ดอกไม้ใต้เงาจันทร์

เสียงจิ้งหรีดขับกล่อมกลางค่ำ หมู่บ้านเล็ก ๆ ซ่อนตัวท่ามกลางขุนเขาสูงเสียด ฟ้าเดินลากรองเท้าแตะเก่า ๆ ผ่านลานวัด ก้มหน้าไม่สนใจเสียงคะนองหัวเราะของกลุ่มชายหนุ่มที่เฝ้าดูจากมุมมืด เธอหยุดคิดกลางลาน ริมฝีปากเม้มแน่น แสงพระจันทร์กลมโตฉายเงาต้นพุทราสูง ต้นที่ชาวบ้านร่ำลือถึงคำสาป ฟ้าแค่นยิ้ม “ไร้สาระ” พึมพำพลางเดินต่อ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ประตูบ้านไม้เปิดอ้ารอรับไผ่ หนุ่มร่างสูง เงียบขรึม แววตาแข็งกระด้าง เขาก้าวเข้าไปดูแลแม่ที่นั่งพับเพียบอยู่ในเงามืด แม่หันมา ยิ้มแบบกลัว ๆ “วันนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวงนะลูก อย่าลืม…” ไผ่ชะงัก ไม่ตอบ เดินขึ้นบ้าน ปิดประตูเสียงดัง

ในห้องน้อย ฟ้าโยนกระเป๋านักเรียนลง ขยี้ผมเองแรง ๆ มองกระจก ข้างหลังสะท้อนภาพยายที่นั่งเย็บผ้าในครัว ฟ้าถามเสียงห้วน “ยาย คืนนี้วัดจะมีงานใช่ไหม ยายจะไปเหรอ” ยายส่ายหัว ไม่ตอบ เจาะเข็มลงผ้าแน่นจนขาด ดวงตาสีโศกมองฟ้าด้วยความห่วง เหมือนอยากบอกอะไรแต่ไม่กล้า

คืนพระจันทร์เต็มดวงแผ่เงาทับบ้านทุกหลัง ประเพณีแปลกประหลาดที่ไม่มีเด็กคนไหนกล้าออกจากบ้านหลังพลบค่ำ ฟ้ารู้สึกอึดอัด เธอชะโงกออกหน้าต่าง รอยยิ้มร้าย ๆ ผุดบนมุมปาก “ถ้าชาวบ้านกลัว ฝ้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าจริงหรือแค่ใส่ร้ายกันเอง”

เวลาตีหนึ่ง นกกะปูดร้องยาว เหมย เด็กหญิงวัยสิบเอ็ดขวบที่บ้านอยู่ขอบหมู่บ้านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม่ของเหมยวิ่งร้องไห้โหยหวนกลางถนน คำถามและสายตาหวาดกลัวกระจายไปรอบชุมชน คืนถัดมา มีเพียงรอยเท้าขนาดเล็กกับพวงดอกไม้ป่าสีม่วงตกแตกอยู่ริมธาร

ไผ่ยืนดูจากเงาร่มไม้ ศีรษะก้มต่ำ เขาฟังทุกอย่างที่ผู้ใหญ่คุยกัน แต่ไม่เข้าร่วม ชาวบ้านซุบซิบถึงคำสาปใต้พุทรา “ใครฝืนจะถูกพรากไป…” เสียงชราภาพกระซิบ ฟ้ากระทืบเท้าเดินฝ่าฝูงชน เข้าไปจ้องตาหยาดเยิ้มของเจ๊พร ยายขายข้าวต้ม “คนที่หายไป มักมีเรื่องกับใครก่อนหรือเปล่า” ฟ้าแกล้งถาม พรชะงักนิ่ง อ้อมแอ้มตอบ “หมู่บ้านนี้ใครก็ไว้ใจไม่ได้ลูกเอ๊ย”

โรงเรียนบนเขากลายเป็นที่จับตามอง เด็ก ๆ กระซิบข่มขู่กันเวลาเดินผ่านใต้พุทรา ฟ้าบีบหมัดแน่น เหลือบมองกลุ่มชายหนุ่มรวมตัวถกรับจ้าง เธอเห็นไผ่นั่งเหม่อท่ามกลางความวุ่นวาย ไม่พูดจากับใคร

ฟ้าเดินเข้าไปใกล้ เหยียดยิ้มหยอก “นั่งซุ่มขลุกคิดร้ายกับใครหรือเปล่า?” ไผ่ไม่พูดอะไร สบตาเธอเฉย ๆ แววตาแข็งกร้าวดูแล้วยากจะเข้าถึง ฟ้านั่งลงข้าง ๆ ทอดถอนใจ “รู้ไหม ฉันตั้งใจจะตามหาเหมยให้เจอ จะได้พิสูจน์ให้คนกลัวเลิกหลอกเด็ก…”

คำพูดยังค้างอยู่ในอากาศ ไผ่ถอนหายใจ มองภูเขาสลับ “ถ้าเธอมั่นใจนัก ก็อย่าให้ตัวเองตกเป็นเป้าหมายก็แล้วกัน”

