เสียงกริ๊งเล็ก ๆ จากนาฬิกาข้อมือกระตุกความสงบยามค่ำในหอ 5/2 “ลม” เปิดประตูรัวแรงเกินเหตุ วิ่งสวมแว่นหัวฟูออกมาที่ระเบียง ท้องฟ้าสลัวกับลมนิ่ง เป็นฉากหลังให้ชายหนุ่มจ้องไปที่ราวผ้าหลังหอด้วยสายตากังวลสุดขีด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขาคุกเข่าค้นดูทุกชั้นผ้าด้วยท่าทีลนลาน “ไม่จริง! ผ้าขนหนูฟ้าของเรา…” นัยน์ตาจ้องตำแหน่งที่เคยแขวนเหมือนมันคือเรื่องคอขาดบาดตาย
“ลม นายโอเคเปล่า?” เสียงทุ้มกวน ๆ มาจากในห้อง “จุ๊บ” เพื่อนร่วมห้องเดินออกมาพร้อมแววตาสบาย ๆ ยืนเกาพุง “ตื่นตกใจอะไรแต่เช้า? เดี๋ยวนี้ฝันว่าผ้าโดนขโมยเหรอ?”
“ไม่ใช่ฝัน! มันหายจริง! ผ้าเช็ดตัวฟ้า—ผืนที่แม่ให้มาปีที่แล้ว—” ลมไล่เสียงติด ๆ ขัด ๆ คิ้วขมวดเหมือนโกรธชะตาโลก “เราต้องไขให้ได้ ใครมันบังอาจขโมยไป—”
จุ๊บกลั้นหัวเราะ “เดี๋ยว ๆ ก็อาจแค่ลมพัดตกไปหลังหอหรือมีใครเก็บไปซัก! พักก่อน ปัญหาใหญ่ในชีวิตนายคือผ้าหายเหรอ?”
ลมหันขวับ “อย่าเพิ่งตลก! สำหรับเรามันเรื่องใหญ่ ผืนนี้สำคัญมาก ถ้าใครขโมย เราต้องทวงคืน!”
จุ๊บมองหน้าเพื่อน เห็นตาของลมจริงจัง ก็เริ่มเกาหัวยอมถอดหูฟัง “เอาก็เอา ไหน ๆ คืนนี้เบื่อ ๆ อยู่แล้ว ไป…ตามหาผ้าขนหนูสายลับของนายเนี่ย”
ทั้งสองนั่งประชุมลับบนพื้นเตียงลม กางกระดาษเอ4 พับหลายแผ่น จุ๊บวาดวงกลมเส้นเละ ๆ “เอาล่ะ แผนปฏิบัติการ ‘Black Towel Down’ เริ่มจาก…สอบสวนผู้ต้องสงสัย!”
ลมนิ่ง อารมณ์ผสมระหว่างละอายกับจริงจัง “จุ๊บ ถามจริง นายคิดว่าจะมีใครมาขโมยผ้าเช็ดตัวจริง ๆ เหรอ?”
จุ๊บยิ้มร้าย “เชื่อดิ คนหอฯ นี้ชอบขโมยของกันเล่น ๆ เช่น…กางเกงบอลเราเคยหายสามรอบ รู้แล้วว่าอยู่กับ ‘หมอก’ ห้องข้างๆ แต่อายเกินเลิกแกล้ง พอเถอะ ไปคุยกับหมอกก่อนเลยไหม?”
ไม่ทันจบเสียง โทรศัพท์จุ๊บดังขึ้น เป็นไลน์กลุ่มหอ “ใครเอาเสื้อเราผิดไปฝั่งหญิงวะ?” ลมหัวใจกระตุก “หรือนี่จะเป็นขบวนการลึกลับ…!”
ออกเดินสำรวจหอทันที ทั้งคู่ผ่านห้อง “หมอก” เพื่อนข้างห้องตัวสูงพูดน้อย จุ๊บเคาะค่อนข้างดัง “หมอก เปิดหน่อย มีเรื่องใหญ่!”
หมอกเปิดประตู ตาโหล ๆ “…หืม? อะไรของพวกแกแต่เช้า…”
จุ๊บลอบขำ “อย่าเพิ่งง่วง เจอหรือยัง ของหาย”
หมอกรีบตอบ “ไม่ได้หยิบ นายหาข้างเตียงหรือยัง?” ลมตอบสวน “ใช่! เราไม่รู้ หายแล้ว ตกไปฝั่งหลังหอหรือเปล่า?” หมอกพยักหน้า เอียงหัว “แต่เมื่อคืนเหมือนเห็นมีเงาคนอยู่หลังหอ…หรือเราตาฝาด?”
“ใครกันที่ออกไปหลังหอตอนดึก?” ลมถอนใจ ทั้งกลุ่มยืนคิด จุ๊บพูดเสียงดัง “งั้นภารกิจที่สอง…แอบซุ่มสืบหลังหอคืนนี้!”
ทั้งสามรวบรวมหลักฐาน เอาไฟฉายไปส่องใต้ถุนหอ เจอแต่ขวดน้ำพลาสติก เตะแล้วกลิ้ง…ไม่มีวี่แววผ้า ลมเริ่มหน้าเสีย “ถ้าผ้าเราถูกขโมยจริง…เราจะไม่มีวันเชื่อใจหอ gleichenอีก!”
จุ๊บหัวเราะ “โห ร้ายกาจขนาดนั้นเลยมั้ย ขออีกซักมุกเถอะ หรือจะลองสอบ ‘หลิน’ สาวห้อง 304 ที่ซักผ้าตอนตี 2 เป็นประจำ?”
