เสียงเพลงคลาสสิกกระทบผนังอาคารปูนเก่าระเบิดเป็นเสียงสะท้อนแผ่วพลิ้ว หลินเดินลากกระเป๋าผ่านช่องแสงแคบ ๆ ของสตูดิโอศิลปะกลางเมืองซึ่งตั้งอยู่ระหว่างคาเฟ่ร้างกับร้านหนังสือมือสอง เธอหายใจช้า ๆ ท่ามกลางกลิ่นทินเนอร์ผสมฝุ่นเกาะ บนพื้นไม้เก่าแก่ปรากฏรอยรองเท้าสีดำเปื้อนคล้ายลากจากด้านในไปสู่ประตูบานหนึ่งที่ปิดไม่สนิท สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้หลินขนลุกเท่าเสียงในหัวที่กระซิบถึงอดีต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คุณหลินมาสายอีกแล้วนะครับ” เสียงของจุน รุ่นน้องศิลปินผู้จ้องกระจกขณะปาดสีบนผ้าใบอย่างตั้งใจ “พวกเรารอกันเต็มห้องแล้ว”
หลินเผลอหลบสายตา “รถติดนิดหน่อย…เมื่อคืนฉันฝัน—”
จุนเหลือบมามอง สังเกตท่าทางกระสับกระส่ายของเธอ “ฝันอีกแล้วเหรอ ช่วงนี้คุณดูเครียดนะ จะไม่เล่าให้ฟังเหรอว่าฝันเห็นอะไร”
เสียงเท้ากระทบพื้นจากอีกมุมหนึ่ง อาจารย์ธันวาเดินมาด้วยท่าทีสุขุม แขนไขว้หลังก่อนหยุดข้างชั้นวางสี “ฝันคงไม่สำคัญเท่งานหรอก” เขาหันไปทางกระจกที่แขวนอยู่กำแพง “หลิน งานที่เธอรับผิดชอบคือตรวจสอบภาพวาดทั้งหมด ช่วยระวังหน่อยนะ มีใครบางคนแอบขีดข่วนกระจกบ่อย ๆ มันลบยาก…แต่ลมหายใจของศิลปินต้องจัดการความยุ่งเหยิงเหล่านี้ให้ได้”
แววตาธันวาไม่เปิดเผยอารมณ์ หลินกำสายสะพายแน่น เธอตอบรับเสียงสั่น ขณะที่เหลือบมองแววสะท้อนในกระจก เหมือนจะเห็นอะไรขยับอยู่ลึก ๆ ในแววตาตัวเอง
การประชุมเช้าเต็มไปด้วยเสียงสีถูผ้าใบกึกกัก พี่เปียว มือหลักด้านประติมากรรม โต้กลับเบา ๆ ว่าใครอาจแอบเข้าสตูฯ เดือนก่อนมีของหายบ่อย “ลองเช็กคีย์การ์ดดูก็ดีนะ อาจารย์”
ธันวาส่ายหน้า “ที่นี่ไม่มีใครอยากเข้า ยกเว้นพวกเรากับเด็กฝึก ทำใจให้มันเป็นศิลป์หน่อย ทุกอย่างในนี้มีเหตุผลในตัวเอง”
หลินนิ่งคิด เสียงในอกเต้นไม่เป็นจังหวะ ขณะที่เธอกับจุนเดินแยกออกมาสำรวจแกลเลอรี่ชั้นล่าง พลันได้ยินเสียงบางอย่างดังแหลมจากชั้นบน เหมือนของหนักล้มลง
สายตาทั้งคู่สบกัน จุนพึมพำ “ไม่มีใครขึ้นไปใช่ไหม”