“หรือแกกลัว?” ฟ้าเย้าทั้งที่เสียงสั่นเบา ไผ่เหยียดยิ้มบาง “ฉันกลัวผิดหวังซ้ำ ๆ ว่ะ”

ค่ำวันหนึ่ง ฟ้าแอบกลับเข้าไปใต้ต้นพุทรา ดูร่องรอยดอกไม้ เธอพบปมด้ายสีแดงเล็ก ๆ ในร่องดิน มีเสียงฝีเท้าจากริมพง หนุ่มเงาทะมึนเดินเข้ามา ไผ่ปรากฏตัว เงียบ ๆ ใต้แสงจันทร์ตีบ

“ตามมาทำไม?” ฟ้าเอ่ยถาม ไผ่เดินไปนั่งข้าง ๆ วางมือบนดิน “ถ้าเธอหายไปอีกคน แม่ฉันคงขาดใจ”

ฟ้าหรี่ตา “บ้านแกนี่แปลกนะ พ่อหายไปแม้แต่รูปก็ไม่มี ทิ้งอะไรไว้บ้างไหม?”

ไผ่นิ่งนาน ก่อนกล่าวเสียงแผ่ว “แม่บอกว่าเขาจากไปเพราะเงาของภูเขามันกลืนกิน ฉันไม่เคยเชื่อ”

ฟ้าตะคอก “หรือบางทีแกไม่กล้ารู้ความจริง”

สายลมเย็นพาเงียบงันจมลึก ไผ่ลุกขึ้น บอกแผ่ว “ถ้าช่วยอะไรได้ฉันจะช่วย แต่ฉันไม่ใช่ฮีโร่”

วันต่อมา ชาวบ้านเริ่มหวาดระแวงกันเอง เด็กชายคนหนึ่งกล่าวหาป้าคนหนึ่งว่าเป็นแม่มด คำด่าทะเลาะกันดังก้องลานวัด ฟ้าเดินเข้าไปกลางความวุ่นวาย “หยุด! ถ้ายังคาดเดาไปเรื่อย เราจะไม่มีวันรู้ว่าอะไรคือเรื่องจริง”

ไผ่ยืนอยู่นอกวง หรี่ตาเฝ้าดู เมื่อฟ้าหันหลัง เขาแอบตามออกจากวัดตามร่องรอยเล็ก ๆ ดอกไม้ป่าเท้าซ้ายลูบขวาในดินชุ่ม

คืนหนึ่ง ฟ้าได้ยินเสียงเคาะเบา ๆ ที่หน้าต่าง เธอลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เปิดผ้าม่าน พบเพียงพวงดอกไม้ป่าห้อยอยู่ มือของใครสักคนทิ้งไว้ เสียงลมหวิวยามค่ำทาบเงา ฟ้ายืนแข็งนิ่ง หัวใจเต้นแรง

วันรุ่งขึ้น ไผ่ไปที่บ้านฟ้า ฟ้าบ่นไม่หยุด “ใครเล่นอะไรบ้า ๆ กับฉันอีกเนี่ย!” ไผ่นิ่ง สังเกตริมหน้าต่าง “ดอกไม้แบบนี้คล้ายที่เหมยชอบ มักเก็บจากบึงใกล้ป่า…”

ฟ้าวูบวาบ “หมายความว่า…”

“อาจมีใครยังอยู่ใกล้ ๆ เหมยอยู่ก็ได้” ไผ่กระซิบ ฟ้ากลืนน้ำลาย หันขวับไปทางป่า

วันถัดมา ทั้งสองแอบเข้าไปที่บึงในป่า บ้านเก่าหลังหนึ่งอยู่เงียบ ๆ ในเงาไม้ ฟ้าย่องเข้าไป ไผ่เดินตามข้าง เธอหยิบแตะเก่าค่อย ๆ ย่อง แสงแดดส่องลอดใบไม้ มองเห็นรอยเท้าเด็กข้างรั้วไม้ ฟ้ากัดฟัน “ไปกัน”

เมื่อเข้าประตู พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยด เสียงเด็กเบา ๆ จากในห้อง “ใคร…” ฟ้าหยุดชะงัก ไผ่สอดส่องสายตา เงาเด็กหญิงผอม ๆ โผล่มา เหมยมองฟ้า น้ำตานองหน้า

“ฟ้า…”

ฟ้าอึ้ง “เหมย…แล้วหนูจะมาทำอะไรที่นี่?”