ลมหันขวับ “เดี๋ยว…นายเดินไปห้องผู้หญิงตอนนี้เหรอ?”
หมอกจิ้ม “เดี๋ยวเราแชทในไลน์กลุ่มหอ ถามตรง ๆ ดีกว่าไหม?”
ทุกคนพร้อมเพรียงกันนั่งรอ…ข้อความเด้งทันที “หลิน” ตอบ “เมื่อคืนซักผ้าปกติ ไม่เห็นอะไรผิดปกติเลยค่ะ~” และติดสติกเกอร์หมีง่วงนอน
จุ๊บบ่น “ไปผิดเส้นทางละมั้งเรา…”
เวลาผ่านไป หอเริ่มตื่น ผู้คนทยอยออกมาหน้าห้อง ต่างคนต่างเมียง ๆ มอง ๆ เหมือนจับตามองว่าใครทำอะไรผิดปกติ
จู่ ๆ เสียงเคาะประตูดังอย่างแรงจากห้อง “แชมป์” รุ่นพี่สุดเนี๊ยบประจำหอ “เฮ้ย! ใครเอาไม้กวาดไปแล้วไม่คืน!” ทุกคนหยุดคุย มองหน้ากัน จุ๊บส่าย “สงสัยพวกมีปัญหาเรื่องของหายนะเยอะเกิน…”
ลมนั่งกุมขมับ ตัดสินใจโพสต์ประกาศหา “ใครเจอผ้าขนหนูฟ้าบ้าง ผืนนี้สำคัญกับเรามากๆ ฝากไว้ด้วย” ลงไลน์กลุ่มหอ
และแล้ว… “แคร็ก!” เสียงจากระเบียง น้องปีหนึ่งห้องใกล้ ๆ “เฟิร์ส” ร้องเสียงหลง “พี่ ๆ พอเหอะ ผมขอโทษ!” โบกข้อเท้าให้ดู มีเศษผ้าแน่นหนาเกี่ยวกับราวระเบียงและขาเก้าอี้ตัวเอง
ทุกคนกรูไปล้อม น้องเฟิร์สหน้าเหวอ “ผมไปตากเสื้อเมื่อคืน ลมแรงมาก ผมเดินพลาดเตะราวผ้าของพี่…ผืนฟ้ามันร่วงแล้วติดที่ขาเก้าอี้ผม! ผมนึกว่าเป็นผ้าขี้ริ้ว เลยเอาไปเช็ดเท้าเช้านี้…” หน้าทุกคนเหวอพร้อมกัน
ลมเหงื่อตก “ฮะ…หา? เช็ดเท้า?” เฟิร์สเหงื่อตกเช่นกัน “ผมขอโทษนะพี่ จะซักคืนให้ใหม่!”
ทุกคนเงียบไปอึดใจ ก่อนจุ๊บพูด “ไอสรุปก็ไม่ใช่ขโมย! สืบเป็นชั่วโมงกลายเป็นผ้าขี้ริ้วไปแล้วเหรอลม…”
ลมหัวเราะกล้าน้ำตา “เออ!! ทำไมอะไรถึงวุ่นวายขนาดนี้” หมอกหัวเราะ “รอบหน้าถ้าผ้าหาย คงต้องแขวนป้ายไว้ว่า ‘ขอความกรุณาอย่าเหยียบ’ ดีกว่า”
เฟิร์สเดินไปหยิบผ้าวิ่งกลับมา “พี่ ๆ เดี๋ยวผมจะซักให้สะอาดเอง จริงๆ นะพี่ ไม่ต้องเครียด!”
จังหวะเงียบสนิท จุ๊บแกล้งกระซิบ “ลม นายไม่ได้เช็ดเท้านานมั้ย ผ้าผืนนั้น…เอาไงดี?”
ลมหัวเราะขื่น ๆ “จริง ๆ นะ ถ้าต้องเลือก ผ้าขนหนูใหม่กับความสัมพันธ์กับคนในหอ ผมเลือกหลังดีกว่า”
หมอกพูดเสียงเนือย “ขอทีนะ ขอให้เรื่องผ้าเป็นบทเรียน พวกเรานี่คิดกันเองละลายเป็นหม้อแกง…”
ทุกคนยิ้มให้กันในแสงแดดเช้า หนึ่งปัญหากลายเป็นเรื่องที่ทำให้คนทั้งหอหัวเราะและเข้าใจกันมากขึ้นก่อนจะกลับเข้าห้องใครห้องมันอย่างสบายใจ ทิ้งท้ายไว้ว่า คราวหน้าต้องผูกผ้าแน่นกว่านี้ และต่อจากนี้ไปความสัมพันธ์ในหอ 5/2 อาจแน่นหนาพอ ๆ กับการรัดผ้าขนหนูบนราวเลยทีเดียว
ท้ายสุดของวัน จุ๊บแอบเอาผ้าตัวเองมาตากข้าง ๆ ของลม “เอานี่ไว้ใช้ก่อน เดี๋ยวผมหาใหม่” ลมหัวเราะอีกที “แต่อย่าหันไปหยิบผิดตอนเช้านะ นายไม่อยากเช็ดหน้าด้วยผ้ามีรอยเท้าหรอก”
ทุกคนเงียบไปแป๊บ ก่อนเสียงหัวเราะจะดังขึ้น พร้อมกับเรื่องวุ่นวายใหม่ที่ยังไม่ทันเริ่ม พวกเขารู้สึกว่าหอนี้คงไม่มีวันเงียบเหงาไปได้อีกแล้ว
