เสียงรองเท้าบูทกระทบหิมะเกิดขึ้นต่อเนื่องขณะอคินลากกระเป๋าผ่านตรอกอับลม เขาขยับผ้าพันคอแล้วหยุดมองป้ายไม้ “สตูดิโออาร์เทเซีย” เวลาบ่ายสี่โมง แต่ความเย็นกัดผิวจนปลายนิ้วแทบชา ประตูเหล็กง้างออกพร้อมเสียงแหลมของหมุดสนิม อคินสูดกลิ่นสีผสมกลิ่นไม้ผุ และความเงียบที่ผิดปกติ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ข้างในมีร่างสูงใหญ่ยืนหันหลัง เขาสะดุ้งเล็กน้อย ชายคนนั้นหันมา มุมปากมีรอยยิ้มเจือความเหน็ดเหนื่อย “มาฝึกงานใช่ไหม? ฉันคือพี มาสเตอร์ของที่นี่”
“ครับ พี่พี…” อคินตอบเบา หลบตาอย่างประหม่า เขาสังเกตเห็นผลงานประติมากรรมเคลือบฝุ่น กับภาพวาดสีเข้มจ้องกลับเหมือนขบคิดอะไรบางอย่างในเงาสลัว
พีรับกระเป๋าไป “คืนนี้พักชั้นบนได้ ห้องข้างหน้าทางเดิน” ก่อนผายมือให้อคินเดินสำรวจสตูดิโอ
แสงยามเย็นสาดผ่านกระจก ฝุ่นอ่อนๆ ลอยในอากาศ ทุกซอกห้องบ่งบอกว่าเคยผ่านงานสร้างสรรค์มาอย่างหนัก อคินมองประติมากรรมคนก้มหน้า—เหมือนจะเอื้อมออกมาจากเงามืดใต้พรมเก่า เขาขนลุกแต่ฝืนเดินต่อ
เสียงหญิงสาวร้องเพลงเบาๆ ลอยมาจากห้องด้านหลัง เขาเดินตามจนพบมิญา ศิลปินสาวรุ่นพี่ผมสั้นกำลังบรรจงลงสีน้ำมัน “เด็กใหม่ใช่ไหม? กลัวหรือเปล่า เห็นขนลุกเชียว” เธอเหล่ตา ยิ้มแต่ปั้นเสียงล้อ
“อ๋อ เปล่าครับ ผมแค่…หนาว”
“ห้องนี้น่ะแปลกดี เวลาอยู่คนเดียวที่นี่ เหมือนมีเงาคอยมองอยู่เสมอ” มิญาวางพู่กัน มองสำรวจใบหน้าอคินขณะพูด เสียงหัวเราะแฝงรอยว่างเปล่า
“พอฝึกไปจะชินเอง ฉันอยู่ที่นี่มาก่อนนายสามปีแล้ว”
“แล้วมีกฎอะไรแปลกๆ ไหมครับ?” อคินถามพลางเหลือบดูเงาที่ทาบบนพื้น
“แค่ห้ามอยู่ชั้นล่างคนเดียวหลังเที่ยงคืน” มิญาพูดจริงจังขึ้นมา อคินทำหน้าไม่เข้าใจแต่มิญาหลบตา เธอยิ้มจางแล้วก้มกลับไปที่งานของเธอ
อคินเดินไปยังบันไดไม้ที่ขึ้นสู่ชั้นสอง ห้องพักเต็มไปด้วยกลิ่นผ้าอับและรูปวาดขยุกขยิกบนผนัง หน้าต่างเปิดรับภาพถนนหิมะและหมอกจาง เขาวางกระเป๋าสำรวจรอบเตียง พลันพบกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนว่า “อย่าลืมล็อกห้อง” ตัวอักษรโย้เย้เหมือนมือสั่นขณะเขียน
เสียงฝีเท้าบนบันไดหยุดลงหน้าประตู วิน—เด็กหนุ่มปีสองผู้เฉยชา เดินเข้ามาโดยไม่พูดอะไร เขาวางเป้มุมห้อง แค่หันมาชำเลืองอคินแล้วหยิบบุหรี่ไฟฟ้าสูดอย่างเนือยชา
“นายชื่ออะไร?”
