คืนที่ไม่มีเงา

คืนนั้น ถนนหน้าอาคารหอพัก “อรุณรุ่ง” ว่างเปล่า แสงไฟหน้าตึกส่องกระทบผิวปูนเก่าเป็นจุดด่างพร้อย อิฐที่ผุกร่อนเหมือนบาดแผลจากอดีต มีเพียงเสียงลมพลิ้วและกลิ่นขี้บุหรี่จางจากมุมซอกตึกที่ยังติดตรึง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ต่าย หญิงสาวปีสอง เริ่มเดินเลียบทางเดินทรุดโทรม มือหนึ่งถือถุงกับข้าว อีกมือกำโทรศัพท์ไว้แน่น เสียงกรอบแกรบใต้เท้าดึงสายตาเธอมอง—แต่กลับเจอเพียงเศษกระดาษปลิววน เมื่อกลับมาสู่ทางเข้าสำนักงาน เธอชะงัก ใจเต้นระส่ำ ประตูหอเปิดแง้มอยู่ คราวนี้ไม่มีเจ้าหน้าที่

“ทำไมไฟดวงนั้นดับอีกแล้ววะ?” ต่ายก้มมองลองเอามือแตะกลอนประตู แมวส้มเดินหางสะบัดมาหยุดข้างรองเท้าผ้าใบ มันร้องหง่าวเหมือนจะเตือนบางอย่าง

“กลับมาแล้วเหรอ!” เสียงจากข้างหลังดังขึ้น นี่คือ ปัท สามี๊ปีหนึ่ง ผิวคล้ำ ดวงตาคม ปัทยกมือโบกเบา ๆ แต่แล้วสายตาก็ลดต่ำลง สีหน้าเปลี่ยนไป “ต่าย…เงาเธอหายไปหรือเปล่าวะ?”

ต่ายหันไป มองพื้นใต้เท้าตัวเอง ที่เคยมีเงาดำทอดยาว แต่ตอนนี้…ไม่มีอะไรเลย ช่องว่างใต้ไฟนีออนนั้นว่างเปล่า หัวใจเธอเต้นกระชั้นขึ้น

“อย่าเล่นอะไรบ้า ๆ กับเรานะ…” ต่ายกลืนน้ำลาย หยิกแขนตัวเอง ทุกอย่างเจ็บจริง มือไม้เย็นวาบ

ปัทก้มดูเงาตัวเองบ้าง เลือดในกายเริ่มเย็น วันนี้ก็ไม่มีเงาเช่นกัน

ห้องพักบรรยากาศขุ่นมัว พัดลมเสียโบกใบเสียงดังบนเพดาน ทรงกลมกับแนวทางสี่เหลี่ยมต่างตัดกันเป็นเงาบนผนังแปลกตา ทายกับปัทเดินเข้ามาพร้อม ๆ กัน ประตูห้องเปิดกว้างแต่อากาศข้างในกลับเย็นจัด ทั้งสองเห็นเพื่อนร่วมห้องอีกสองคน—เบน และ วุ้น—กำลังนั่งซึมอยู่บนเตียง

“เห็นมั้ย…สุดท้ายก็เจอกันครบสี่คน” วุ้นพูดเสียงแผ่ว เติมท้ายด้วยรอยยิ้มแห้ง “ของทุกคนก็หายหมดแล้วสินะ เงาพวกนั้น…”

“นี่มันบ้าอะไรเนี่ย ใครแกล้งวะ?” เบน คำรามต่ำ ๆ รองเท้าผ้าใบกระแทกกับพื้นห้อง

ปัทหายใจเข้า เธอกับเบนไม่ลงรอยกันนัก “ไม่ใช่เวลาทะเลาะ อยากหา ก็ช่วยกันหาสิ จะหนีไปไหนก็ไม่ได้ ถ้าไม่มีเงา—”

วุ้นเบือนหน้าออกนอกหน้าต่าง ฝนยังไม่ตก แต่เมฆคลุมฟ้าสีเทาดูหนักอึ้ง

การไม่มีเงาราวกับดึงความรู้สึกเก่า ๆ กลับมา ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานที่เธอเถียงกับเบนลอยแว่บมาในหัวของแต่ละคน การบาดหมางเล็ก ๆ กลายเป็นหมอกหนาทึบระหว่างเพื่อนสี่คนในห้องเล็ก ๆ นี้

เสียงโทรศัพท์มือถือของต่ายดัง เสียงแจ้งเตือนจากไลน์กลุ่มหอพัก “มีใครเห็นเงาตัวเองมั่งปะ คืนนี้ของเราไม่เจอเลย”

