“แว่ว… ได้ยินเสียงไหม เป้?” เสียงแผ่วแว่วมาจากเตียงข้าง ๆ ในห้องแคบของหอพักหมายเลขแปด ปูเป้สะดุ้ง หันมองไปทางยิหวา—เด็กสาวผมสั้นจ้องบานหน้าต่างกระจกฝ้า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เสียงอะไร?” ปูเป้พยายามกลั้นลมหายใจ ใบหน้าเคลือบเหงื่อ ผนังห้องชื้น กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดปะปนกลิ่นดินเปียกหลังพระอาทิตย์ตก เสียงฝีเท้าของใครอีกคนในทางเดินนอกห้องยาวก้องในความเงียบ ปูเป้มองยิหวา ยิ้มด้วยความเครียด “คงแค่เพื่อนข้างห้องเดินผ่าน”
“มันเหมือนเสียงกระซิบ…เมื่อคืนก็ได้ยิน…” ยิหวาขยับตัว ดวงตากระวนกระวาย “เหมือนเสียงนี้อยู่ในหัวเรา”
ปูเป้ไม่ตอบ เธอนั่งนิ่ง กำชายเสื้อที่แม่เพิ่งเย็บส่งมาแน่น ความเงียบปกคลุมห้อง—ก่อนที่โทรศัพท์จะดังขึ้นขัดจังหวะ เสียงของปารวีหัวหน้าหอพักเรียกประชุมเร่งด่วน
ในห้องโถงชั้นล่าง เพื่อนหอพักเกือบสิบคนนั่งกระจัดกระจาย ปารวีสีหน้าเครียด “พรุ่งนี้จะมีเจ้าหน้าที่เข้าตรวจห้อง เราทุกคนต้องอยู่พร้อมหน้า…ย้ำ ทุกคน” สายตาเธอกวาดไปทั่ว คำพูดเน้นย้ำ ทำเอาวงสนทนาเงียบกริบ
“แล้วไอซ์ล่ะ? ยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อวาน” บุญยัง เด็กปีสองเอ่ยขึ้น “หรือเธอแค่ไปค้างบ้านเพื่อน”
ปารวีเม้มปาก บรรยากาศคุกรุ่น ปูเป้รู้สึกว่าน้ำเสียงของปารวีเจือความกลัวที่ไม่อาจพูดออกมาได้ เธอมองไปทางยิหวา เพื่อนสาวเพียงพยักหน้าเบา ๆ เหมือนนัดแนะอย่างไร้คำพูด
คืนนั้นปูเป้นอนกระสับกระส่าย ข่าวไอซ์หายตัวไปแทรกในความคิด วนเวียนไม่จาง เธอเพ่งฟัง เสียงกระซิบในความมืดเงียบ มีแต่จังหวะลมหายใจเธอเองกับเสียงฝนใกล้ตกกระทบใบไม้ข้างหอพัก
“ปูเป้…” เสียงเรียกจากยิหวาเบาราวจะหลุดลอย “ถ้ามีอะไร…จะฝากบอกแม่ไหม?”
ปูเป้ชะงัก หัวใจกระตุก “หมายความว่ายังไง?”
ยิหวาไม่ตอบ เงียบงัน บรรยากาศเคร่งขรึม
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ้าหน้าที่เดินตรวจห้องทีละห้อง ปารวียืนประกบหน้าเครียด “ไอซ์ยังไม่กลับ…เพิ่งครบยี่สิบสี่ชั่วโมง”
“แจ้งตำรวจหรือยัง” บุญยังถามเสียงสั่น
“ยัง ใจเย็นก่อน เราต้องแน่ใจก่อนว่าเธอไม่ได้หนีเที่ยว” ปารวีตอบอย่างอึดอัด
ปูเป้กับยิหวาสบตากัน อีกสองคนในกลุ่ม—แคนกับฟ้า—แอบคุยกระซิบกันข้างบันได “คืนนี้ไปดูข้างหลังหอกันไหม? มีคนบอกว่าผี…” ฟ้าพูดยังไม่ทันจบ แคนตัดบท “พอเหอะ…พูดเรื่องแบบนี้ระวังไว้บ้าง”
เมื่อทุกคนออกไปเรียน ปูเป้ก็เดินอยู่ในห้องที่ว่างเปล่า เธอล้วงมือถือ เขียนข้อความถึงแม่ หยุดนิ้วยกค้าง หัวใจเธอก็หนักอึ้งด้วยความกังวล เธอลุกขึ้นไปดูหน้าต่าง เห็นเงาของตัวเองทาบทับบนกระจก เบื้องหลังเงาร่างของไอซ์ปรากฏแวบเดียว เธอหันขวับ ไม่มีใคร
ตกเย็น วงกลุ่มกลับมารวมตัวที่ห้องโถง ทุกคนเริ่มแพร่ข่าวลือเรื่องผีและคำสาปหอแปด ปารวีโมโห “อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ได้ยินไหม!” น้ำเสียงของเธอสั่นจนน่าขนลุก
