เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นเบาๆ กลางโต๊ะไม้ในห้องพักชั้นสี่ของหอ ‘จันทร์สาย’ กันต์ปรายตาไปเห็นชื่อลลิตาโผล่ขึ้นมาบนจอ ทั้งที่สายตาและใจเขามัวแต่กังวลกับเงาเงียบข้างเตียงของธามที่ดูต่างไปจากคืนก่อน ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มีอะไรหรือเปล่า เงียบจัง” ข้อความที่เพิ่งส่งไปหาธาม ยังไม่มีคนอ่าน กันต์ถอนหายใจสั้น ๆ ลุกขึ้นมองนาฬิกาบนผนัง—เข็มชี้ตรงเที่ยงคืนพอดี
ไฟในหอสลัว เพื่อนข้างห้องเพิ่งกลับจากแล็บ ก๊อกๆ เสียงเปิดประตูจากห้องข้างๆ มีเสียงหัวเราะคิกคักของกลุ่มเด็กเกษตร ก้องไปทั่วระเบียง กันต์เดินออกมาแอบมองตรงสุดระเบียง นอกหน้าต่างลมเย็นกระทบใบหน้า ตึกเรียนฝั่งตรงข้ามเงียบสนิท ราวกับเด็ก ๆ ต่างหายไปกับเงามืดธันวาคม
กันต์เดินกลับมาที่โต๊ะจ้องไปยังเตียงว่างเปล่าของธาม ที่ปกติเต็มไปด้วยโน้ตเรียนและแจกันดอกแคคตัส วันนี้ เตียงโล่ง ไม่มีเสียงพิมพ์งานหรือเสียงถอนหายใจเบา ๆ จากเพื่อนร่วมห้อง
“ธาม!” กันต์เรียกเสียงเบา ลังเล ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าของธาม เสื้อผ้าบางส่วนยังอยู่ มือถือของเขาก็ยังเสียบสายชาร์จอยู่เหมือนเดิม
กันต์หยิบมือถือธามขึ้นมา เขาปลดล็อกด้วยรูปนิ้วพิมพ์ที่ธามเคยเซ็ตไว้ตั้งแต่ต้นเทอม กล่องข้อความล่าสุดคือแชทกับ “พี่เกียร์” ที่ใช้รูปโปรไฟล์เป็นเงาคนหน้ากาก
เสียงเปิดประตูห้องอีกครั้ง กันต์รีบวางมือถือลง ลลิตาเดินเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล “กันต์ นายโทรหาธามใช่ไหม”
“ใช่ เราโทรไปไม่รับเลย ไม่ตอบไลน์ด้วย นายเจอเขาบ้างไหม” กันต์เอ่ยทั้งเสียงแผ่ว
ลลิตานิ่ง รีบปรายตาไปทางเตียง “วันนี้เลิกคลาสเขาบอกว่าจะเข้าห้องสมุด—แต่ห้องสมุดปิดตั้งแต่สองทุ่มแล้วนะ”
กันต์เดินวนไปกลับในห้อง “นายคิดว่า… เขาหนีออกนอกหอไปหรือเปล่า”
ลลิตาพูดเบา ๆ “ไม่รู้สิ หน้าเขาดูแปลก ๆ มาหลายวัน นายไม่สังเกตเหรอ”
มีเสียงข้อความไลน์เด้งเข้าในมือถือของธาม “อย่าบอกใครว่าเห็นฉัน” สองคนจ้องข้อความนั้นสีหน้าชาวาบ
“ใครส่งมา?” ลลิตาถามเบา ๆ บ้าน่ะ… แต่กันต์หน้าซีดลง เขากดดูชื่อ—
