เสียงนาฬิกาปลุกติ๊งต่องปลุกบอมอย่างเกรี้ยวกราด เขาพุ่งออกจากที่นอนอย่างลุกลี้ลุกลน เนื่องจากเผลอตื่นสายกว่าปกติ หัวที่ฟูยุ่งยากก็ไม่ได้หวี มือข้างหนึ่งกวาดเอาทั้งมือถือและปากกาการบ้านใส่กระเป๋า ใจก็คิดแต่คำตอบวิชาคณิตที่ยังเขียนไม่เสร็จ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฝั่งเคนที่บ้านติดกัน กำลังยืนรอหน้าบ้านด้วยหน้าตาเหมือนเพิ่งตีน้ำมนต์ใส่หน้า ทั้งสองรีบพุ่งขึ้นจักรยานคู่ใจ บอมโยนกระเป๋าตัวเองหลังอาน เคนก็สวมหมวกนิรภัยแบบไม่คาด ท่ามกลางเสียงแม่บ่นเบา ๆ “อย่าลืมหยิบมือถือของลูกด้วยนะ…”
จักรยานพุ่งฝ่าสายลมเช้าวันจันทร์ สองหนุ่มพูดคุยกันแบบคนง่วง ๆ “เมื่อคืนแกส่งการบ้านถึงกี่โมงวะ” เคนถามพลางหาว “ตีหนึ่ง…แต่ฉันยังฝันว่าแกโดนคุณครูเรียกไปห้องปกครองเรื่องมือถือ” บอมตอบหน้าตาย
ทั้งคู่หย่อนตัวลงโต๊ะเรียนก่อนระฆังดัง ผู้อำนวยการเดินสำรวจโถงทางเดิน “นักเรียนทุกคนปิดเสียงมือถือไว้ด้วย เราจะสุ่มตรวจ!” ประโยคนั้นทำบอมสะดุ้ง รีบเอื้อมมือถือออกมากดเงียบ แต่ไม่ทันตรวจสอบว่านั่นคือมือถือของตัวเองหรือไม่
เสียงไลน์แจ้งเตือนดังลั่นกลางห้อง มายด์ เพื่อนสาวที่นั่งใกล้ ๆ ยื่นหน้ามากระซิบ “นี่มือถือแกดังปะเนี่ย?”
“เอ่อ…ของฉันไม่ดังนะ” บอมตอบอย่างมั่นใจทั้งที่ใจเต้นตุ๊บ ๆ
“ของฉันก็ไม่ใช่” เคนว่าขำ ๆ แล้วล้วงมือถือในกระเป๋ากางเกงมาเช็ค พลันทั้งสองก็รู้สึกว่ามือถือสีและเคสไม่ตรงกับจำได้ แต่ยังคิดว่า ‘คงจำผิดเองละมั้ง’
ช่วงพัก มายด์เห็นบอมทำท่างง ๆ กับมือถือ “บอมแกเล่นมือถือเปลี่ยนมุมซะขนาดนั้น มุขตั้งรหัสลับอะไรใหม่ ๆ เหรอ?”
“ไม่ใช่…แค่ลองอัปเดตแอปนิดหน่อย” บอมแก้ตัวทื่อ ๆ เคนครุ่นคิดอยู่เงียบ ๆ ว่าหรือจะหยิบเครื่องผิดมาจริง ๆ
ข้อผิดพลาดเริ่มขยายตัว เมื่อมีข้อความแปลก ๆ เด้งเข้ามา ‘ไปซ้อมบอลด้วยคืนนี้นะ’ กับ ‘อย่าลืมคืนเงิน 50 บาท’ บอมเริ่มเหงื่อตก แต่ยังเล่นบทนิ่ง ส่วนเคนกดเปิดแชทเจอฝูงแมวในไลน์กลุ่มที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
เสียงมายด์ดังขึ้นอีก “ถ้าสองคนนี้ไม่ต้องการมือถือก็ยกให้มายด์เลยนะ เดี๋ยวเมาท์ให้ทั้งห้องฟัง”
สายตรวจมือถือเดินวนผ่านห้อง มายด์แอบผลักมือถือในมือบอมไปหลบใต้โต๊ะด้วยรอยยิ้ม “เชื่อฉันไหม?” บอมหน้าเหวอ แต่ยอมทำตามโดยดี สายตรวจเดินผ่านไป เคนเอียงคอ “ทำไมกลัวขนาดนั้นวะ?” บอมยังเล่นบทนิ่งแต่เริ่มถลำลึก
