“วางตรงนี้เหรอ?” เสียงของรันดังขึ้นในห้องศิลป์โล่ง—รันเพิ่งย้ายเข้าหอศิลป์ได้ไม่นาน ขี้เล่นแต่สายตาเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ธามยืนอึ้งอยู่ริมหน้าต่าง เขาพยักหน้าโดยไม่พูด สีบนแผ่นผ้าใบเพิ่งจะแห้ง เขามองออกไปนอกกระจก เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ซ้อนกับดวงตาของใครบางคนที่ผ่านหลังรันไป
“ใครเดินอยู่ในห้องข้าง ๆ นะ?” รันเอียงคอถาม ทว่ามีแต่เสียงพัดลมเพดานหมุนเอื่อย ธามไม่ตอบ เขาเบนสายตาไปทางระเบียงซึ่งประตูแง้มอยู่ครึ่งเดียว
เสียงสีกระทบผ้าใบดังผะแผ่ว สาวิตรีเข้ามา เธอสวมเสื้อคลุมเปื้อนสี มือกำปูกระดาษไว้แน่น “คืนนี้มีคนนัดไปดูนิทรรศการในห้องโถงมั้ย?” เธอถาม แต่น้ำเสียงต่ำไม่เหมือนเดิม
“ฉันไม่ไปนะ วันนี้เหนื่อย” ธามพูด ขณะมือยังบีบแขนตัวเองราวกับกดความกลัวไว้ในอก เขานึกถึงข่าวเล่ากันว่าหอศิลป์แห่งนี้เคยเกิดอะไรขึ้นในอดีต แต่ก็ไล่ตัวเองไม่ให้เชื่อ
รันหัวเราะ “ธามกลัวผีเหรอ?”
ธามย้อน “กลัวเจ๊มากกว่า” ทุกคนหัวเราะคลายบรรยากาศชั่วครู่
แต่เมื่อแสงสีส้มจากโคมไฟเริ่มหรี่ลง เงาดำเริ่มแผ่กว้างเหนือฝาผนัง ใครบางคนกระซิบจากมุมห้อง เงาที่เส้นผมยาวคล้ายสาวิตรีแต่เคลื่อนที่เร็วกว่าคนปกติ ธามกลืนน้ำลาย พลางหอบลมหายใจรัว
ในคืนแรก ธามนอนหลับไม่สนิท เขาฝันถึงเสียงขูดของพู่กันบนฝาผนัง ได้กลิ่นทินเนอร์ปนเลือดจางๆ ในอากาศ เขากระโดดตื่น เสียงหวิวของพัดลมยังดัง ฝนยังไม่ตก ไม่มีอะไรนอกจากเงาในมุมห้องที่ยืดยาวราวจะจับต้องได้
เสียงเคาะประตูดังขึ้นในยามดึก “ธาม เปิดประตูให้หน่อย” สาวิตรีเรียก เสียงเธอฟังดูสั่นไหว “ฉันวาดรูปไม่ได้”
ธามลังเลแต่ก็ลุกไปเปิด สายตาเธอแดงก่ำ มือทั้งสองสั่น “เหมือน…มันเฝ้าดูฉัน” เธอพูดเสียงราบ ธามชะงัก
“อะไร?”
“เงาในห้อง มันขยับเอง…” สาวิตรีจ้องตาธาม “เมื่อคืนข้างฝาผนัง ฉันเห็นหน้าตัวเองซ้อนกับอีกคน ฉันทาสีตามรอยเงาแล้ว…มันหายไป” เธอตัวสั่นหนักขึ้น
รันเท้าเอวเดินมายืนข้างธาม “วันนี้แกก็เป็นเอาอีกละพี่ตรี”
“ฉันไม่ได้บ้า!” สาวิตรีปาดน้ำตา “มันเกิดขึ้นจริง…”
ขณะสาวิตรีทรุดลงกับพื้น ธามเหลือบมองไปที่ฝาผนังซึ่งรูปวาดถูกพลิกคว่ำ เงาวูบหนึ่งแล่นผ่านในกระจกเงาคั่นห้อง หัวใจของเขาเต้นโครม
เช้าตรู่วันถัดมา ในห้องโถง นัดประชุมเร่งด่วนด้วยสาเหตุบางอย่าง ผอ.หอศิลป์สีหน้าตึงเครียด “เมื่อคืนมีคนแจ้งเรื่องของหายในหอ ฉันอยากได้ความร่วมมือ” ธามแลกสายตากับรัน เงียบจนได้ยินเสียงขีดปากกาในสมุดจดของใครบางคน
“ของใครหายบ้าง?” เสียงจากฝั่งในสุดของห้องถามขึ้น ทุกคนมองหน้ากันชื่อเรียงกันไป รันสบตากับสาวิตรีที่ยังนั่งซบหน้ากับโต๊ะ ธามยกมือช้า ๆ “ผม…ภาพวาดของผมหาย”
เพื่อนอีกคนเอ่ย “เมื่อคืนก็เห็นธามเดินในชั้นสองนี่…” มีเสียงหัวเราะขำกลบเกลื่อน แต่มีบางอย่างแปลกในแววตาจับสังเกต
“ผมหาแล้วยังไม่เจอเลยครับ” ธามเสียงแหบหวิว รันครุ่นคิด “หรือจริง ๆ มีใครแอบเอาไป?”
