จังหวะรักในอากาศ

ภายในห้องเรียนมีแสงแดดอ่อนละมุนส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ขณะเดียวกับเสียงกระดิ่งเสียงดังที่เตือนให้รู้ว่าเวลาเรียนจะเริ่มขึ้นแล้ว นักศึกษาในห้องต่างสีหน้ายิ้มแย้มระหว่ารออาจารย์ อาร์ท นักศึกษาชั้นปีที่ 3 นั่งอยู่ที่มุมห้องกินขนมกรุบกรอบพลางลุ้นว่าจะมีการประกาศโปรเจ็กต์กลุ่มที่เขาตั้งใจจะทำร่วมกับเพื่อน ๆ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงอาจารย์ดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปฟัง “วันนี้เราจะโฟกัสไปที่การออกแบบแผนการสื่อสารกันในกลุ่ม” อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงเข้มข้นด้วยความมั่นใจ อาร์ทรู้สึกตื่นเต้นเพราะหนิการทำงานเป็นทีมและมิตรภาพใหม่ๆ เริ่มเดินทางเข้ามาในชีวิตของเขา

เมื่อโปรเจ็กต์กลุ่มถูกประกาศ นักศึกษาที่นั่งใกล้เขาก็หันมามอง อันนา หญิงสาวที่มีรอยยิ้มเปล่งประกาย ยกมือขึ้นก่อนจะนำเสนอชื่อของเธอ “ขอโทษค่ะ ฉันอยากเป็นหัวหน้าทีม”

อาร์ทรู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าช็อตเมื่อได้ยินวิธีพูดของอันนา เขาตอบอย่างลังเล “อ่า…ได้ค่ะ” คำตอบที่ไม่เต็มใจ ทำให้เขารู้ว่าความซับซ้อนเกี่ยวกับเธออาจจะยิ่งใหญ่กว่าที่คิด

ระหว่างการจัดทีม อาร์ทยังไม่เคยพบกับตี้เพื่อนร่วมที่มีเสียงดังและกระตือรือร้น เขาชอบความน่ารักของตี้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะเป็นเพื่อนที่ดีได้หรือไม่

ครึ่งเข็มนาฬิกาผ่านไป จังหวะการทำงานของกลุ่มเริ่มเข้าเกณฑ์ ทุกคนต่างแบ่งหน้าที่กันทำและ อาร์ทมีอันนาและตี้เป็นกำลังหลักให้ในการประชุมทุกครั้ง พวกเขามักจะพบกันที่ร้านกาแฟในมหาวิทยาลัยที่มีบรรยากาศดี มีกลิ่นกาแฟหอม ๆ ลอยมาอยู่ตลอดเวลา

หลังจากทำงานวันนี้เสร็จ ท่ามกลางการพูดคุยอย่างสนุกสนาน ตี้หันมามองเขา “ทำไมไม่ไปงานปาร์ตี้ที่จัดข้างสนามกีฬาดูล่ะ? จะได้รู้จักกันมากขึ้น” ตี้ยิ้มให้เขา ด้วยท่าทางที่ยิ่งทำให้หัวใจของอาร์ทเต้นแรงขึ้น

“แต่ฉันอาจจะไม่เหมาะสมนะ” อาร์ทตอบด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเกร็ง

“ใครไม่เหมาะสมกันล่ะ ทุกคนก็มาเพื่อสนุกแล้ว เราจะได้รู้จักกันมากขึ้น” ตี้พูดโน้มน้าวใจ ทำให้อาร์ทรู้สึกเช่นนั้นเช่นกัน เขาจึงตอบตกลง

เมื่อถึงงานที่เคยนึกถึงกัน สาบานว่าดูเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่ เสียงดนตรีดังมาเป็นระยะ ๆ ด้วยแสงไฟที่กระพริบไปทั่ว เริ่มเปิดโอกาสให้พวกเขารู้จักกันอย่างแท้จริง อาร์ทได้อยู่ใกล้แนบชิดกับอันนาและตี้ รวมถึงมีบรรยากาศการชวนพูดคุย เสียงหัวเราะตามมาเงียบ ๆ ขี้เล่นในการเต้นรำ

ในวันที่อากาศดี ต่อเนื่องจากงานปาร์ตี้ อาร์ทและตี้จึงแลกเปลี่ยนความสนใจในงานอดิเรกของตน ดนตรีที่รัก วรรณกรรม และภาพยนตร์ แม้ว่าความรู้สึกของความเป็นเพื่อนจะเกิดขึ้น แต่ในใจของอาร์ทก็เริ่มมี ความรู้สึกที่มากกว่าความเป็นเพื่อนสงสัยอยู่

หลายสัปดาห์ผ่านไป ทั้งสี่คนผ่านความผูกพันที่เต็มไปด้วยการทำงานร่วมกันในโปรเจ็กต์และความเพลิดเพลินในงานปาร์ตี้ แต่ก็มีเสียงบ่นเรื่องความรักที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อความลับที่อันนาเดินทางมาจากครอบครัวเปลี่ยนแปลงยังไงก็ไม่รู้ อาร์ทยิ่งตัดสินใจให้ความสำคัญกับอันนามากกว่า

บางวันกลุ่มเพื่อนของเขาเห็นสายสัมพันธ์ที่อาร์ทและอันนาสร้างขึ้น แต่ไม่นานเสียงลือก็เริ่มเอื้อนเอ่ยให้ได้ยินว่าอานนาเป็นคนที่ยอมให้ความรู้สึกต่อคนอื่นได้ง่ายขึ้นเขาเป็นคนที่ต้องทำตามเสมอจากคนรอบข้าง

