เสียงเตือนสัญญาณไฟไหม้ดังลั่นในค่ำคืนที่น่าจะสงบของหอ 418 เงาของเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งหลบลี้เข้ามาในห้องครัวรวม มือถือไข่ต้มสองลูกกับกระดาษโน้ตไว้แน่น “ห้ามกิน ใครกินขอให้จู๋หด!” เธอก้มกดโทรศัพท์ หวังเตือนเพื่อนร่วมรูมเมทแบบร้อนรน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงประตูเปิดออก พร้อมร่างสูงของเปิ้ล เพื่อนซี้ที่หน้าเบลอๆ กับเสียงงัวเงีย: “ออน เกิดอะไรขึ้น จะเผาห้องเหรอ?”
ออนปล่อยกลิ่นไข่ต้มลอยฟุ้งก่อนโพล่งเสียงมั่นใจ “ของสำคัญฉันหาย มันไม่ใช่แค่ไข่ธรรมดานะเปิ้ล เป็นไข่ที่แม่ส่งมา…” เธอเน้นหน้าดุ ก่อนเปลี่ยนเป็นเสียใจแบบโอเวอร์ “ถ้าไม่หาเจอชีวิตฉันจบแน่!”
ปลายเตียงโจ๊ก เพื่อนฮิปสเตอร์ผู้ชอบพูดในใจ เอ่ยแทรกมาเบา ๆ “ลืมไว้ในกางเกงมั้ง… ฝันมากไปหรือเปล่าคืนนี้”
เสียงกระดิ่งจักรยานดังขึ้นตรงระเบียง ห้องบี๋ – เด็กกิจกรรมผู้ออกกำลังกายดึก – เข็นจักรยานเข้าห้องร้องถาม “เมื่อกี้เสียงไซเรน หรือว่า… ออนระเบิดเตาไมโครเวฟอีกแล้ว?”
ออนโบกมือปฏิเสธ “ใครจะโง่ขนาดนั้น! คือ ไข่ของฉันมันหายไป!”
เปิ้ลพึมพำ “ไข่ปริศนา… ใครจะขโมยไข่ฟะ”
ออนสะบัดหน้าราวนักสืบ “นี่มันปริศนาของจริง ไม่ใช่แค่ของกิน! มันเป็นสัญลักษณ์แห่งความเชื่อมั่นเช้านี้ ฉันจะไขคดีนี้ให้ได้”
เสียงโทรศัพท์กลุ่ม LINE ดังเปิ้บ ออนส่งรูปไข่ พร้อมแจ้งเตือน: “หอ 418 ไข่ต้มสำคัญหาย โปรดส่งเบาะแส! ผู้ก่อเหตุอาจแฝงตัวอยู่ในห้องนี้…”
โจ๊กหันไปหัวเราะ “เดี๋ยวก่อน…นี่ชีวิตจริงหรือฆาตกรรมไข่ต้มวะ?”
บี๋ร่วมขำ แต่เสนอไอเดียใหม่ “ทำไมไม่ตั้งรางวัลนำจับล่ะออน จะได้เห็นใครเอาจริง?”
ออนชูนิ้ว “ดี! ใครหาเจอฉันเลี้ยงข้าวมื้อต่อไป ไม่รวมไข่!”
ในขณะที่ทุกคนเบรกบ้า ๆ บอ ๆ ออนเริ่มวางแผนปฏิบัติการสืบสวน เตรียมโพสต์ประกาศในไลน์กลุ่มหอพัก พร้อมแนบภาพมือถือไข่แบบดราม่า
เปิ้ลออกไปสำรวจตู้เย็น ส่อง ๆ ก่อนเจอของเหลือบานเลยปิดตู้ “ออน ไข่แกอาจโดนจับไปอยู่เบื้องหลังขวดน้ำปลาแน่นอน มันซ่อนเก่ง”
โจ๊กเอาผ้าเช็ดหน้ามาแกล้งจับฝุ่นที่ตู้เย็นแกล้งสวมบทนักสืบ โบกมือ “ร่องรอยชาวหอ 418 เหลือไว้แต่เงียบเชียบ จะมีใครล่าไข่ต้มจนรอดปากเหยี่ยวปากกา? หรือว่า…ไข่จะเดินทางข้ามมิติไปเอง?”
เสียงเพื่อนข้างห้องส่งข้อความ “ถ้าเจอไข่ต้มในตู้เย็นฝั่งชั้น 4 กรุณานำมาคืน มันเป็นของหายาก?” ทำให้ออนตาโต “นี่! หลักฐานใหม่! ไข่อาจเจอตู้เย็นคู่ขนาน!”
เปิ้ลถอนหายใจ สิ้นหวังในความบ้า “แกรู้ไหมว่ากล้องวงจรปิดหอเสียมาตั้งแต่เดือนที่แล้ว”
ออนหน้าไม่ยุบ “แต่หัวใจนักสืบของฉันยังทำงาน! หน้าที่ของคนมั่นใจคือไม่ถอย”
บี๋ตั้งแผน “งั้น เราสืบจากบนลงล่างนะ ฉันตรวจขยะสำนึกดีเอง เผื่อเจอเปลือกไข่ ฉันคลุกวงใน…”
เสียงโจ๊กเสียงดังแบบเหนื่อย “ถ้าเจอสายลับคิดไข่แตก ฉันขอหลักฐานเด็ดไปลงพอดแคสดีไหม?”