สาวิตรีคว้าข้อมือธาม “เมื่อคืน ระวังไว้ ฉันเห็น…เงาของอะไรขยับข้างหลังคุณ”
“ของหายก็เรื่องหนึ่ง แต่อะไรเดินในห้องตอนตีสามเนี่ย มัน…ไม่ปกติ” ใครสักคนกระซิบ
คืนนั้น ในขณะที่ทุกคนต่างแยกย้าย ธามนั่งกอดเข่ามองงานเก่าที่เขาเริ่มเกลียด มันคือภาพครอบครัวเก่า—รอยแตกของความทรงจำฝังแน่น เขารู้สึกเสียใจที่เคยหนีจากบ้าน ตอนนั้นตัดสินใจผิด แต่คราวนี้…เขาเลือกหลบหน้าอดีตไม่ได้
เสียงกระจกแตกดังแว่ว ธามผวา รีบเดินออกไปหน้าห้อง เห็นรันกับสาวิตรีกำลังมองเข้าห้องครัว เงาทะมึนซ้อนกันอยู่ข้างประตู “เปิดไฟสิ!” รันตะโกน ธามกลืนน้ำลาย มือสั่นสายไฟผิดจุด ทุกอย่างดับสนิท
ความมืดราวกับดูดกลืนเสียงหายใจ ทุกคนยืนนิ่ง ธามกำหมัดแน่น จังหวะที่มือถือแฟลชขึ้น เขาเห็นรอยมือเปื้อนสีแดงขีดรอบผนัง
“นี่คืออะไร?” สาวิตรีเดินเข้ามาช้า ๆ มือไล้ไปตามรอยเส้นสี ส่วนลึกของห้องเย็นเฉียบ
รันหอบหายใจ “อย่าเข้าไปนะ…เดี๋ยวก่อน!” แต่สายไป—เสียงเหมือนลมหายใจดังจากในผนัง แล้วสาวิตรีก็กรีดร้อง หายไปในความมืด
ทุกคนแตกตื่น พยายามตามหา เงาที่ทอดยาวไปตามบันไดมีทั้งเสียงเท้าคนและเสียงขูดของกรอบรูป ธามลนลาน “สาวิตรี! ตรี!”
ห้องแต่ละห้องเปิดวนแบบไร้จุดหมาย จนธามทรุดนั่ง เขารู้สึกผิดที่ปล่อยเธอไว้ รันเข้ามานั่งข้าง ๆ พูดเสียงเหนื่อย “มันต้องมีอะไรในหอศิลป์นี้จริง ๆ”
ในยามเช้า การหายตัวไปของสาวิตรีกลายเป็นข่าวใหญ่ ผอ.ประกาศตามหา แต่หลักฐานงงงวยเพราะกล้องวงจรปิดเหมือนภาพถูกตัดช่วงที่สาวิตรีเดินเข้าไป
คนในหอเริ่มระแวงกันเอง บางคนเริ่มมีอาการหวาดระแวง ธามถูกเรียกสอบถาม เขาสับสนจนเก็บความรู้สึกผิดไว้ไม่อยู่
ค่ำวันนั้น ธามนั่งอยู่คนเดียวในสตูดิโอ แสงไฟข้างนอกแคบลงเรื่อย ๆ ความเงียบอึดอัด สะท้อนความกลัวลึกลงข้างใน ประตูห้องเปิด “มาคุยกันหน่อยมั้ย” รันเอ่ยเสียงเบา ธามผงกหน้า ไม่รู้ว่าควรพูดยังไง
“ผม…เคยกลัวความเงียบแบบนี้” ธามเริ่ม ก่อนจะหยุด “มันเหมือนผมได้ยินเสียงในหัว เสียงบอกให้ออกไปจากที่นี่”
รันนิ่งสักพัก “แล้วจะไปจริงเหรอ?”