หลินพยักหน้าอย่างลังเล จังหวะเท้าทั้งสองเดินขึ้นโถงบันไดไม้พร้อมแรงหวาดระคนสงสัย ประตูห้องเก็บของข้างบนเปิดอ้า ภายในห้องมีเพียงเงาสะท้อนในกระจกแตกร้าว กลิ่นน้ำมันสีนวลฟุ้งปะทะจมูก
ไม่มีใคร ทุกอย่างเงียบผิดปกติ หลินก้าวขยับทีละน้อย นิ้วสัมผัสขอบกระจก แตกเป็นรอยคล้ายมือจับ “มันเพิ่งเกิดขึ้นเหรอ…”
จุนหยิบไฟฉายเล็กในกระเป๋ากางเกง ฉายวนหาซอกมุม เห็นเงาตัวเองตัดกับรอยร้าวในกระจกใส “ทำไมเหมือนมันจะเป็นรูปร่างใบหน้า…คุณเห็นด้วยใช่ไหม”
หลินเม้มปาก “คิดไปเองรึเปล่า” แต่ในใจรู้ดีว่า เธอเคยเห็นภาพบางอย่างครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีก่อน—ภาพที่ทำให้เธอต้องหลบหนีมาทำงานที่นี่
รุ่งขึ้น สตูดิโอศิลปะเงียบผิดปกติ อาจารย์ธันวาหายตัวไป ถูกพบแต่กระเป๋าสตางค์กับมือถือทิ้งไว้ข้างโต๊ะทำงาน ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลินยืนหยุดนิ่งหน้ากระจก รอยร้าวยังอยู่ สะท้อนเงาทุกคนในห้องอย่างคลุมเครือ
เปียวเดินมาเคียงข้าง ถอนหายใจลึก “เมื่อคืนผมฝันว่ามีคนยืนข้างกระจกแล้วหายไป อีกวันธันวาก็หายตัว”
หลินเบือนสายตาหนี “พี่เปียวก็คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหม?”
เปียวเงียบ เขามองเงาตัวเองในกระจกนานจนสีหน้าคล้ายลังเล “ในนี้มีบางอย่างผิดปกติ…ผมอยู่ที่นี่หลายปีไม่เคยรู้สึกแบบนี้”
ทีมงานศิลป์เริ่มพูดกันถึงเรื่องเงาในกระจก หลายคนเห็นแว้บเป็นใบหน้าหรือมือวูบวาบ หลินพยายามไม่เชื่อ แต่ก็มักเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวไหลผ่านเงาตัวเองตอนอยู่ตามลำพัง
คืนนั้นหลินอยู่เวร เธอจัดเรียงภาพวาดในห้องแสดง ชั่วขณะที่แสงไฟกระทบเฟรมไม้ เงาจะสะท้อนซ้อนขึ้นในแววกระจก เธอขยี้ตา มองอีกที เหมือนได้ยินเสียงกระซิบแผ่ว “ช่วยด้วย…”
ความกลัวเก่าเกาะกัด เธอเดินไปตรงประตูห้องเก็บของ สอดสายตาเข้าไป มีเสียงเหมือนน้ำหยดทีละเม็ด ผนังห้องมีรอยนิ้วมือปาดยาวลงไปถึงพื้น
จุนตามเข้ามาทัน มองหลินแบบระวัง “คุณควรพัก เส้นเลือดขึ้นที่ข้อมือแล้วนะ”
หลินฝืนยิ้ม “คิดไปเอง เธอกลัวเหรอ?”
