แรงกระแทกของเรือเล็กกับแนวปะการังทำให้ทุกอย่างกลายเป็นโกลาหล เสียงของน้ำทะเลซัดเรือแหลกเป็นชิ้น ๆ กลืนเสียงกรีดร้องของอัญชิสาและกฤต เรือพลิกคว่ำ ทุกอย่างกลายเป็นความขาวโพลนและเสียงอื้ออึงในน้ำ พวกเขาดิ้นรนจนกระทั่งพบว่าเท้าสัมผัสผืนทรายบนเกาะที่ไม่ปรากฏในแผนที่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อัญชิสาลืมตาขึ้น เห็นใบไม้ไหวเบา ๆ เหนือศีรษะ กฤตนอนนิ่งอยู่ข้าง ๆ เธอมีแผลเลือดซึมที่แขน เขาลืมตาช้า ๆ ก่อนกล่าวเสียงอ่อนแรง “ยังอยู่ไหม”
“อยู่… แต่เราอยู่ที่ไหนกัน?” อัญชิสาข่มกลั้นความตื่นกลัว เธอสำรวจสภาพรอบตัว เห็นเพียงป่าแน่นและแนวหาดที่ทอดไปจนสุดสายตา
สองคนเริ่มเดินลัดเลาะไปตามชายหาด เสียงรองเท้าแตะทรายแฉะ ๆ กฤตพยายามวิเคราะห์ เขาตั้งเป้าหาทางรอด ดูจังหวะน้ำขึ้นน้ำลง มองหาน้ำจืด ทั้งคู่มีเพียงของเล็ก ๆ ที่ติดตัวกับกระเป๋าเป้ใบเดียว
“นี่บ้ารึเปล่า วันเดียวเราต้องหาทางกลับได้” กฤตว่าอย่างตลกร้าย แต่สายตาเขาไม่ปิดบังความร้อนรน
“ไม่รู้…แต่ฉัน…ฉันคิดถึงแม่” อัญชิสาสะอื้นเงียบ ๆ กฤตเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือสัมผัสไหล่เธอ เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก
ใต้ม่านแสงอาทิตย์ สองเงาเดินเคียงกันไปสู่ป่าลึก หัวใจต่างคนต่างวูบไหวระหว่างความกลัวกับความหวัง
คืนนั้น ลมหนาวซัดใบไม้ลู่กับดิน กฤตก่อไฟ อัญชิสานั่งกอดเข่า มองไฟสะท้อนในตาเงียบงัน
“ถ้ามีใครมาตาม…เขาคงหาเราเจอไหม?” เธอถอนหายใจ กฤตไม่ตอบ หยิบเศษไม้ขีดจุดไฟอีกครั้ง
เสียงแตกกิ่งไม้ดังจากป่า “อะไรน่ะ?” อัญชิสาแนบชิดกฤตโดยอัตโนมัติ กฤตเงียบไปพักใหญ่ ก่อนลุกขึ้นเดินตามเสียงนั้น
ทุกฝีก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทั้งสองพบรอยเท้าสัตว์เล็ก ๆ บนผืนทราย ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องสนุกอีกต่อไป
รุ่งเช้า อัญชิสาทำไข่จากรังนกที่เก็บมาได้ กฤตหาปูจากร่องหิน “เก่งจัง” กฤตเอื้อมมือมัดผมให้อัญชิสา “อย่าทำงั้น… เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิด” เธอกรดเสียงเบา
กฤตหัวเราะกลบเกลื่อน “บนเกาะนี้ ไม่มีใครเข้าใจถูกหรือผิด” เสียงของเขาเต็มไปด้วยแผลจากโลกภายนอกที่ทั้งสองหลีกหนี
วันถัดมา ทั้งสองเริ่มสร้างกระท่อม อัญชิสากลัวแมลง กฤตล้อเลียนเธอ เสียงหัวเราะกับเสียงโวยวายสลับกันเป็นเพลงประหลาดในป่า สายตาที่ยังมีรอยขุ่นเคืองจากเรื่องราวก่อนเกาะ ทำให้ทุกสัมผัสตึง ๆ อยู่ในความเงียบ
“ฉันไม่เคยคิดว่าจะติดเกาะกับเธอ” กฤตพูดขณะมองฟ้า อัญชิสาเม้มปากแน่น “แต่ก็ไม่มีใครให้เลือกนี่” เธอเหน็บ ขณะที่รอยแผลในใจแต่ละคนยังเด่นชัด
เวลาผ่านไป ฝนกระหน่ำครั้งแรก เปียกจนสองคนต้องกอดกันในกระท่อมด้วยอารมณ์ปะปน กฤตกระซิบช้า ๆ “ฉันเคยทำให้เธอเจ็บใจ…ขอโทษ” อัญชิสาเงียบไปนาน น้ำตารื้นดวงตา เธอไม่ตอบ แต่ยื่นมือจับมือเขาแน่น
ในคืนที่ฟ้าใส หลังฝน กฤตตื่นขึ้นเพราะเสียงสะอื้น “ฉันกลัวจะต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป” อัญชิสาเปรยเบา ๆ กฤตนั่งข้างเธอ ยิ้มเศร้า “แม้แต่ที่นี่ เธอยังมีฉันอยู่นะ”
วันที่กลางวันยาวนานขึ้น พวกเขาค้นพบอักษรแปลก ๆ บนใบไม้ ใกล้ลำธารซึ่งเปลี่ยนเป็นน้ำจืดเดียวในเกาะ อัญชิสาแปลความหมาย ว่า “เมื่อความจริงปรากฏ รักนี้จะต้องสูญสลาย” เธออ่านเสียงเบาหวิว กฤตอึ้ง
“แล้วถ้า…เราไม่ค้นหาความจริง?” กฤตถาม อัญชิสาหัวเราะขื่น “มันจะอยู่ของมันเองได้เหรอ?”