ธามกัดปาก พึมพำ “ผมอยากรู้ว่าทำไม—ทำไมมีแต่ผมที่รู้สึกอยู่คนเดียว”
“แกคิดว่าแกผิดเหรอ?”
ธามไม่ตอบ สายตาแน่วแน่ “ผมหนีมาตลอด ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองอ่อนแอ”
รันมองนาน “ถ้างั้นก็ลุยไปพร้อมกันสิ เงาไหนก็สู้ไปด้วย”
กลางดึก ธามกับรันเริ่มสืบหาความจริง เขาเดินไปห้องเก็บของด้านใต้สตูดิโอ พบว่าฝาผนังเต็มไปด้วยรอยแปรงจากภาพวาดเก่า เดินลึกเข้าไป พวกเขาค้นพบสมุดบันทึกเก่า เล่มจดหมายเหตุของศิลปินที่เคยหายตัวไปจากหอนี้
“ลองเปิดสิ…” รันรำพึง
ธามเปิดอ่าน ข้อความบรรยายถึงความกดดัน ความโดดเดี่ยวและเสียงเพรียกจาก “เงาเหนือฝาผนัง”—สิ่งที่ศิลปินเห็นทุกคืนก่อนที่เขาจะหายตัวไป
“นี่มัน…” ธามเสียงสั่น “ถ้ามันไม่ใช่แค่เรื่องเล่า?”
รันดูวิตก เงาในห้องเก็บของขยับ ขณะที่ร่องเสียงปริแผ่วทำให้รันหายใจติดขัด
“ทุกอย่างย้อนมาที่อดีต จริงมั้ย…” ธามเอ่ยพลางคิดถึงคืนสุดท้ายในบ้านพ่อแม่ของเขา ความล้มเหลว ความผิดหวัง และตัวเขาเองที่ปฏิเสธการเผชิญหน้าความจริง
เสียงฝีเท้ามาถึงหน้าห้อง ธามและรันมองหน้ากัน ตัดสินใจวิ่งออกหาจุดปลอดภัย เงาดำวูบไล่ตามข้างหลัง เสียงขูดผนังใกล้เข้ามา ทันใดไฟทั้งสตูดิโอก็ดับวูบ
ในความมืดสนิท ธามสูดหายใจลึกครั้งแรก ความกลัวและความรับผิดชอบซ้อนทับกัน “ผมจะไม่หนีอีกแล้ว” เขาตะโกน ในเงานั้น เสียงร้องเศร้า ๆ ดังออกมา ดั่งคำขอให้อภัยจากส่วนลึกของตัวเองและใครบางคนที่หายไป
แสงจากมือถือของรันส่องไปถึงประตูห้องนิทรรศการ—ผลงานศิลปินรุ่นก่อนถูกแขวนรายรอบไว้ ธามเดินเข้าไปช้า ๆ เงาในห้องบีบแน่นรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก เขาเฝ้ามองภาพสุดท้ายของศิลปินที่หายตัวไป—ภาพวาดครอบครัวที่ขาด member ไปหนึ่ง เขาน้ำตาไหล มือแตะลงบนผ้าใบ
“ผมขอโทษ” ธามเอ่ยเบา ๆ
ทันใด เสียงเหมือนกระซิบตอบในห้อง “ขอบใจ…ที่ไม่ลืม” เงามลาย เหลือเพียงแสงอุ่น ๆ ปกคลุมผนัง
เสียงฝีเท้าจากข้างหลังดังขึ้น สาวิตรีกลับมาด้วยสีหน้าซีดเผือด แต่ไม่มีบาดเจ็บใด ๆ เธอเดินมากอดธามแน่น จังหวะเวลาในห้องศิลป์เหมือนเคลื่อนไปอีกครั้ง
ในเช้าวันใหม่ ธามกับรันและสาวิตรีต่างร่วมกันฟื้นฟูหอศิลป์ ผลงานศิลปะใหม่ของทุกคนเต็มไปด้วยสีสันของความหวัง ชีวิตใหม่เริ่มต้นขึ้น—แม้เงาที่เคยไล่ล่า จะยังคงอยู่ในความทรงจำแต่ไม่มีอำนาจควบคุมใจอีกแล้ว
ธามเหยียดแขนตรง หยิบพู่กันใหม่ขึ้น ศิลปะของเขาเปลี่ยนแปลงไปตามทุกอารมณ์—เหมือนแสงสะท้อนจากความกลัวที่วันหนึ่ง เขาได้กล้าหาญเผชิญหน้าและให้อภัยทั้งกับอดีตและตัวเอง