จุนหัวเราะเบา ๆ “ผมน่ะเหรอ…ผมไม่กลัวเงา แต่ผมกลัวความลับของตัวเองมากกว่า”
หลินหันกลับไปที่กระจก เห็นภาพสะท้อนของธันวากระพริบตาให้ เธอผงะก้าวถอย หลังจากนั้นเสียงกรีดร้องของตัวเองก็ก้องในหัว
วันถัดมา ตำรวจสอบพยานในสตูดิโอ ศิลปินแต่ละคนตอบไม่เหมือนกัน บางคนบอกเห็นธันวาขึ้นไปบนห้องเก็บของราวกับตามใครอยู่ บ้างบอกเห็นเขากำลังคุยกับใครสักคนในเงามืด หลินนิ่งเงียบตอนถูกถาม เธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติในห้องนั้น แต่เธอไม่กล้าพูด
คืนเดียวกัน หลินดูเงาตัวเองในกระจก สัมผัสรอยร้าว คราบสีแดงคล้ายเลือดปรากฏ เสียงกระซิบซ้อนทับ “เธอคือคนเดียวที่ช่วยฉันได้…อดีตของเธอคือกุญแจ”
เธอสั่นระริก หวนคิดถึงอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน วันที่เธอเลือกปล่อยให้เพื่อนรักต้องเผชิญความผิดลำพัง เธอไม่เคยให้อภัยตัวเอง
เปียวเข้ามาเงียบ ๆ มองหลินที่เหมือนกำลังสนทนากับใครอีกคน “คุณเห็นอะไรในนั้นเหรอ”
หลินกลืนก้อนแข็งในคอ “ฉันเห็นตัวเองที่เคยขี้ขลาด…แต่ฉันอยากเปลี่ยน”
เปียววางมือบนบ่าเธอ “บางทีเรื่องราวที่นี่เกี่ยวกับการให้อภัยตัวเองมากกว่าการไล่ล่าเงา”
หลินนิ่งคิด แล้วตัดสินใจตรงไปสำรวจห้องเก็บของอีกครั้ง ครั้งนี้จุนกับเปียวไปด้วย พวกเขาเปิดไฟฉายคลำหาตามรอยนิ้วและคราบสี กระจกในห้องมีเงาคมชัดกว่าเดิม รอยแตกคล้ายถูกซ่อมทีละจุด ทั้งสามจ้องสายตากับภาพสะท้อน ลมหายใจตึงเครียด
จุนกระซิบ “ผมเคยโกหกอาจารย์…ผมไม่ใช่คนขีดสีที่กระจก แต่ผมกลัวว่าความผิดจะถูกเปิดเผย”
เปียวคิ้วขมวด “เราทุกคนล้วนมีความกลัว”
หลินหลับตาแน่น วางมือบนหน้ากระจก เธอพูดเสียงเครือ “ถ้าคุณยังอยู่ตรงนี้…โปรดให้อภัยฉันด้วย” จังหวะนั้นเงาในกระจกขยับเปลี่ยน เผยให้เห็นเงาธันวายืนร้องไห้
เสียงกระจกแตกดังแหลก เงาธันวาเผยเป็นภาพชายสวมแว่น ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจางหายพร้อมกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยอบอวลในอากาศ
ทั้งสตูดิโอเงียบสงัด ทุกคนยืนอึ้งกับสิ่งที่ได้เห็น หลินทรุดลงร้องไห้ เธอตัดสินใจเผชิญหน้าความผิดและความกลัวในอดีต เปิดเผยความจริงกับตำรวจ กล้าเล่าเรื่องในคืนที่ธันวาหายตัว—คืนที่เธอเห็นแววตาอาจารย์เศร้า และไม่ได้เอื้อมมือช่วย
หลายสัปดาห์ต่อมา สตูดิโอกลับมาเปิดใหม่ หลินกล้าจ้องแววตาตัวเองในกระจกอีกครั้ง เธอเปลี่ยนความกลัวเป็นแรงสร้างสรรค์ รอยร้าวถูกซ่อมจนหมดสิ้น ทุกภาพในแกลเลอรี่ดูงดงามยิ่งกว่าเคย
วันสุดท้ายก่อนนิทรรศการ หลินยืนจ้องเงาสะท้อนมือในมือของตน ตัวตนใหม่ที่กล้าจะเติบโต ไม่หลบหน้าความผิดอีกต่อไป ขณะเดียวกันในกระจก สะท้อนรอยยิ้มบางที่เปลี่ยนแปลงจากอดีตตลอดกาล