บรรยากาศในห้องแปรเปลี่ยนเป็นกังวล สายตาทุกคู่เริ่มไหลวนไปรอบขอบห้อง หากมีเงาสักเส้นเดียวก็อาจปลอบใจได้บ้าง แต่ตอนนี้กลับว่างเปล่า ราวกับโลกหยุดหมุน มิตรภาพระหว่างทั้งสี่ถูกท้าทายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

ต่ายลุกขึ้น ถอนหายใจเสียงหนัก “เราต้องหาคำตอบ บางที…บางทีสิ่งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ มันเหมือนมีอะไรตามเราอยู่”

เบนตะโกนสวน “แล้วถ้าไม่มีทางได้มันคืนล่ะ? จะทำยังไง?!” เสียงแตกพร่า ความเครียดสะสมระเบิดออกมาเป็นความโกรธ

วุ้นเงียบอยู่นาน ก่อนถามเสียงแผ่ว “หรือว่า…ที่เราทะเลาะกัน มันมีผลอะไรบางอย่าง? ฉันกลัว กลัวว่ามันเกี่ยวกับสิ่งนั้น”

ปัทช้อนตามองเพื่อนแต่ละคน “ถ้างั้นเราต้องยอมรับกันก่อน—ใครมีความผิดอะไรซ่อนอยู่ บอกได้แล้ว เดี๋ยวนี้”

คำพูดนั้นชวนให้อึดอัด เงียบงันหล่นลงสู่ห้อง ราวกับทั้งสี่ต่างค่อย ๆ เห็นเงามืดใหม่ในใจตนเอง คนละแบบ

พวกเขารวมตัวกันเดินสำรวจหอพักในยามค่ำคืน ทางเดินโล่งและประตูห้องแต่ละห้องปิดสนิท บางห้องมีเสียงหัวเราะ บางห้องเงียบจนได้ยินเสียงหายใจตัวเอง

ดวงตะวันค่อย ๆ ถูกเมฆบดบัง ทั้งสี่เดินผ่านห้องเก็บของ กลิ่นชื้นคลุ้งจนต่ายต้องเอาผ้าเช็ดจมูก วุ้นหยุดข้างประตูเก่าแตะลูกบิดอย่างลังเล “ในห้องนี้…เมื่อปีก่อน มีคนนึงตายที่นี่…”

เบนหัวเราะแห้ง “เล่าอะไรก็ไม่รู้ ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก!” แต่เสียงหัวเราะนั้นติดแปลก ๆ เหมือนปิดบังบางอย่าง

บรรยากาศเงียบอีกครั้ง ต่างคนต่างมองหน้ากันโดยไม่มีใครกล้าเอื้อนอ้างความกลัวของตัวเอง

จู่ ๆ ประตูห้องเก็บของร้องเอี๊ยดอย่างช้า ๆ ทั้งสี่คนเงียบ ไม่มีเงาวิ่งบนพื้น ห้องนั้นไร้แสง มีแต่ความเย็นเฉียบชวนขนลุก ข้างในมีเพียงตู้เก่าฝุ่นจับ ชั้นบนสุดมีกล่องไม้ใบหนึ่ง สลักลายแปลก ๆ วุ้นเอื้อมมือไปหยิบอย่างลังเล

ต่ายกระซิบ “มันอาจจะเป็นคำสาปรึเปล่า?”

วุ้นส่ายหน้า “ไม่รู้ แต่…มันเหมือนได้ยินเสียงขอร้องจากข้างใน…” ทุกคนขนลุก พวกเขาเปิดกล่องออกอย่างช้า ๆ ข้างในมีเพียงกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่เขียนด้วยลายมือแปลกประหลาด

“ละ…แล้วนี่ว่าไง?” ปัทอ่านคำ เขียนด้วยหมึกสีน้ำตาล: “คืนที่ไม่มีเงา ความลับถูกเปิดเผย เงาที่หายไป—ใจที่ไม่ยอมรับ”

เกิดความเงียบงัน เบนขว้างกระดาษลงพื้น “ไม่มีสาระอะไรวะ! ทำไมมันต้องเกิดกับเรา” ปัทมองตาเบน “ถ้าไม่กล้าเผชิญ ก็คงได้อยู่โดยไม่มีเงาไปตลอด”

ความเงียบถาโถม ต่ายพึมพำ “เราพร้อมเผชิญหน้าอดีตมั้ย?” คำถามที่แต่ละคนกลืนกลับเข้าไปไม่ได้ ทุกคนเงยหน้าสบตากัน ในแววตานั้นมีทั้งความกลัวและความกล้าเคลือบไว้อย่างปฏิเสธไม่ได้