บุญยังหัวเราะกลบเกลื่อน “อย่าขู่เลยน่า เรื่องที่ไอซ์หาย ตัวจริงนี่แหละน่ากลัวกว่า…”
ฟ้านั่งกอดเข่า เงียบไปพักใหญ่ “หนูฝัน ฝันว่าได้ยินเสียงร้อง…บนชั้นสี่”
“ห้องไอซ์อยู่ชั้นนั้น” แคนพูด หน้าซีดเผือด ปูเป้เม้มปาก ไม่มีใครกล้าขึ้นไปดู
ดึกคืนนั้น โทรศัพท์ของปูเป้ดังขึ้น ไม่มีเบอร์โชว์ หญิงสาวรับสาย ลมหายใจผะแผ่วจากปลายสายตามมาด้วยเสียงกระซิบแหบพร่า “อย่าเชื่อใคร…” แล้วสายก็ตัดไป ปูเป้มือเย็นเฉียบ มองซ้ายขวา พบว่ายิหวามองมาเหมือนรู้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
“เป้อย่าลืมที่เราคุยกัน…” ยิหวากระซิบ “ถ้าหนีพ้นต้องมีใครเริ่ม”
อีกคืนหนึ่ง ปูเป้ตื่นกลางดึกเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิดดังเอี๊ยด เงาของใครบางคนผ่านลาง ๆ เธอนอนนิ่ง หูฟังเสียงฝีเท้า ใจสั่นรัว เธอเห็นปารวีเดินเข้าไปในครัวข้างห้อง ไฟในครัวสว่างไสวขึ้นชั่วครู่ ก่อนดับลง
เช้าวันต่อมา ปารวีผิดปกติ พูดอะไรเบา ๆ กับตัวเอง มองอย่างระแวงราวกับกำลังแบกรับความลับหนักหนา ยิหวาชวนปูเป้ไปเดินรอบหอพัก “คืนนี้…เราไปดูข้างหลังหอกันสี่ทุ่มนะ”
ฟ้าแคนบุญยัง กับปูเป้และยิหวา เดินออกจากห้องเงียบ ๆ ท่ามกลางความเงียบงัน เรือนไฟเก่าริมรั้วหอพักส่องแสงพร่า ทางเดินหลังหอมีท่อสนิมกับกระถางร้าง เงามืดเคลื่อนไหวในดงต้นมะลิ
“ฉันว่าเราไม่ควรมา ที่นี่มัน…” ฟ้าเสียงสั่น
“ถ้ากลัวก็กลับไป!” แคนพยายามทำเสียงขึงขัง
ทันใดนั้น บุญยังร้องเสียงหลง “นั่น…เงาคน…!” ทุกคนตกใจ เห็นเพียงเงาดำเลือนรางตรงกระถาง วินาทีนั้นปูเป้กลั้นหายใจ ใจเต้นแรง
เสียงกระซิบดังในใจ “อย่าเชื่อใคร…” ปูเป้หันซ้ายขวา ทุกคนหน้าเสีย ยิหวาขยับมายืนชิดปูเป้ “ถ้าเงานั้นเป็นไอซ์…”
“หยุดพูดแบบนั้น!” ฟ้ากรีดเสียง
ทั้งหมดรีบวิ่งกลับขึ้นหอพัก เมื่อประตูปิดลง ทุกคนถอนหายใจโล่งอก ปารวียืนขวางบันได จ้องหน้าทีละคนอย่างจับผิด “คุณพวกนี้แอบออกไปใช่ไหม! ถ้าหาอะไรไม่เจอ จะมีคนโดนพักอาศัย!”
ความเครียดระอุ ทุกคนพยายามหาเหตุผล มิตรภาพเริ่มแตกร้าว กลุ่มแยกวงไม่พูดจากันเป็นวัน ๆ ปูเป้ตัดสินใจแอบขึ้นชั้นสี่ในเวลาดึก เธอล้วงกุญแจตามห้อง จนพบห้องไอซ์ไม่ได้ล็อก
ห้องมืดสนิท ปูเป้เดินเข้าสำรวจ พบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหน้าต่าง หน้าจอเปิดแอปพลิเคชั่นบันทึกเสียง คำพูดสุดท้ายในไฟล์เก่า “ถ้าเธอฟังอยู่…โปรดช่วยฉัน…”
ปูเป้ตัวสั่น ไฟในห้องหรี่ลง รู้สึกเหมือนมีคนอีกคนหนึ่งอยู่ใกล้ ๆ เธอรีบออกจากห้อง ก่อนวิ่งกลับลงมาเจอยิหวารอที่บันได
“เห็นอะไร?” ยิหวาถามเสียงเรียบ
“ไอซ์…ฝากข้อความไว้ ขอให้ช่วย” ปูเป้พูดเบา ๆ
ยิหวานิ่ง ครุ่นคิด “ถ้างั้น…เราต้องหาว่าใครทำอะไรไว้กับเธอ”
เช้าวันต่อมา ปารวีนั่งคุยกับตำรวจกลางโถง ปูเป้เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ “เมื่อคืน…ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเคยคิดว่าเธอใจร้าย แต่ความจริงเธอกลัวใช่ไหม?”
