เช้าวันจันทร์ในหอพักชายแห่งหนึ่งอากาศสดชื่นแต่ในห้อง 204 นั้นไม่ได้สดชื่นตามอากาศ ชลตื่นมาก่อนใคร ก่อนฟ้าเริ่มสาง เขายืนหน้าตู้เย็น มองผงกาแฟในขวดสุดท้ายแบบลึกซึ้ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ถ้าชงน้อยไป จะขมใช่มั้ยวะ หรือถ้าใส่น้ำเยอะไปจะอุ่นพอกับสร้างกำลังใจให้วันใหม่ได้รึเปล่า?” ชลรำพึงกับตัวเองพลางหยิบช้อนตวงขึ้นมา ท่ามกลางความเงียบ ไบร์ทเดินออกจากห้องน้ำด้วยผ้าเช็ดตัวพันเอวและแปรงสีฟันยังคาปาก
“ชล นายคิดกับกาแฟจริงจังขนาดนี้เหรอ?” เสียงไบร์ทอู้อี้
“ถ้าเริ่มวันผิดรสชาติ ชีวิตทั้งวันจะหลุดกรอบหมดเลยนะเว้ย” ชลว่าแบบนั้น เขาตักผงใส่ถ้วยแล้วนิ่งไปอีก
โอมเดินเข้ามาสมทบ ทรงผมกระจุกข้างหนึ่ง ตาซ้ายยังปิดไม่สนิท มือหิ้วซองขนมปังปิ้งและกระจกเงาเล็ก
“คุยอะไรกัน? พวกนายว่าแยมสตรอว์เบอร์รี่เหมาะกับความเครียดมากกว่าแยมส้มไหม?” โอมถามพลางมองกระจก เช็ดขนมติดแก้มออก
“กาแฟ!” ชลพูดสั้น ๆ แต่เสียงจริงจัง
เมื่อไบร์ทยิ้มกล้าๆ กลัวๆ เพราะเข้าใจกึ่งผิดกึ่งถูกว่า ‘ถ้วยแรกของวันสำคัญ’ ก็เลยพยายามช่วย แต่กลับหยิบเกลือจากตู้มาแทนน้ำตาล โอมจะเติมแยมในถ้วยกาแฟด้วยซ้ำถ้าชลไม่แย่งไว้ทัน
ทันใดนั้น เสียงประกาศจากหอพักดังขึ้น “แจ้งเตือน นักศึกษาทุกหอพัก เตรียมห้อง สะอาด ตรวจสุ่มเช้านี้ ผู้เตรียมกลุ่มรับคะแนนพิเศษจากอาจารย์!” ทุกคนมองหน้ากันตาโต ข่าวลือนี้คือเรื่องจริง
ไบร์ทขากแปรงทันที “โอม นายเพิ่งวางเสื้อในไว้บนเตาเหรอ!”
“ขะ…เข้าข่ายอุปกรณ์ไหมเนี่ย?” โอมพึม เครียดในแบบตัวเอง
“ห้องต้องเต็มไปด้วยกลิ่นกาแฟ สะอาด และจัดเรียงอุปกรณ์ให้เป๊ะ” ชลคิดใหญ่ กลายเป็นหัวหน้าทีมความเครียดทันที
ทุกคนแยกย้ายกันแบบมั่ว ๆ ไบร์ทจดรายการอุปกรณ์ด้วยลายมือสุดมั่ว โอมไปดึงแผ่นไม้มาจากใต้เตียงเพื่อ “เสริมความแข็งแรงของโต๊ะเก้าอี้เผื่ออาจารย์นั่ง” โดยไม่รู้ว่าเตียงเสียสมดุลไปแล้ว ส่วนชลตั้งใจจัดมุมกาแฟใหม่แต่ใส่ผงเกลือแทนน้ำตาลลงในถ้วยตัวเอง เพราะความคิดมากจนสับสน
ไบร์ทรวบของอะไรก็ไม่รู้ลงถุง ร้องเรียกชล
“เอางี้มั้ย ให้โต๊ะกาแฟตั้งกลางห้องเลย เหมือนร้านคาเฟ่ จะได้อาจารย์ประทับใจ”
“ตั้งกลางห้อง?! นายไม่กลัวใครเดินชนหกหรือ” โอมมองแรง ชลพยักหน้า
“แต่ถ้าตั้งชิดผนัง เราอาจดูเหมือนไม่ใส่ใจรายละเอียด!” ไบร์ทสวนด้วยหน้าตาเอาจริงจนโอมงง
“งั้นเราทดลองเดินวนรอบโต๊ะก่อน ถ้าไม่หก แสดงว่าดี” ชลสรุป โอมกับไบร์ทจึงลงมือทดลองเดินวน โต๊ะเล็ก ๆ ถูกดันไปดันมา ในที่สุดขนมปังปิ้งหล่นลงพรม ไบร์ทก็เดินชนแก้วน้ำสาดใส่โอม
โอมชะงัก “ถ้าอาจารย์มาแล้วเราเปียกแบบนี้ เกรดจะตกมั้ยวะ?”