ออนยิ้มกว้าง “ถ้าแกทำเนื้อหาเรื่องนี้ติดเทรนด์ทวิตฉันจะให้ฟอกไข่!” แต่เปิ้ลโพล่ง “แกไม่พร้อมกินไข่ขาวอยู่ดี…”
บี๋ออกไปลงมือค้นขยะชั้นสี่อย่างจริงจัง โจ๊กกับเปิ้ลเดินสำรวจตามตู้เย็น แล้วจู่ ๆ เกิดเสียงประหลาดจากตู้แช่แข็ง เสียงก๊อกแก๊กเหมือนของกลิ้งหล่น
โจ๊กแหวะผ้าคลุมก่อนจะเห็นขวดน้ำสีประหลาดสีส้มเหนียวเต็มขวด, เปิ้ลจับชื่อ “ซอสพริกแบบใหม่? หรือไข่โยนลงน้ำพริกวะ?” โจ๊กก้มมองข้นๆ “ไข่ปลอม ใครเอาเยลลี่ลงแช่!”
ด้านบี๋ งมหาของในถุงขยะ เจอแต่กล่องข้าวเปล่าและหนังสือเรียนขาด “จะบ้าเรอะ! ไม่มีไข่สักลูก เจอแต่สมุดการบ้านกับแมลงวัน”
ออนที่ปล่อยกระดาษโน้ตล่องลอยทั่ว แชร์ในกลุ่มไลน์อีกชุดพร้อมเสียง “ไข่ฉันติดตามได้ มันต้องโผล่ซักที่! ทุกการเคลื่อนไหวต้องมีร่องรอย”
โจ๊กบดเสียงหัวเราะ “ยอมใจเจ้านี้…ไข่ต้ม”
เสียงแชทไลน์เด้ง “ไข่ที่มีสติกเกอร์หมีชมพูใช่ไหม? เห็นในรูป หนูน้ำตักน้ำซุปไปกินตอนทุ่มหนึ่ง”
ออนกับเปิ้ลหันมองหน้ากันเหมือนพบแสงสว่าง “ไข่เราอาจไปหลงฝูงกับกับข้าวส่วนกลางก็ได้”
ทั้งทีมวยวุ่นวายรวบรวมตะกร้ากับข้าวส่วนกลาง รื้อหากระชอนตักไข่ในหม้อซุป โจ๊กจับได้เปลือกไข่แตกเปื่อยอยู่ใต้น้ำ
เปิ้ลชนักสืบ”โอ้โห…นี่เราแก้ไขปัญหาหิวแบบแบ่งไข่รวมสะเปะสะปะจนทุกคนกินกันมั่ว ไข่หายเพราะระบบรวม!”
ออนอึ้ง ทำหน้าสลด “ไข่ฉัน… เจอไหมเนี่ย หรือมันกลายเป็นไข่ในตำนานไปแล้ว”
เสียงบี๋หัวเราะ “คิดซะว่าเราสร้างตำนานไข่ต้มวุ่นวายให้หอพักแล้วกัน”
ช่วงสายของวันถัดไป ออนตัดสินใจเขียนโปสเตอร์ “คืนไข่” แบบฮาๆ แล้วติดที่หน้าห้องครัว ติด “ไข่ของใคร ใครก็รัก ใครหยิบไป ขอให้โชคดี!” กิจกรรมแชร์ไข่เป็นหัวข้อคุยหลักทั้งหอพักทันที
ช่วงเย็นนั้นเอง หนูน้ำรุ่นน้องเดินย่องมาขอโทษพร้อมซื้อไข่ต้มมาส่ง “พี่ออน…เมื่อวานหยิบของผิด ขอคืนไข่ของพี่”
ออนรับไข่ใหม่ด้วยใบหน้ากลั้วขำ ลดเสียงมั่นใจลงว่า “กินเถอะ ไข่นั่น…ชะตาของมันคงไม่ได้เกิดมาให้ถึงพรุ่งนี้”
บี๋ชวน “เอาเป็นว่า เราพากันกินไข่คนละลูก กลายเป็นไข่วุ่นวายสุดอบอุ่นเนอะ”
ทุกคนนั่งลงล้อมโต๊ะ มือจับไข่คนละลูกอย่างขำขัน พลางเปิ้ลยื่นกระดาษ “ห้ามกินใครกินขอให้จู๋หด” เป็นที่ระลึก สุดท้ายเสียงหัวเราะดังก้องในหอ 418 พร้อมความวุ่นวายอบอุ่นจากภารกิจไข่คนเดียว ที่กลายเป็นเรื่องราวของทุกคน
ออนถอนใจเบา ๆ ก่อนหัวเราะ “วันไหนเบื่อ ๆ ฉันจะซ่อนของเล่นพิลึกให้ตามหาอีกนะ”
เปิ้ลส่ายหน้า “ถ้าคราวหน้าแอบซ่อนไข่ ฉันจะซ่อนไว้ในซุปให้กินจริง ๆ เลย…”
เสียงทุกคนหมดแรงขำ กลายเป็นคืนสงบปิดม่านภารกิจไข่ต้มประจำหอ 418 แบบวุ่นวายแต่มิตรภาพยังคงอยู่