“อคิน… นายล่ะ”
“วิน” เสียงแหบพร่าตัดผ่านความเงียบ “ขอเตียงริมหน้าต่างได้ไหม”
“ได้…” อคินพยักหน้าหลบสายตา รู้สึกว่าการอยู่ในห้องร่วมกับคนแปลกหน้าคงจะอึดอัดไปเรื่อย ๆ
เวลาผ่านไป เงายาวของสนธยายืดลงบนลานหิมะ เสียงต่อล้อกของพิณกับวินดังลอดประตู อคินนั่งกอดเข่าคิดถึงบ้านและเป้าหมายชีวิตที่แทบไม่กล้าเอื้อนเอ่ยกับใคร เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“แม่? ถึงเหรอ กินข้าวหรือยัง” สายปลายทางเงียบไปก่อนค่อยตอบ “แม่ไม่เห็นอคินยิ้มเลย เอาใจช่วยนะลูก”
“ผมโอเค…” อคินวางสาย น้ำเสียงเขาอ่อนล้าจนแทบไม่ได้ยินตัวเอง
ยามค่ำในสตูดิโอ ทุกคนรวมตัวกันที่ห้องโถงกลาง ดูเหมือนมีธรรมเนียมการแลกเปลี่ยนแนวคิดศิลปะ พีเดินรอบกลุ่ม ถามแต่ละคนถึงแรงบันดาลใจ
มิญาถามเสียงหวาน “อคิน นายวาดเพราะอะไร”
อคินอึกอัก “ผม…อยากเข้าใจตัวเอง ถ้าเราเข้าใจตัวเองผ่านศิลปะ เราอาจจะหาคำตอบบางอย่างได้…”
วินหัวเราะหยัน “ขอให้เจอนะ” แล้วหลบสายตา
บรรยากาศเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพีเอ่ย “อาทิตย์นี้ทุกคนต้องทำชิ้นงานศิลปะที่บ่งบอก ‘สิ่งที่ไม่มีใครกล้าเผชิญ’ ให้เสร็จ ความกลัว ความผิด หรือความลับอะไรก็ตาม ใช้หัวใจทั้งหมดลงไป”
มิญาพลิกพู่กันในมือ หรี่ตา “ถ้าใครไม่ยอมลงไปถึงก้นบึ้งใจงานก็จะดูจืด ไม่ได้รางวัลอะไรสักอย่าง”
วินถอนหายใจ มุมปากกระตุกเหมือนฝืนใจ “แข่งไปก็เท่านั้น”
คืนแรก อคินนอนกระสับกระส่าย แสงไฟข้างหน้าต่างหลอกลวงเงาดำในห้อง เขานอนฟังเสียงครืดคราดจากชั้นล่าง จังหวะค่อย ๆ ถี่ขึ้น ใจเต้นกระหน่ำจนแทบกลืนเสียงหายใจตัวเอง อคินตัดสินใจลุกไปตรวจดู
บันไดไม้ทั้งแคบทั้งเก่า เสียงฝีเท้าเลือนหายไปในความมืด อคินค่อยๆ ย่องลงชั้นล่าง มือเย็นเฉียบ เขายืนนิ่งหน้าห้องเก็บศิลปะ เห็นประติมากรรมคนก้มหน้ายกแขนขยับเบาๆ…เขาผงะถอย แสงสลัวจากโคมไฟไหวอยู่เหมือนจะหลอกตา
เขารีบเดินกลับขึ้นห้อง เจอมิญาที่มุมทางเดิน “ได้กลิ่นสีใหม่มั้ย?” เธอถามน้ำเสียงเรียบเย็น ลมหายใจเขาละลายบนไหล่มิญา
“ผม…ฝันไปหรือเปล่า”
