เสียงน้ำกระแทกหัวเรืออลันดรา II กรุ่นกระทบประสาทหูอย่างเรื่อยๆ ยามคืนจันทร์เต็มดวง ใต้ท้องฟ้ากว้าง กลางมหาสมุทรดูว่างเปล่าจนเหมือนหลุดโลก ทีมสำรวจวิจัยฟิสิกส์อวกาศ 6 คนบนเรือลำนี้สัมผัสได้ถึงบรรยากาศหนักอึ้ง โดยเฉพาะธีรา นักฟิสิกส์ประสาทวิทยาวัย 34 ปี ผมสั้นขลุบ ท่าทีเย็นชา ขณะนั่งติดหน้าต่างห้องวางแผน เบื้องหลังเงาจันทร์สะท้อนบนน้ำ ธีรากำลังขีดเขียนอะไรลงสมุด แต่ยากจะเห็นใบหน้าภายใต้เงานั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ธันวา นักเทคนิคอารมณ์ขันจอมทุจริต เพิ่งเดินเข้ามาพร้อมกาแฟเย็น เขาชำเลืองธีรา แต่ไม่เอ่ยทัก แววตาเหมือนมีอะไรในใจ “คืนนี้ฝนจะตกไหม” เขาถามขึ้นเสียงเบา ท่าทีเกรงใจปนประหม่า ธีราไม่หัน แต่ตอบเรียบๆ “ไม่เกี่ยวกับงาน หัวหน้าไม่อยากให้เราดูสภาพอากาศมากไป”
ศิษย์เก่าบ้านเด็กกำพร้าอย่างธีราไม่ค่อยใส่ใจเรื่องส่วนตัวนัก จุดนี้ เธอกำลังหนีอดีต—ใจลึก ๆ กลัวการสูญเสีย เพราะเคยเห็นคนหายไปจากชีวิตแทบจะทุกวัย เด็กสาวร่างเล็กอย่างอิ๋วเดินเข้ามาเยื้อง ๆ ถือเครื่อง MC Scaner เธอทำทีโน้มตัวใกล้โต๊ะ “ระบบอินฟาเรดจับอะไรแปลก ๆ ตรงทิศเหนือค่ะพี่ อาจเป็นคลื่นสะท้อนผิดปกติ?”
ลีก ชายหนุ่มมาเลย์เจ้าของรอยสักงูและข้อมือเกรียมไฟ แกนนำด้านกล้อง” เดินตามเข้ามา เขาหลบตามองธีราแล้วยักคิ้ว “มีอะไรลึกลับคืนนี้อีกแล้วอิ๋ว หรือเรือเรามีวิญญาณ?” ทุกคนกลั้นหัวเราะ แต่อิ๋วก้มหน้าตอบเบา ๆ “ถ้าใช่ก็ดีสิ อย่างน้อยอาจไม่เหงา”
ธีรายิ้มจาง ๆ เป็นครั้งแรก หัวหน้าเล็ก—หญิงวัยกลางคนผู้จริงจัง เดินเข้ามาขัดจังหวะ “ประชุมฉุกเฉิน ห้องวิจัยเดี๋ยวนี้” เสียงแผ่วต่ำมีแรงกดทับ ทุกคนลุกพรึบตามหัวหน้าไป
เมื่อประตูล็อกแน่น หัวหน้าเล็กกวาดตามองรอบห้อง “มีบางอย่างเข้าใกล้เรือ ไม่ใช่ซากเรือ ไม่ใช่คลื่นไฟฟ้า ดูเหมือน…อะไรสักอย่าง กำลังแทรก…” เธอเว้นวรรค สีหน้าหนักใจ