แต่แล้วมีสมาชิกในกลุ่มคนหนึ่งมาเปิดเผยความรู้สึกกับอันนาและท่าทางเป็นที่ยอมรับของเธอโดยไม่ลังเล ซึ่งเสียงนั้นทำให้คนรอบข้างรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน อาร์ทยังคงต้องการอันนาอยู่ที่เคยคุ้นเคยในมิตรภาพ

ในวันที่ฝนตกจากท้องฟ้าอันมืดมิด อาร์ทตัดสินใจพบอันนาโดยไม่มีใครคาดคิด ขณะนั่งอยู่ที่ลานหน้าสุ่มกลุ่มบนชั้นสองของหอพักที่ดูแล้วอาจจะดีกว่า ชวนคุย “เราไม่ได้คุยกันเลย หาเสียงแบบนี้ไม่ได้” อาร์ทอึดอัดและไม่รู้พูดอะไรต่อ

“ฉันรู้แล้วนะ ว่าฉันมีความรู้สึกกับตี้” เธอตอบกลับมาเยือกเย็น อาร์ทรู้สึกใจหาย เขาไม่สามารถตอบโต้อะไรได้ ทำได้แค่เงียบลงในขณะที่เส้นทางของความรักอันน่าสับสนนี้

ครั้งต่อมาที่พวกเขาพบกันที่ร้านกาแฟที่ชอบ เวลาแห่งความเครียดเริ่มกลายเป็นบรรยากาศอึดอัดอาร์ทพยายามซึมซับเทศกาลและหัวข้ออื่น อันนาและตี้กับความแตกต่างทำให้เขารู้ว่าเขาไม่สามารถทำให้ความรู้สึกของตนมีความชัดเจนได้

ระหว่างดำเนินการกับการโปรเจ็กต์ ทำให้เกิดความไม่ง่ายในความสัมพันธ์ วัน ๆ ยิ่งโหดร้าย ขณะที่การประชุมรู้สึกว่าอาร์ทไม่สามารถปิดบังความรู้สึกของเขาในแง่ของอันนาและตี้

เวลาผ่านไปในงานมหาวิทยาลัยและอาร์ทขอให้ตี้ออกไปกับเขาฟังความคิดของตน ““เธอล่ะ ที่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้เธอไม่เข้าใจจริงๆ รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนที่จะรู้ว่าฉันอยากบอกเธอ” เขาไม่สามารถนึกถึงการแสดงออกได้อย่างชัดเจน

“เป็นเขาไง มันทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ ฉันคิดเสมอว่าถ้าฉันบอกเธอทำไมเธอต้องการความรักกับาฉัน” อาร์ทพูดออกมา ส่วนตัวตื่นเต้นและบอกผ่านน้ำเสียง”

แต่จากน้ำเสียงของตี้ก็พูดเบา ๆ ว่า “ทำไมเป็นอย่างนี้จริงจัง ฉันก็รักเธอเหมือนกัน” ทำให้อาร์ทเข้าใจว่าตกหายใจอยู่ในที่มุมหวาน

เป็นเมื่อถึงจุดสำคัญของกลุ่ม การแข่งขันในกลุ่มนั้นเริ่มเบาบางลง แต่พวกเขายังคงต้องการแข่งขันเพื่อให้เข้ากันได้ ไม่รู้ว่าใครคือฝ่ายไหนและแน่นอนมันยังคงมีการเตือนเรื่องอันนาได้

เมื่อใกล้ถึงวันงานโรงเรียน อาร์ทขอสานต่อความสัมพันธ์ด้วยความเพิ่งพอเพียง “ฉันคิดว่าจังหวะนี้เธอจะทำงานได้ตามเหมาะในการเป็นเพื่อน” เขาบอกตี้ด้วยความมั่นใจในน้ำเสียง

ในกรอบการแสดงแยกจากกัน ทำให้การปรากฎตัวของอาร์ทอาจไม่เข้าไปในไปเผชิญอันนา มันทำให้ 모두รู้จักความตื้นตันใจในการให้ความหมายต่อกัน аиจะสามารถแสดงได้เต็มที่

แต่ความแตกต่างในการกันเปิดตัวที่สำคัญคือไม่เคยรู้ว่าในหมู่คนอื่น ๆ การเปรียบเทียบเกิดขึ้นอย่างการแข่งขัน ต่อมาทุกคนเดินทางไปแข่งขันหาก допมา ฝนยังคงตก หนทางกลายเป็นขาอ่อนเยอะที่คำตอบของผู้คนติดอยู่

ขณะมิตรภาพเริ่มชัดเจนในกลุ่มและกลายเป็นประโยชน์จนเสมอแถมก็ให้ความสำคัญต่อกัน ส่งผลให้นักศึกษาขอบคุณช่วงเวลาแห่งการมีชีวิตที่เสมือนคืนครั้งวัชนิยาอยู่

กลุ่มนี้ส่งต่อให้ไปสู่ความท้าทายอันสร้างสรรค์มากขึ้น เดินต่อไปในทางตั้งแต่ด้วยกันที่คิดถึงวันสุดท้ายของการปะทะพังทั่วทั้งที่เงียบสงบในวิทยาลัย สิ่งที่ทำให้คุณเจอความรักอย่างอาจโอนด้วยกันนี้

ในวันงานตัวแทนเข้ารู้ต่อกันแล้วสามารถเปิดเผยความสัมพันธ์จริงๆ ที่ถือกันที่สำคัญว่าทั้งตี้และอาร์ทได้เดินต่อไปเอง มิตรภาพของพวกเขากระตุ้นให้เกิดความรักที่บางทีมองไม่เห็น แต่สุดท้ายทุกอย่างก่อตัวเป็นอะไรที่มีค่าถึงเวลาที่พวกเขาต้องร่วมกัน”