คืนนั้นทั้งสี่ตัดสินใจกลับขึ้นห้อง วางกล่องไม้นั้นบนโต๊ะกลาง แสงสลัวจากหลอดไฟสะท้อนภาพพวกเขาล้อมวงกันอย่างเงียบงัน

เสียงหายใจเบา ๆ ขาด ๆ แว่วอยู่ในห้องแล้วทุกคนก็มองหน้ากัน วุ้นเริ่ม คนแรก “ฉัน…ฉันเคยขโมยของจากเบน” เสียงสั่นด้วยความละอาย เบนชะงักมองเพื่อนสาวด้วยความโกรธระคนตกใจ

“แล้วเราก็โกหก เล่าให้ปัทฟังว่าเบนเองเป็นคนแอบเอาของใช้…”

บรรยากาศเงียบตึงเครียด เบนพูดช้า ๆ พลางข่มกลั้นความโกรธ “สุดท้ายมันก็ไม่ได้มีใครกล้าพูดความจริงเลยใช่มั้ย?”

ปัทถอนใจหนัก “ฉันเอง…วันนั้นที่เจอเหรียญหล่นหน้าประตู มันเป็นของต่าย แต่ฉันแกล้งทำเป็นของตัวเอง”

ต่ายยิ้มเจื่อน “เราเอง…ตอนนั้น ทะเลาะกับทุกคน เลยโพสต์เรื่องไม่จริงลงกลุ่มหอพักเพื่อประชด ไม่มีใครรู้ ทุกคนโดนเข้าใจผิดไปหมด”

สิ่งเหล่านี้ค่อย ๆ ถูกปล่อยวาง เหมือนแผ่นดินห้องสั่นกระเพื่อม แต่ความกลัวในใจแต่ละคนยังกรุ่นอยู่

ขณะเดียวกัน นอกหน้าต่างคืนอันมืดมิด เสียงฝีเท้าลึกลับดังใกล้เข้ามา หัวใจทั้งสี่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เบนลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปดูที่ประตู เลื่อนบานประตูเสียงดังเอี๊ยด และพบกับเงาสีดำเคลื่อนไหวอยู่อีกด้านหนึ่ง ทุกคนผงะ

“ใคร…ใครอยู่ข้างนอก” เบนตะโกน แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

เงาดำนั้นไม่มีรูปร่างชัดเจน มันเหมือนเป็นเงาของบางอย่างที่ไม่มีตัวตน เบนตัดสินใจเปิดประตูออกสุดแรง ฝุ่นในทางเดินปลิว กระดาษในกล่องไม้ไหลปลิวออกมาข้างนอก

ปัทคว้ากระดาษนั้นไว้ เธออ่านข้อความแปลก ๆ ที่ปรากฏขึ้นใหม่: “ถ้าอยากได้เงาคืน จงให้อภัยตนเองก่อน”

ห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนมองหน้ากัน เวลานี้ ความรู้สึกอัดแน่นในอกต่างประทุออกมาเป็นน้ำตา

วุ้นพูดเบา ๆ “ฉันให้อภัยตัวเอง…สำหรับสิ่งที่ฉันทำ” เสียงสั่น แต่มั่นคง ปัทและต่ายก็พึมพำคำเดียวกัน เบนฝืนหัวเราะในลำคอ ก่อนยอมรับ “ช่างมัน…เราเองก็ไม่สมบูรณ์แบบหรอก” เขาปล่อยมือจากประตูอย่างช้า ๆ ความเย็นในห้องจางลง ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้น

เพียงครู่เดียว เงาของทุกคนก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าเหมือนเดิม มันไหววูบเล็กน้อยภายใต้แสงนีออนที่เริ่มสว่างขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนนั่งนิ่งประหลาดใจ สัมผัสเข้าถึงความโล่งใจและน้ำใจในกลุ่ม

แต่แล้วยังมีบางสิ่งเหลืออยู่ในอากาศ—เมื่อเสียงโน้ตข้อความใหม่ดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือ วุ้นหยิบดู ข้อความแจ้งเตือนปรากฏบนหน้าจอ “ขอบคุณที่ให้อภัย คืนนี้จบแล้ว…แต่ความลับในใจของทุกคน จะถูกดูแลด้วยเงา”

สี่คนนั่งเงียบ ยิ้มปนเหงาในความแปลกประหลาด กลางห้องเล็ก ๆ บนหอพักชั้นห้า แสงนีออนส่องเงาดำทอดยาว ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปแล้วตลอดกาล

ภาพสุดท้ายคือ กล่องไม้ที่ปิดสนิท วางอยู่ใต้หน้าต่าง เงาของมันทอดอยู่บนพื้นเย็น…ยาวและนิ่งเฉย—ทว่ายังคงเฝ้ามองอยู่ในความเงียบของคืนที่ไม่มีเงา