ปารวีถอนใจ เสียงสั่นเครือ “ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป…หอจะโดนปิด ฉันจะหมดทุน ไม่รู้จะบอกแม่ยังไง”
เย็นนั้น บุญยังกับฟ้ามีปากเสียงกันจนถึงขั้นตะโกน—เรื่องใครแอบบอกครูเรื่องเพื่อนหนีเที่ยว ใครคือคนสุดท้ายที่เห็นไอซ์ พวกเขาผลักกันจนบุญยังร้องไห้ “ฉันไม่ได้ตั้งใจเลย”
ยิหวาดูดซึมความขัดแย้งเงียบ ๆ เธอใกล้ระเบิดอารมณ์
ค่ำปูเป้กลับขึ้นห้อง นั่งฟังเสียงนิ่ง ๆ เงียบ มีเสียงเคาะเบา ๆ ที่บานหน้าต่าง เธอเดินไปเปิด เห็นเพียงความมืด เงาสะท้อนของเธอทาบกับอะไรบางอย่างในกระจก
ยิหวาเดินเข้ามา ใบหน้าเคร่งเครียด “ฉันกลัวมาก…บางครั้งกลัวเธอ กลัวเพื่อน กลัวแม้กระทั่งเงาในห้องนี้”
ปูเป้หันไปมอง “ฉันก็กลัวเหมือนกัน เราน่าจะพูดกันตรง ๆ ได้สักที”
ทั้งสองนั่งเงียบไปนาน ก่อนยิหวาจะหลุดปากออกมา “ฉันโกหกเรื่องเมื่อคืน—ตอนเสียงประตูเปิด ฉันเห็นปารวีในครัว แต่เธอ…
อยู่ตรงระเบียง—ฉันก็สับสน ทำไม…”
ปูเป้เริ่มลังเล “หรือว่า…มีใครอีก?”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก ไม่มีเบอร์โชว์ เสียงไอซ์แว่วมา “ความจริงอยู่กับเธอ…” ปูเป้อึ้งและเริ่มเชื่อในสิ่งที่เคยกลัว—คำสาปหอแปดอาจไม่ใช่แค่เรื่องเล่า
คืนนั้น ช่วงสองยาม ทุกคนในหอพักถูกรวบตัวมาตรวจค้นห้องทีละคน เจ้าหน้าที่พบเศษผ้าของชุดนักศึกษาเปื้อนเลือดในชักโครกห้องน้ำชั้นสี่
“เราไม่ใช่ฆาตกร ทุกคนต่างมีความลับ!” แคนแผดเสียงลั่นกลางโถง เพื่อน ๆ ทั้งผวาและฟังอย่างหวาดกลัว
ความตึงเครียดถูกกดดันจนถึงขีดสุด ปูเป้ตัดสินใจเปิดเผยสิ่งที่ตัวเองเจอ “ฉันมีข้อความสุดท้ายจากไอซ์”—เธอเปิดเสียงบันทึกให้ทุกคนฟัง
“ถ้าพวกเธอเชื่อกันมากพอ…ทุกอย่างจะคลี่คลายเอง” เสียงไอซ์ในไฟล์ดังขึ้น บรรยากาศเปลี่ยนแปลง ทุกคนเงียบฟัง
ปารวีร้องไห้ ฟ้าสะอื้น แคนก้มหน้า บุญยังผละออกไปช้า ๆ ยิหวานั่งนิ่งน้ำตาไหล
ในที่สุดตำรวจสรุปว่า ไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าเกิดอาชญากรรม หรือว่าไอซ์หายไปด้วยเหตุผลอื่น แต่ความสัมพันธ์ของทุกคนในหอแตกต่างไปจากเดิม ไม่มีใครหลับสนิทได้อีก ทุกครั้งที่ลมพัดผ่านหน้าต่าง จะมีเสียงกระซิบเตือนเรื่องราวคืนนั้นเสมอ
ปูเป้เดินไปที่หน้าต่าง เปิดออกเพื่อรับลมเย็น รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในตัวเอง เธอกล้าเผชิญหน้ากับความกลัวของตัวเอง และทำใจยอมรับสิ่งที่มองไม่เห็น เสียงกระซิบระรัวในหัว “เชื่อกัน ส่องใจตัวเอง”
เธอมองออกนอกหน้าต่าง เห็นเงาตะคุ่มยามกลางคืน คำสาปของหอหมายเลขแปดอาจยังอยู่ แต่ความกล้าเชื่อในกันและกันได้เปลี่ยนแปลงปูเป้และเพื่อน ๆ ตลอดไป
คืนสุดท้ายของเทอม ปูเป้กับยิหวานั่งมองดาวเงียบ ๆ ไปนาน ในความเงียบ เงาสะท้อนและเสียงกระซิบยังแว่วซ้ำขึ้นมา “ถ้ามีแสงจันทร์ ความกลัวอาจเปลี่ยนเป็นความหวังได้เสมอ”
