เสียงของความทรงจำ

เสียงดนตรีที่คุ้นเคยลอยอยู่ในอากาศ เมื่อแสงแดดส่องสว่างลงมาที่บ้านหลังเก่าที่เธอเคยเติบโต วิญญาณของความทรงจำถูกปลุกขึ้นอีกครั้งในเมื่ออรทัยกลับมาที่บ้านเกิดของเธอหลังจากที่จากไปนานหลายปี

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ทำไมฉันถึงกลับมาที่นี่” อรทัยพูดกับตัวเองขณะที่เดินเข้าไปในสวนหลังบ้านที่เต็มไปด้วยภาพของเด็กสาวที่เคยวิ่งเล่นในนี้

เสียงดนตรีจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงเก่าดังขึ้นในห้องนั่งเล่น ทำให้เธอนึกถึงค่ำคืนที่เธอเคยเต้นรำกับพ่อแม่ในงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อสิบปีที่แล้ว

“อร! มาที่นี่สิ!” เสียงเรียกของพ่อทำให้เธอหันไปมอง ภาพของพ่อที่ยิ้มแย้มและแม่ที่ช่วยกันจัดเตรียมงานเลี้ยงยังคงสดใสในความทรงจำ

“ฉันไม่ชอบเต้น” เธอจำเสียงของตัวเองสมัยเด็กได้ ยังจำได้ว่าถึงแม้จะไม่ชอบ แต่ในที่สุดก็ยอมให้พ่อพาไปเต้น

“ไม่เป็นไร เราจะเต้นให้สนุก!” พ่อพูด พร้อมยิ้มให้เธอ

อรทัยยิ้มให้กับภาพที่ผุดขึ้นในหัวใจ ราวกับเห็นพ่อแม่อยู่เคียงข้างเธออีกครั้ง

เธอเดินไปที่มุมหนึ่งของบ้าน และพบกับกรอบรูปเก่าที่เก็บไว้ ภาพของพ่อแม่ในวันแต่งงานยังคงสดใส และเสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องอยู่ในหัวใจ

“ทำไมเราถึงต้องจากกัน” น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว อรทัยนั่งลงที่พื้น พร้อมกับความคิดที่เต็มไปด้วยคำถาม

วันถัดมา อรทัยได้พบกับเพื่อนเก่าในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นในหมู่บ้าน “นานแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน” เพื่อนของเธอพูดพร้อมกับหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมาดื่ม

“ใช่ นานมาก” อรทัยตอบด้วยรอยยิ้ม แต่ความเศร้าในใจยังคงหวั่นไหว

“คิดถึงเสียงดนตรีเก่า ๆ หรือเปล่า” เพื่อนของเธอถามอย่างรู้ใจ

“ใช่…เสียงดนตรีทำให้ฉันคิดถึงบ้าน” อรทัยตอบเสียงเบา

เสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้งในงาน และอรทัยรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงดูดให้เธอไปที่เวที ขณะที่เธอเดินไป ได้ยินเสียงกลองและกีตาร์ที่มีชีวิตชีวา

“มาร่วมเต้นกันเถอะ!” เสียงจากดีเจทำให้ผู้คนรวมตัวกันบนเวที อรทัยรู้สึกตื่นเต้นและเริ่มเต้นตามจังหวะ

“นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ” เธอคิดในใจ ขณะที่อยู่ท่ามกลางความสนุกสนาน

แต่เมื่อเสียงดนตรีเงียบลง อรทัยกลับรู้สึกว่างเปล่าอีกครั้ง เธอเดินกลับมายังสวนของบ้าน เห็นต้นไม้ใหญ่ที่เคยให้ร่มเงา

“ฉันไม่เคยคิดว่าการกลับมานี่จะรู้สึกแบบนี้” อรทัยมองขึ้นไปที่กิ่งไม้ พร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหล

“ฉันต้องเข้าใจความเสียใจนี้” เสียงในใจของเธอดังขึ้น ไม่นานเธอก็พบกับมิตรภาพที่ใหม่และเก่าในชีวิต

“มาเต้นกันเถอะ” เพื่อนใหม่ของเธอพูดขณะยิ้มให้ พวกเขากระโดดออกไปเต้นอย่างสนุกสนาน

อรทัยรู้สึกถึงความสุขที่กลับคืนมาในใจ เธอรู้แล้วว่าความทรงจำไม่ใช่แค่การเดินทางกลับไปในอดีต แต่เป็นเรื่องของการมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน

ค่ำคืนนี้ อรทัยได้ร้องเพลงร่วมกับเพื่อน ๆ และเมื่อเสียงดนตรียังคงดังอยู่ เธอรู้สึกว่าตนเองได้กลับบ้านอย่างแท้จริง

“นี่คือเสียงของความทรงจำ” อรทัยกล่าวเบา ๆ เมื่อเธอมองขึ้นไปที่ดวงดาวบนท้องฟ้า เธอรู้ว่าเสียงดนตรีจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป