คืนเดือนเต็มดวงสาดส่องไปทั่วบ้านน้อยกลางป่า ไมตรียืนอยู่ที่ประตูบ้านหลังเก่าของเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม เขาคิดถึงอดีตที่มันเคยสดใส รอยยิ้มของพ่อแม่ที่เคยอบอุ่น ตอนนี้กลับเหลือเพียงความทรงจำที่ลอยอยู่ในอากาศ เปล่งเสียงในใจว่า “ทำไมถึงต้องกลับมา?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงลมพัดเบา ๆ ทำให้ไม้กวาดหน้าบ้านส่งเสียงดังเป็นระยะ ๆ ไมตรีรู้สึกเหมือนมีอะไรรอบตัวเขาที่คอยบีบคั้นใจ เขาสูดหายใจลึกก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้าน หลังจากยืนมองอยู่สักพัก เขาได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อของเขา “ไมตรี!”
เสียงนั้นทำให้เขาตะลึง มันเป็นเสียงของมีนา เพื่อนสนิทที่เขาเคยรัก ก่อนที่จะตัดสินใจออกจากบ้านไปเพื่อค้นหาตัวเอง “มีนา?” เขาหันไปมอง หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงประตูบ้าน ดูสวยงามในชุดเดรสสีขาวที่มีลมพัดพาให้กระโปรงปลิวไสว
“นายกลับมาแล้วเหรอ?” มีนาถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น
“ใช่… ฉันมีเรื่องต้องเคลียร์กับตัวเอง” ไมตรีตอบด้วยเสียงที่สั่นเครือ
มีนาเดินเข้ามาหาเขา ใบหน้าของเธอสะท้อนความเศร้าและความสุขในเวลาเดียวกัน “มีคนรอให้เรากลับมาอยู่”
“เราหายไปนานเกินไปแล้วไหม?” ไมตรีถามเสียงเบา
“ไม่ เกิดอะไรขึ้นมันก็เกิดขึ้นแล้ว” มีนาตอบ “สิ่งที่สำคัญคือเราอยู่ที่นี่ตอนนี้”
ไมตรีรู้สึกถึงแรงดึงดูด เขามองเข้าไปในตาของเธอ เห็นความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ในความทรงจำ “มีนา… ฉันยังรักเธอ” เขาเอ่ยออกมาโดยไม่ตั้งใจ
มีนาเบิกตากว้าง “นายพูดแบบนี้ทำไม?”
“เพราะความรักมันไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่เราเลือกที่จะไม่พูดถึงมัน”
“แต่เราเคยทำผิดพลาด” มีนาลุกลี้ลุกลน
“ในชีวิตคนเราต้องเรียนรู้จากมัน” ไมตรีบอกด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “บางครั้ง เราก็ต้องหันกลับไปที่จุดเริ่มต้น”
มีนารู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น มันเหมือนกลับไปยังวันที่พวกเขานั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้าน มันเป็นวันที่ความรักเริ่มเบ่งบาน เวลาที่ทั้งสองคนหัวเราะกันอย่างมีความสุข
“จำได้ไหม?” มีนาถาม “วันที่เราวางแผนจะหนีไปเที่ยว?”
“ใช่ ฉันยังจำได้ดี” ไมตรียิ้ม “เราเคยคิดว่าชีวิตมันจะสดใสขนาดไหน”
“แต่ชีวิตมันไม่เป็นอย่างที่เราคิด” มีนาบอกเสียงเศร้า “เราต่างเลือกเส้นทางของตัวเอง”
“ใช่ แต่ตอนนี้เราอยู่ที่นี่แล้ว” ไมตรีย้ำ “เรามีโอกาสอีกครั้ง”
ทั้งสองคนยืนอยู่ในความเงียบเสียงของธรรมชาติรอบข้าง ดวงจันทร์ส่งแสงสว่างลงมาให้ดูเหมือนเขากำลังจะให้โอกาสใหม่กับพวกเขา
ในค่ำคืนที่มีเพียงเสียงกรอบแกรบของไม้และลมพัดผ่าน ไมตรีและมีนานั่งอยู่บนระเบียงบ้าน คุยกันถึงความฝันและความหวังที่เคยหลงลืมไป “ถ้าเราจับมือกันอีกครั้ง ทุกอย่างจะดีขึ้น” ไมตรีพูดอย่างมั่นใจ
“นายคิดอย่างนั้นจริงเหรอ?” มีนาถามพลางหันมามองเขา
“ฉันเชื่อว่าเราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้” ไมตรีตอบด้วยแววตาที่จริงจัง
สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือเปิดใจและยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต เพื่อก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ
ในคืนที่หลับใหล มอบความหวังให้กับคนที่มีความรักในใจ แม้เวลาจะผ่านไป แต่ความรักยังคงอยู่ในความทรงจำอันเจ็บปวด แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเดินต่อไปด้วยกัน โดยไม่สนใจอดีตที่เคยทำให้เจ็บปวด
