย…คำสาบมันเลือกเหยื่อของมัน”
ค่ำวันนี้ พงษ์บดีเห็นแสงประหลาดเล็ดลอดออกจากบึง เงาเลือนลางเดินวนอยู่ริมตลิ่ง เสียงน้ำครวญคล้ายคนร้องไห้ เพ็ญขวัญชวนพี่ชายย่องไปดูใกล้ ๆ พวกเขาทั้งคู่มองเห็นเศษผ้าเปื้อนโคลนลอยมาตามคลื่นหมอก บนผ้าปักชื่อ “กิ่งทอง”—ชื่อเด็กหญิงที่เสียชีวิตเมื่อสิบปีก่อน
พงษ์บดีมือแข็งเกร็ง น้ำตาแห่งความกลัวและสำนึกผิดปะปนกัน “พี่ทำผิดจริง…แต่ใครเป็นคนส่งผ้านี้มา พี่ไม่เข้าใจ”
เพ็ญขวัญจับหมับที่แขน “ต้องมีคนในหมู่บ้านเกี่ยวข้องแน่” เธอเริ่มสั่นด้วยความกลัว แววตาเธอจับจ้องไปยังทางเดินเลียบบึงซึ่งหมอกปกคลุมตลอดเวลา
คืนถัดมาความตึงเครียดยิ่งหนัก มีเสียงร่ำไห้ดังจากบ้านใกล้บึง เจ้าของบ้านปิดประตูเงียบ เด็กชายคนเล็กหายตัวไปในหมอก ผู้ใหญ่บ้านร้องไห้โฮ เดินวนรอบบ้านอย่างบ้าคลั่ง “ใครแอบซ่อนลูกข้าไว้ เอ็งใช่ไหมพงษ์…”
พงษ์บดีเดินเข้ามาปะทะสายตาชาวบ้าน เขายืนนิ่ง “ผมไม่เคยคิดทำร้ายใคร…แต่ผมเคยโกหกพวกคุณ ตอนนั้นผมกลัว กลัวเสียอนาคต”
ทวดประชาธรรมโผล่มากลางวง แก่ยักไหล่ “เด็กทุกคนกลัว ข้าเองก็กลัว เคยปิดบังเหมือนกัน แต่พวกเอ็งต้องยอมรับผลกรรม คำสาบเกิดจากความลับที่คนหมู่บ้านยอมถือร่วมกัน”
แม่ของพงษ์บดีเดินมาหยุดตรงหน้า น้ำตาไหล “ข้าให้อภัยเอ็ง แต่เอ็งต้องไปบอกความจริงกับคนเหล่านั้น”
รุ่งขึ้น เพ็ญขวัญกับพงษ์บดีรวมพลังเดินเคาะประตูบ้านแต่ละหลัง เปิดเผยความจริงเรื่องกิ่งทองที่ถูกปกปิดไว้ยาวนาน พวกเขาเห็นสีหน้าเปลี่ยนจากความแค้นเป็นความเศร้าและสำนึก ชาวบ้านไม่น้อยร่ำไห้ด้วยความเสียใจ
คืนวันนั้น หมอกที่เคยหนาทึบเริ่มจางลง เหลือเพียงสายขาวบาง ๆ ไล้รอบหมู่บ้าน พงษ์บดีมองไปยังบึงที่ค่อย ๆ สะท้อนแสงดาว ใจเขาเบาหวิว เสียงแม่เรียกเบา ๆ “กลับมานั่งกินข้าวด้วยกันได้ไหมลูก”
เขาหันไปมองน้องสาว เพ็ญขวัญพยักหน้ายิ้มแฝงน้ำตา พงษ์บดียิ้มบาง แววตาประกายกล้า พวกเขาก้าวเข้าบ้านใต้หลังคาไม้ซึ่งเคยทึบ ด้วยความหวัง ว่าคำสาบหมอกอาจจบลงตั้งแต่คืนนี้