“ไม่ นายแค่ได้ยินสิ่งที่คนอื่นเลือกจะลืม” เธอเดินผ่านเขา ทิ้งความเย็นยะเยือกไว้ในหัวใจอคิน
รุ่งเช้า วินตื่นก่อน ล้างหน้าแล้วเดินออกไปไม่พูดกับใคร อคินเดินไปที่โถงกลาง เห็นโจ—ชายหนุ่มผิวคล้ำเจ้าของผลงานแกะสลักไม้ กำลังซ่อมกรอบรูปตัวเอง
“มีคนมากวนเมื่อคืนรึเปล่า” โจถามด้วยน้ำเสียงระแวง
“ผม… ไม่แน่ใจ”
โจยิ้มบาง “ถ้านอนที่นี่นาน ๆ จะชินกับเงาพวกนั้น”
วันต่อมา อคินนั่งร่างภาพ คนรอบข้างต่างมีท่าทีน่าสงสัย มิญาแอบกระซิบคุยโทรศัพท์ เสียงเหมือนร้องไห้เบา ๆ วินกลับห้องพร้อมกลิ่นบุหรี่กับความโกรธ โจถกเถียงกับพีเรื่องค่าจ้างงานศิลปะ
“อคิน จะวาดอะไรเหรอ” มิญาเดินเข้ามายิ้มหวาน
อคินส่ายหน้า “ยังนึกไม่ออก ผมกลัวจะทำไม่ได้ ถ้างานไม่ดี…”
เธอแตะไหล่ “ถ้าเราซื่อสัตย์กับสิ่งที่กลัว มันจะไม่ทำร้ายเรา”
เสียงโทรศัพท์พีดังขึ้น เขารับสายด้วยสีหน้ากังวล เสียงพูดเร็วจัดเหมือนมีปัญหาเรื่องความเป็นเจ้าของสตูดิโอ เขาเดินออกไป เหลือเพียงอคินกับมิญาในห้องโถง
“ถ้าสตูดิโอถูกปิด นายจะยังอยากวาดภาพไหม” มิญาก้มหน้า เสียงสั่นไหว
อคินนิ่ง “ไม่รู้…”
เสียงจากชั้นล่างดังขึ้นทันที เสียงปังคล้ายมีบางอย่างล้ม ทุกคนวิ่งไปดู พบประติมากรรมคนก้มหน้าล้มแตก พีรีบสั่งเสียงเข้ม “ใครเป็นคนทำ!”
อคินจับสังเกตวินยืนหน้าซีด มิญากอดอก มุมปากกระตุก “ถ้าพูดความจริงได้ง่ายขนาดนั้นก็คงไม่มีใครต้องแอบกลัวแบบนี้หรอก”
โจถอนหายใจ วางมือบนไหล่อคิน “อย่าโทษตัวเองมากนัก”
กลางดึก อคินฝันเห็นเงาคนโค้งคำนับไหว ๆ เป็นเงาทึบที่ยื่นมือเข้ามาลูบหน้า ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ไม่ตื่น มิญาเขย่าตัวปลุก “นายละเมอเสียงดัง นายมีอะไรจะสารภาพไหม”
“เปล่า…ผมแค่…กลัว เหมือนมีอะไรตามมา…”
“ถ้าไม่เผชิญ ความกลัวจะยิ่งใหญ่กว่านายเสมอ”
วันถัดมา บรรยากาศตึงเครียด พิเศษวันนี้ พีประกาศให้ทุกคนรวมตัว อธิบายกติกาการแข่งขันครั้งสุดท้าย “คืนนี้…ทุกคนต้องนำชิ้นงานลงมาโชว์ที่ชั้นล่าง ก่อนเที่ยงคืน ใครไม่ลงมาแสดงงาน ถือว่าแพ้”
วินเดือดดาล “ถ้าไม่อยากเจอของแปลก ก็อย่าบังคับคนอื่น!”