คาบถัดไปถึงเวลาส่งการบ้าน ครูจารย์ยกแฟ้มเดินเข้าห้อง “ใครยังไม่ได้ส่งยื่นที่โต๊ะได้เลย” บอมยื่นสมุดไปพร้อมยิ้มเจื่อน ๆ รู้ตัวว่ายังไม่ได้ทำการบ้านหน้าสุดท้าย ส่วนเคนค้นเจอแชทกลุ่ม ‘ชมรมไซไฟ’ ที่ตัวเองไม่ได้เข้าร่วม
“เฮ้ย…บอม แอปแบงก์ของแกชื่ออะไรนะ?” เคนกระซิบ
“แล้วแอป ‘บอม’ ที่แกถาม…มันไม่ขึ้นในนี้สักอัน” เคนเริ่มใจเสีย “ขอฉันดูมือถือแกแป๊บ”
“เอ่อ…ของฉัน…ก็สะอาดดีนะ” บอมพูดอ้อม ๆ ไม่กล้ายัดมือถือออกมา
ช่วงพักเที่ยง มายด์ลากทั้งสองไปนั่งกินข้าวโต๊ะริมหน้าต่าง ด้วยจิตวิญญาณนักข่าวประจำห้อง “แกสองคนมีอะไรแปลก ๆ หรือเปล่า? รู้หมดนะว่าซุ่มซ่ามทั้งคู่”
“เปล๊า…ชีวิตดี สดใส มีมือถือใช้” เคนรับมุกหน้าตาย
มายด์ทำสายตา ‘จ้องทะลุวิญญาณ’ บอมเลยเผลอพูด “โอเค แม่โทรมาเองคร้าบบบบ” ทั้งที่มือถือที่โชว์นั้นแจ้งเตือนชื่อ ‘แม่เคน’ โผล่หรา เคนกินข้าวค้างช้อน หันไปจ้องทันที
“ไหนว่างั้น เอามาคืนฉัน!” เคนกระซิบเสียงกร้าว บอมสวน “งั้นแกก็คืนมือถือฉันมาก่อน” สองคนล้วงมือถือมากำสลับกัน มีช่วงเงียบงงระหว่าง ‘ของใครเป็นของใคร’ เพราะเคสทั้งคู่เป็นลายเดียวกันพอดี
มายด์พูดเบา ๆ “นี่หรือชีวิตเด็กดิจิทัล…”
เสียงประกาศจากโรงเรียนแทรกทันที “กลุ่มชมรมอาสาพรุ่งนี้มีกิจกรรมใหญ่ ให้ประสานงานเรื่องแชนแนลกลุ่มใหม่ด่วน” ข้อความนี้โผล่ขึ้นในมือถือบอมทันทีที่กดล็อกอินเข้ามือถือ (ซึ่งต้องใช้ Face ID แต่ไม่ผ่าน เพราะเป็นหน้าบอมในเครื่องเคน)
เสียงหัวเราะของมายด์ดังขึ้น “โถ…สมาร์ทจริง ๆ”
หลังอาหาร บอมกับเคนเขี่ยมือถือไปมา พยายามหาทางล็อกอินสลับเครื่อง แต่เจอข้อจำกัดสารพัด โค้ด OTP ส่งเข้าเครื่องตนเองจริง ๆ แต่ข้อความโดนส่งไปอีกมือถือ แผนง่าย ๆ กลายเป็นวิบากกรรม บอมลองรีเซ็ตเมล์ เคนลองตั้งค่าดีไวซ์ ยังไปไหนไม่ได้
เสียงปรึกษาเริ่มดังขึ้น “ถ้าเราไปบอกครูตรง ๆ เราจะโดนยึดมือถือไหม?” เคนเริ่มใจเสีย “เอาหน่า…อย่างน้อยครูไม่ใช่จารย์ศักดิ์” แต่พอเดินผ่านหน้าห้องพักครู ศักดิ์ (ครูประจำชั้น) ก็เดินสวนออกมา ยิ้มแบบอ่อนใจ “สองคนนั่นเดินหาทางไปสวนสมุนไพรตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ใช่ ๆ ผมกำลังจะปลูกความลับใหม่ในชีวิตครับ” บอมตอบเอาตัวรอดไปเรื่อย เคนเสริม “ปลูกด้วยมือถือผิดเครื่องครับ” ครูศักดิ์หรี่ตา “ขอฉันดูมือถือเธอหน่อยสิ” บอมรีบเสนอมอบโทรศัพท์เครื่องที่ไม่ใช่ของตัวเอง “นี่ครับ!”