“นายควรเปลี่ยนเป็นเสื้อนักศึกษา ไม่ใช่เสื้อบอลอ่ะ” ไบร์ทพูดพลางยื่นเสื้อให้ โอมส่ายหัว “ถ้าฉันเปลี่ยน ตอนนี้น้ำจะหยดใส่พื้น!”
ในขณะที่พวกเขาเสวนากันแบบนี้ เสียงโทรศัพท์ของชลดังขึ้น เป็นกลุ่มแชทเพื่อนอีกห้องส่งภาพว่าอาจารย์สุ่มตรวจถึงหน้าประตูแล้ว!
“อย่าเพิ่งแตกตื่น! เรายังมีเวลาห้านาที!” ชลพยายามคุมสถานการณ์ พร้อมเสียงประกาศเตือนอีกครั้ง
“แยกหน้าที่! ไบร์ท เก็บผ้าเช็ดตัว”
“แล้วหมอนผมล่ะ?” ไบร์ทร้อง ชลตัดบท “หมอนเอาไว้ทีหลัง! โต๊ะกาแฟมาก่อน!”
ไบร์ทรีบยัดหมอนในตู้เท่าที่จะทำได้ โอมเอาขนมกระจัดกระจายในครัวไปซ่อนไว้ในตู้เย็นโดยไม่ได้มองว่าเป็นขนมสดหมดอายุ
ชลประคองแก้วกาแฟ สังเกตกลิ่นแปลกๆ ลอยมา “ทำไมมันเหมือนกลิ่นทะเลอะ?”
โอมลองจิบ “เหมือนน้ำเกลือใส่ขนมปัง…” ทุกคนหันไปหาไบร์ทพร้อมกัน
“นายเอาเกลือแทนน้ำตาล?!” ชลดุ แต่พอเห็นหน้ามึนของไบร์ทก็ตั้งสติ “ไม่เป็นไร เราชงใหม่!”
“แต่ผงกาแฟหมด!” ไบร์ทพูดออกมาเสียงเศร้า ทุกคนนิ่งไปสามวินาที
โอม “เรา… เอาโกโก้ปลอมตัวเป็นกาแฟดีไหมวะ?”
“ไม่ใช่ประกวดเต้นรำนะ!” ชลพูดย้ำ จุดนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ไบร์ทตาโต “เอาไงดี!?”
“เปลี่ยนแผน วางแก้วเปล่าเหมือนเพิ่งชงเสร็จ” โอมพูดด้วยเสียงมั่นใจ
ชลรีบวางแก้วเปล่า เรียงถุงเครื่องดื่มสำรองข้างๆ พออาจารย์และเจ้าหน้าที่เปิดประตูเข้ามา ทั้งสามคนพยายามยิ้มแห้ง
“อืม… ห้องสะอาดดี มุมกาแฟก็ดูเรียบร้อย แต่ทำไมกลิ่นเหมือนทะเล?” อาจารย์ขมวดคิ้ว โอมรีบ”ขอโทษครับ เพื่อนผมลองชงกาแฟสูตรใหม่”
“แต่ลืมกาแฟ…” ไบร์ทพูดจบ ชลเตะเบาๆ ขาใต้โต๊ะ
คณะอาจารย์หัวเราะเบาๆ ก่อนพูด “ไม่ต้องตื่นเต้น แบบนี้แหละ สีสันของหอพัก เดี๋ยวคะแนนจะพิจารณาตามความพยายาม”
พออาจารย์ออกไป ทุกคนถอนหายใจพร้อมกัน ทันใดนั้นเสียงแมวนอกหน้าต่างร้องโหยหวนในจังหวะเงียบ ไบร์ทยิ้ม “อย่างน้อยเราก็มีเพื่อนใหม่ได้หนึ่งตัว” ทุกคนหัวเราะกลิ้ง อยู่ด้วยกันในหอพักเช้า ๆ แบบนี้ สุดท้ายสำคัญกว่ากาแฟคือความวุ่นวายที่ทำให้หัวเราะกันได้ทุกวัน