มิญามองวินนิ่ง โจเบือนหน้าหนี บรรยากาศเริ่มแตกแยก
สายคืนนั้น อคินเลียบๆ เคียงๆ ชวนวินคุย “นายกลัวอะไรหรือเปล่า”
วินเงียบ “ฉันเคยทิ้งเพื่อนให้ตกอยู่คนเดียว…ตอนนี้เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่แล้ว”
อคินอึ้งไป รู้สึกถึงบางอย่างในคำสารภาพนั้น “นายไม่ได้ผิดคนเดียวหรอก…”
เสียงกรีดร้องแผ่วเบาลอยมาจากชั้นล่าง ทุกคนวิ่งลงไป พบรูปปั้นหน้าบันไดเปื้อนสีดำคล้ายรอยมือคน วินหน้าซีด มิญากอดอกแน่น พีพูดเสียงค่อย “ที่นี่…ไม่เคยลืมความผิดหรือความกลัวใครเลย”
โจกำหมัดแน่น “แล้วความลับเรื่องนั้น…นายจะไม่มีวันพูดใช่ไหม”
พีตาแดง ๆ “ฉันเองก็มีความหลัง—เคยเห็นเพื่อนโดดหน้าต่างลงมาข้างล่าง ทั้งที่ใครๆ ไม่กล้าช่วย”
เงาในห้องพลันขยับเป็นรูปร่างชัดเจนขึ้น ทุกคนจ้องอย่างผวา เสียงกรีดร้องกลับกลายเป็นเสียงกระซิบกลางความเงียบงัน
อคินยกผลงานลงไปกลางห้อง เสียงหัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก “ผมจะเผชิญ…ความกลัวทุกอย่างตรงนี้”
เขาเปิดผลงานของตัวเอง ภาพชายหนุ่มหมอบอยู่ท่ามกลางเงาดำ—เงานั้นคือรูปของอคินเองในอดีต บรรยากาศแน่นขนัดด้วยความอึดอัด วินน้ำตาไหล มิญาจับมืออคินแน่น โจหลบตา พีนิ่งอึ้ง
ทันใด เสียงปริแตกของกระจก หิมะโปรยพัดเข้ามา อคินยืนนิ่ง เผชิญหน้ากับเงาที่ขยับเข้ามาใกล้ “ผมเคยหนีความจริง…แต่จะไม่เป็นแบบนั้นอีก”
เงาเงียบไป เพดานสงบนิ่ง เหลือแต่ความเงียบสงัด กับรายละเอียดในผลงานแต่ละชิ้นที่ทุกคนเผย “ผม…ขอโทษ ที่ผมเคยเป็นคนอ่อนแอ ผมจะไม่หนีอีก” อคินพูดเสียงแผ่วแต่แน่วแน่ มิญาพยักหน้า วินกำฝ่ามือแน่น
โจเดินมาวางมือบนบ่าพี “พอแล้ว ทุกคนต่างมีอดีต เจ็บก็แค่ยอมรับไม่ใช่เหรอ”
แสงแรกจากภายนอกสาดเข้ามา เย็นยะเยือกแต่งดงาม สตูดิโอยังมีหิมะเกาะบนขื่อเหมือนทุกวัน หากแต่บรรยากาศเปลี่ยนไป เงามืดเจือจางลง ทุกคนแบ่งกันเก็บงาน ส่งสายตาที่มีประกายอบอุ่นกลับคืนสตูดิโอที่เคยเต็มไปด้วยความลับและความกลัว
อคินเดินกลับไปข้างนอก สูดอากาศหิมะเย็นจัด ยิ้มบางให้ตัวเองในกระจกหน้าต่าง เงาสะท้อนครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เขาเดินกลับสู่กลุ่มเพื่อนด้วยหัวใจที่กล้ายอมรับกลัว—กล้าที่จะมีชีวิตอยู่จริง