ครูขมวดคิ้ว “ไหงชื่อไลน์ในนี้ชื่อ ‘เคนสุดหล่อ’ ?” เคนรีบขัด “ก็เครื่องผม…มันมีฟีลเตอร์หล่อเฉย ๆ…” ครูส่งคืนโดยไม่สนใจ
พอกลับเข้าสู่ห้องเรียน มายด์ยื่นซองจดหมายลึกลับมาให้ “หน้าตาน่าสงสัย เหมือนซองสารภาพรักเลย” บอมเปิดดูแต่เจอแค่กระดาษขาว “ซองเปล่า ๆ” มายด์ยิ้ม “ลองส่องไฟดูสิ” บอมทำตาม เจอข้อความล่องหน ‘คืนมือถือก่อนจะมีใครรู้’ ลงชื่อ ‘K’ ทำหน้าตาเหวออย่างแรง
ไม่นานเสียงแว่วจากข้างห้อง “มีมือถือใครหล่นทางเดินมั้ย?” เคนสะดุ้งโหยง รีบเผ่นไปหยิบมือถือในนั้นแบบไม่เนียนสุด ๆ กลับมาแล้วพบว่า…ผิดเครื่องอีก!
การแก้มมือถือผิดสลับรอบนี้เริ่มไปกันใหญ่ เพราะในนั้นมีแชทลับของชมรมศิลป์ ซึ่งมีสารภาพรักครูพละโดยไม่ตั้งใจ เคนรีบลบข้อความ ก่อนจะถูกล้อจนถึงเลิกเรียน
บนสนามฟุตบอลเย็นวันเดียวกัน บอมถูกเพื่อนรุมโทรศัพท์ชวนไปเตะบอล “เฮ้ย มาคืนนี้ด้วย มีแมตช์!” เคนส่งสายตา “แกบอกเพื่อนไหมล่ะ ว่ามือถือแกอยู่กับฉันนะ?”
ทั้งคู่ฟอร์มแผนใหม่ให้มายด์เป็นตัวกลาง มายด์ถาม “ค่าจ้างเป็นขนมได้กี่ห่อ?” บอมกับเคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยอมโจรสลัดเงินขนมให้เพื่อนด้วยดี
ไม่นานนัก สถานการณ์บานปลาย เพราะผู้ปกครองโทรเข้าเครื่องบอม เพื่อเตือนเรื่องเรียนพิเศษในวันเสาร์ที่บอมปกปิดมาตลอด เสียงแม่บอมตอบกลับว่า “ทำไมวันนี้เสียงลูกเหมือนเคน?”
“เพราะ…ผมติดแอปเปลี่ยนเสียงครับแม่!” บอมเสียววาบ เคนขำแต่ก็เริ่มเห็นใจ
ในที่สุด บอมกับเคนตัดสินใจสร้างแผนใหญ่ในโรงอาหาร มอบมือถือผิดเครื่องใส่ซองฝากไว้กับพี่ รปภ. ให้มารับช่วงบ่าย สองคนกลั้นใจจัดการแผนสลับคืน ช่วงนั้นพี่ รปภ. เข้ามาพร้อมกับประกาศกลางโรงอาหาร ท่ามกลางสายตานักเรียน
“ใครลื้อมือถือไว้ ยกมือขึ้นมา!” บอมกับเคนอ้ำอึ้ง เงียบชั่วครู่ มายด์ลุกขึ้นยืน “ของสองคนนั้นค่ะ!” โรงอาหารระเบิดเสียงหัวเราะ พี่ รปภ. ยื่นซองคืนอย่างงง ๆ ทั้งคู่แบ่งมือถือคืนกันในที่สุด
กลับบ้าน บอมกับเคนนั่งริมกำแพง สนทนาเงียบ ๆ สลับมองหน้ากัน “รู้อะไรไหมวะ…มือถือเท่าไหร่ก็แทนเรื่องเพื่อนไม่ได้” เคนพูดติดตลก บอมฮุบปาก “ถ้าแกไม่บอกแต่แรกว่าจะไปสารภาพรักสาว มันจะเวิร์กกว่านี้!” เคนหัวเราะ “เมื่อกี้แอบส่งข้อความไปขอให้เธอมาคุยพรุ่งนี้นะ” บอมตกใจ “เอ้า ไม่นะ!”
เสียงสายเรียกเข้าพร้อมข้อความใหม่ “พรุ่งนี้ 8 โมง ครูอยากคุยเรื่องมือถือกับทั้งสองคน” ทั้งคู่มองหน้ากันแล้วระเบิดหัวเราะปิดท้าย ก่อนมายด์จะส่งเสียงไกล ๆ “พรุ่งนี้ฉันมีข่าวใหญ่เลยนะ!”
และโลกของทั้งสามคนก็ยังหมุนวนไปพร้อมเรื่องวุ่น ๆ และมิตรภาพที่แน่นแฟ้นกว่าเครื่องไหน ๆ