จันทร์กลมเต็มบนฟ้า เกิดแถบเงาสะท้อนพาดผ่านในกล้อง Infrared อิ๋วฉายภาพขยายบนจอ หลายคนลุกพรวดลีกสั่นมือ “แม่ง ฝันร้ายชัด ๆ!” ธีราเอนหลังนิ่งแต่ตาหรี่ลงลึก หัวหน้าเล็กเอ่ย “คืนนี้ทุกคนต้องระวังตัว ห้ามขึ้นดาดฟ้าโดยลำพัง”
เสียงลมหวีดวูบเข้ามาจากช่องลม ทีละคนกลับห้องอย่างเคร่งเครียด ธันวาเดินประกบลีก “คืนนั้นของสองปีก่อนแกจำได้ไหม? เห็นแสงวูบในมหาสมุทร เหมือนคืนนี้เปี๊ยบ” ลีกเลี่ยงตา “ใครจะลืม” เขากระซิบ เสียงราวกระซิบสั่นอยู่ข้างใน
ในห้องของธีรา ทุกอย่างดูนิ่งเงียบ เธอมองสมุดบันทึกแล้วเปิดอ่านกระดาษเก่าที่เหน็บไว้ อ่านดี ๆ จะเห็นรอยน้ำตา คำว่า “ช่วย…” เหมือนละลายเป็นน้ำหมึก
เมื่อเงาเรือสั่นไหว เสียงกระทบข้างเรือดัง”ครืน” ทุกคนสะดุ้งตื่น รีบวิ่งออกจากห้องมารวมตรงกลาง ทะเลเงียบสนิทผิดปกติ ธันวาคว้าวิทยุสื่อสารแต่ได้ยินเพียงเสียงซ่า กับคำพูดเบา ๆ “พวกเราอยู่ใกล้แล้ว…”
อิ๋วบีบแขนตัวเอง ใจเต้นแรง “เสียงใคร…เป็นไปได้ไง” ลีกพยายามคุมสติก่อนแหย่แผ่นป้ายกล้องมาตรวจสอบอุปกรณ์ “กล้องจับภาพอะไรไม่ติดเลยว่ะ เหมือนกลังโดนบัง”
กลางดึก หัวหน้าเล็กลุกเดินออกไปบริเวณหัวเรือ เธอหยุดข้างราวเหล็ก มองลงไปในเงามืด สีหน้าคิดถึงบางอย่าง ขณะนั้น เงาเลื่อนผ่านผิวน้ำอย่างรวดเร็ว ธีราย่องตามหลังมาเงียบ ๆ เห็นแต่เงาหัวหน้าเล็กกับเงาบางอย่างทาบอยู่ด้วยกัน
“คุณคิดถึงใครเหรอคะ” ธีราถามเบา ๆ หัวหน้าเล็กนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจเต้น เธอค่อย ๆ พูด “ทุกคนต่างมีอดีตตามมาเสมอ แม้มหาสมุทรลึกกว่านั้น”
ธันวาเดินไปแวะมุมครัว เจอขวดเบียร์เปล่าเรียงเป็นแถว เขาขบขันในใจแต่ก็ย้ำกับตัวเอง “เราทุกคนคงหลอนหมดแล้ววะ…” แต่เสียงโซ่กระทบเหล็กบนดาดฟ้าทำเขาชะงักทันที
เขาขึ้นไปบนดาดฟ้า สายตาปะทะกับเงาเล็ก ๆ ข้างเสากระโดง เรียกเพื่อนอย่างรีบเร่ง อิ๋วกับลีกรีบวิ่งตามขึ้นมา เจอรอยเท้าเปียกวนเวียนไปมา “มีคนเดิน…กลางคืน…?” อิ๋วเอ่ยเสียงสั่น
ทุกคนลงความเห็นตามหาให้ทั่วเรือจนถึงตีสาม แต่ไม่มีใครหาย ยังอยู่ครบ หัวหน้าเล็กพูดช้า ๆ “มันเหมือนกับความกลัวกำลังเดินอยู่ข้างเรา” ไม่มีใครพูดต่อ ทุกคนแยกย้ายเงียบ