เหมยสะอื้น “เขาบอกจะมารับหนู… เขาบอกไม่ให้กลับบ้าน…”

ฟ้าปราดเข้าไปกอดเหมย ไผ่เดินซุ่มฟังรอบบ้าน ยังเห็นไม่มีใคร จู่ ๆ เสียงรองเท้าเดินกรอบแกรบหน้าบ้าน ทั้งสามหยุดนิ่ง หัวใจเต้นแรง

เฒ่าคนหนึ่งเดินเข้ามา ตาใต้เปลือกคล้ำ ๆ เพ่งมองทั้งสาม “เธอมาทำอะไรที่นี่” น้ำเสียงกร้าว

ฟ้ากลืนน้ำลาย “เรามาตามหาเด็กที่หายไปค่ะ…”

เฒ่าส่ายหน้า “ไม่มีที่ให้เด็กยุ่งกับเรื่องของผู้ใหญ่” เขาเดินอ้อมออกไป ไผ่จับสังเกต เขากระซิบ “เขาเป็นพ่อของพร เมื่อก่อนทำงานกับผู้ใหญ่…”

ฟ้ายังไม่ปล่อยเหมย เธอดึงเด็กลุกขึ้น “เราต้องพาเหมยกลับบ้าน”

คืนวันนั้น หมู่บ้านวุ่นวาย – เหมยกลับถึงบ้าน แม่ร้องไห้ดีใจแต่พูดอะไรไม่ได้ ชาวบ้านมองฟ้ากับไผ่ด้วยสายตาประหลาด ปนขอบคุณและหวาดผวา

วันรุ่งขึ้น ฟ้านั่งอยู่ข้างเหมยในลานบ้าน เธอลูบผมเด็กน้อย “หนูกลัวไหมอยู่ที่นั่น?” เหมยพยักหน้า ฟ้าปาดน้ำตาตัวเองเงียบ ๆ ไผ่ยืนห่าง ๆ สบสายตา “คนอย่างเธอไม่กลัวอะไรเลยเหรอ” ฟ้ากระซิบตอบ “กลัว…กลัวที่สุดคือต้องอยู่คนเดียว”

ฟ้าและไผ่เริ่มใกล้ชิดกันมากขึ้น แต่ฟ้ายังตั้งคำถามในใจเกี่ยวกับครอบครัวไผ่ วันหนึ่ง ไผ่ยืนเหม่อริมขอบเขา ฟ้าเข้ามาถาม “ถ้าแกหายไปอีกคน แม่แกจะอยู่ยังไง”

ไผ่สูดหายใจยาว “ฉันกลัวจะเหมือนพ่อ… ทิ้งทุกคนไปแล้วไม่มีวันหวนมา”

ฟ้ามองยิ้มเศร้า “ถ้ากลัวนัก ทำไมไม่เลือกอยู่ต่อ?”

ไผ่หันมาสบตา สีหน้าจริงจัง “เพราะบางที…การอยู่ก็เป็นความกล้าที่สุด”

ความขัดแย้งในหมู่บ้านยังแรงขึ้น ชาวบ้านเริ่มจับผิดกันเอง เด็กผู้ชายอีกคนถูกกล่าวหาว่าเป็นพยานผิด ๆ สร้างรอยร้าวในทุกครอบครัว ฟ้าต้องเข้าไปไกล่เกลี่ย เธอพูดเสียงแข็ง “ถ้าจะรักษาหมู่บ้าน เราต้องฟังกันก่อน ไม่ใช่หาแพะรับบาป”

อยู่มาคืนหนึ่ง ฟ้ากลืนความกลัว ตัดสินใจไปหาแม่ของไผ่ ถามถึงอดีตของพ่อไผ่ แม่หลบตา มือสั่น “เขาแค่ไม่อยากให้ความลับของเขาทำร้ายลูก”

ฟ้าถามซ้ำ “ความลับอะไร?”

แม่ไผ่น้ำตาไหล “ก่อนพ่อหายไป เขาบอกว่ามีคนในหมู่บ้านเป็นคนทำร้าย…เขากำลังจะเปิดโปงแต่ไม่ทัน”

ฟ้าเงียบไป “นี่คือที่มาของคำสาปงั้นเหรอ?”

แม่ไผ่ถอนใจ “มันคือความกลัว ที่หมู่บ้านกลัวความจริง”

คืนนั้น ฟ้าเอาเรื่องราวไปเล่าให้ไผ่ฟัง ไผ่นิ่งงันก่อนพึมพำ “พ่อฉันไม่ได้หนี แต่…เขาถูกคนกลัวความจริงกำจัด”

น้ำตาฟ้าร่วงเงียบ ๆ “เรา…เราควรบอกชาวบ้านไหม?”

ไผ่ลังเลแต่สุดท้ายตัดสินใจ “ฉันจะไม่หนีอีกแล้ว”

วันถัดมาทั้งสองออกไปยืนหน้าลานวัด ท่ามกลางสายตาชาวบ้าน ฟ้าและไผ่พูดเรื่องที่พ่อหายไป การกลบความผิดของผู้ใหญ่และคำสาปที่สร้างจากความกลัว ผู้ใหญ่หลายคนส่ายหน้า บ้างร้องไห้ บ้างเงียบฟัง

ความจริงอันเจ็บปวดแตกกระจาย แต่หมู่บ้านเริ่มเยียวยา ฟ้ากับไผ่เรียนรู้ที่จะยอมรับอดีตและเริ่มต้นใหม่ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แนบแน่นขึ้น ทั้งคู่กล้าเปิดเผยความกลัวและเลือกอยู่ต่อ เพื่อดอกไม้ป่า จะยังแตกกิ่งในคืนเงาจันทร์อีกครั้ง