วันหนึ่ง, อัญชิสาเห็นเงาดำของใครบางคนในป่า เธอวิ่งตามแต่ไม่พบอะไร กฤตสงสัยพฤติกรรมของเธอ เขาขุดอดีต “เธอปกปิดอะไรอยู่?”
“เธอเองก็เหมือนกัน!” เสียงอัญชิสาสั่น กฤตเดินเข้ามาเผชิญหน้า “ฉันหนีจากความผิดพลาด…หนีจากรักเก่า แต่เธอนี่สิ ทำไมต้องปิดบังฉัน!”
ความเงียบหนักหน่วงแทรกกลาง “ถ้าฉันบอก…เธอจะยังอยู่กับฉันไหม?” อัญชิสาถอนหายใจยาว เธอหยิบแผ่นกระดาษเปียกน้ำ, มีชื่อของผู้ชายคนหนึ่งที่กฤตเคยเกลียด
“ฉันอยากจะแก้ไขอดีต แต่ฉันกลัว” เธอสบตาเขา กฤตเม้มปากอย่างเจ็บปวด “ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน กลัวจะเสียเธอ ให้กับอดีตที่ฉันเลือกวิ่งหนี”
คืนหนึ่ง ลมกรรโชกหนักจนทำให้ต้นไม้ล้มทับกระท่อม กฤตช่วยอัญชิสาออกมาได้ทันในเสี้ยววินาที ทั้งสองนอนหอบอยู่บนหาด เปลือยใจซึ่งกันและกัน ท่ามกลางแสงฟ้าแลบ กฤตพูดสั่น “เราคงต้องยอมรับแล้ว ใช่ไหม”
“ยอมรับว่าเรารักกันทั้งที่มันผิด?” อัญชิสาเสียงหวานขื่น
“ยอมรับว่าต้องให้อภัยตัวเองก่อน ถึงจะรักใครได้” กฤตตอบ
รุ่งอรุณใหม่, ทั้งสองปลูกต้นกล้าที่กลางหาด อัญชิสาหัวเราะ “ให้มันอยู่รอดเผื่อเรารอด”
หลายวันผ่านไป ด้วยการร่วมมือ ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมากขึ้น ต่างคนต่างกล้าเผชิญอดีต กฤตตัดสินใจทำเครื่องหมายบนหิน เผยความลับของตัวเองกับอัญชิสา “ฉันเคยคิดจะหนีโลกนี้…เพราะกลัวไม่ดีพอสำหรับใคร”
อัญชิสาหยุดนิ่ง สายตานิ่มลง “ไม่ว่าที่นี่ หรือที่ไหน เธอก็คือเธอ”
ทันใดนั้น พวกเขาสังเกตเห็นควันลอยจากปลายเกาะ “มีคนอื่นอยู่!” กฤตกระโดดลุกขึ้นคว้าแขนอัญชิสา ทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว
ระหว่างเดินเข้าไปลึกในป่า, พวกเขาพบชายแก่คนหนึ่ง นั่งเงียบอยู่กับเปลวไฟ อัญชิสาขยับเข้าใกล้ กฤตพูดเสียงแผ่ว “คุณ…อยู่ที่นี่นานแล้วหรือ?”
ชายแก่ยิ้ม, ดวงตาเศร้า “บางคนมาเพื่อรักษาแผล บางคนมาเพื่อเผชิญความจริง”
“เราอยากกลับบ้าน” เสียงอัญชิสาขาดความมั่นใจ ชายแก่หยิบมีดแกะสลักยื่นให้ “คนเรามักสลักรอยแผลไว้บนใจ แต่สุดท้ายก็ต้องเรียนรู้จะปล่อยมือ”
คืนนั้น ทั้งสองคุยกันยาว กฤตสารภาพความกลัวต่ออนาคต อัญชิสายื่นมือสัมผัส เขาพูดเสียงสั่น “ถ้าเรารอด เธอจะอยู่กับฉันไหม แม้หมดเกาะนี้?”
“ฉันไม่สัญญา…แต่ฉันจะพยายาม” อัญชิสายิ้มทั้งน้ำตา กฤตหัวเราะเสียงแหบ สองคนนั่งจมหายกลางสายฝนที่กลับมาอีกครั้ง
รุ่งเช้า, พวกเขาพบชายแก่จากไป ทิ้งรอยสลักบนก้อนหิน ‘การให้อภัยคือปีกเดียวที่พาคนบิน’
หลังฝน, มีเรือประมงลำหนึ่งโผล่มาที่หาด กฤติดีใจแต่สายตาอัญชิสายังคงลังเล “พร้อมหรือยัง” เขาถาม
“ฉันยังกลัว…แต่คงถึงเวลาต้องก้าวออกไป” เธอกล่าวเสียงสะท้อนความกล้าที่ยังใหม่
สุดท้าย ทั้งสองขึ้นเรือกลับออกจากเกาะ หัวใจเปลี่ยนผ่านจากเด็กกลัวสู่ผู้ใหญ่ที่กล้ายืนหยัดต่ออนาคต
เรือค่อย ๆ เคลื่อนไปจากหาด เสียงคลื่นดังกลบทุกคำอธิษฐานและความกลัว ทิ้งไว้เพียงรอยสลักบนใบไม้ที่ปลิวตามลมกลางทะเล