รุ่งสาง ธีรายังหลับตาไม่ลง สภาพใจวนเวียนกับอดีตวันพ่อจมน้ำ เธอออกไปนั่งหัวเรือ ลมเย็นปะทะจนตาสู้ไม่ไหว เธอคิด “ต้องไม่ปล่อยให้ใครหายไปอีก ใครก็ได้…”
เสียงดังครืนเหมือนโลหะขูดใต้ท้องเรือ ธีรา กับลีกรีบไปตรวจ เงาน้ำเป็นประกายส่องขึ้นไป รูปร่างคล้ายคนแต่บิดเบี้ยว ลีกงับปากแน่น ใจเต้นรัว เสียงคนเรียกชื่อเขาผ่านลม “ลีก…”
เขาเคยเสียพ่อเพราะไฟไหม้เรือขณะสำรวจ สิ่งที่กลัวที่สุดคือไฟและเสียงขอความช่วยเหลือจากวิญญาณในอดีต เขาเผลอพูดเอง “ผมไม่ได้ตั้งใจทิ้งพ่อไปในคืนนั้น…”
ภาพในกล้องอินฟราเรดเริ่มชัดขึ้น อิ๋วซูมให้ดูเงาสองเงาเดินวนรอบเรือ “มันไม่ได้จ้องจะทำร้าย แต่คล้ายรอใครสักคน…หรือรอเรานี่แหละ” เสียงเธอสั่นแต่กล้านิ่ง
หัวหน้าเล็กดูภาพชะงัก เธอเอ่ยว่า “คืนนี้เราต้องตัดสินใจว่าจะเผชิญหน้าหรือหลบซ่อน ถ้าไม่ เลือก…มันจะตามติดไปตลอดชีวิต”
ฟ้าค่ำเงาจันทร์เด่นชัด ธีราตัดสินใจชวนทุกคนออกไปรวมสัมผัสสิ่งนั้นร่วมกันเมื่อเสียงกระซิบแว่วมา “กลับบ้าน กลับบ้าน…” เธอยืนขึ้นริมดาดฟ้า เอ่ยดัง ๆ “เราพร้อมเจอความจริงแล้ว!”
เงาสะท้อนกลางน้ำรวมตัวกันลอยขึ้นรอบเรือ เสียงอดีตแต่ละคนแทรกซ้อนในหัวดังสนั่น ถึงจุดที่ทุกคนต้องสารภาพความกลัวต่อกัน ธีราเผยสายตาน้ำตาซึม “ฉันกลัวการสูญเสียที่สุด อย่าให้ใครหายไปเหมือนพ่อของฉันเลย”
ความเงียบเข้าครอง ทุกคนล้อมวงจับมือแตะแขนกันแน่น ลีกพูด “ผมขอโทษที่เคยทิ้งคนที่รัก” อิ๋วกุมมือหัวหน้าเล็ก “เราจะไม่หลบซ่อนอีก…”
แล้วแสงจันทร์แบบเรือง ๆ เคลือบลงบนร่างพวกเขา ทุกคนสัมผัสได้ถึงความอุ่นไหลผ่านใจ—แผลเก่ายังอยู่แต่เริ่มจาง เงาในน้ำจางหาย เหลือเพียงเงาผู้กล้าที่เผชิญหน้าอดีตจริง ๆ เป็นครั้งแรก
เช้านั้น พายุซาไป ภาพจากกล้องชัดสนิท สัญญาณวิทยุกลับมาปกติ หัวหน้าเล็กยิ้มจาง ๆ “เราผ่านคืนที่กลัวที่สุดไปด้วยกัน” ทุกคนหัวเราะอย่างปลดเปลื้อง
เรืออลันดรา II ค่อย ๆ แล่นต่อ สู่เส้นขอบฟ้าใหม่ โดยที่ในใจของแต่ละคนไม่มีใครหลงเหลือเป็นเงาอีก
