สายลมทะเลทรายยังพัดแรงแม้ดวงตะวันจะลาลับขอบฟ้า กลิ่นหอมของฝุ่นดินลอยมากับลม ไฟถนนใต้โดมแก้วยักษ์ที่ครอบคลุมเมืองน้อยแสนเงียบงันของ “ธัญ” ลุกวาบทีละดวงจนเมืองทั้งเมืองสว่างราวกลางวัน มีเพียงบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งริมนอกเมืองที่แสงไฟส่องทะลุหน้าต่างสีเหลืองจางอ่อนๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงโทรทัศน์ในครัวเลือนราง ผู้หญิงวัยสามสิบปลาย ผมหยิกนุ่ม ใส่ชุดบ้านเก่าๆ คอยเหลียวดูหม้อตุ๋นบนเตา ธัญมองนาฬิกาผนังอีกครั้งก่อนถอนใจ เธอลอบเหลือบไปทางประตูหน้า ราวกับรอการปรากฏตัวของใครบางคน
ประตูเปิดเข้ามาดังปั้ง “แม่! วันนี้เขาให้กลับเร็วขึ้น” เด็กสาวรูปร่างเปราะบาง ผมสั้นประบ่า ชื่อ “ฟ้า” วางกระเป๋านักเรียนบนโต๊ะ ตาแดงนิดๆ คล้ายผ่านเหตุการณ์ตึงเครียดมา
ธัญยิ้มออก ฝืนพูดร่าเริง “ไปล้างมือลูก เดี๋ยวมีแกงจืดฟักของโปรด” เสียงโทรทัศน์เงียบลง เสียงฝีเท้าอ้อยอิ่งของฟ้าที่ไปล้างมือลั่นในบ้าน
ชายหนุ่มวัยสี่สิบต้น “ต้น” สามีของธัญ เปิดประตูห้องเก็บของ เดินออกมาในชุดทำงานเปื้อนฝุ่น ผมเผ้ากระเซิง ท่าทางเครียดหน่อยๆ เขามองลูกสาวแล้วยิ้มจืดจาง “วันนี้เป็นยังไงบ้าง”
ฟ้าเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบเบาๆ “มีคนเห็นเงาใหญ่บนฟ้าเพียบเลย พวก รปภ. ไม่ให้ใครออกนอกโดม” เธอค่อยๆ ขยับมานั่งลงข้างแม่ พยายามจะไม่มองใบหน้าทุกข์ใจของพ่อ
ธัญวางช้อนลง จับมือฟ้าเบาๆ “ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่ว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” แต่ในสายตาของต้น มีบางอย่างฉายแววตื่นกลัว ฝ่ามือที่กำแน่นใต้โต๊ะ
เย็นคืนนั้น ขณะห่อลูกสาวขึ้นนอน ธัญเดินออกมาเงียบๆ ไปยังระเบียงหลังบ้าน เธอชะโงกมองโดมแก้วซึ่งส่องแสงแปลกตากว่าเดิม คืนนี้แสงพระจันทร์ลอดเข้ามาใต้โดมเป็นลำแสงเรืองรอง แผ่วเบา แต่เปลี่ยนสีเมื่อต้องชนกับผิวโดม โทนสีเงินกลับกลายเป็นสีฟ้าอมม่วง เข้มเรื่อเร้นจนธัญยืนแข็งค้าง ร่างกายขนลุกวาบเหมือนถูกใครจ้องมองอยู่
ลมหายใจธัญขัดขืน ค่อยๆ ถอนตัวกลับเข้าบ้านผ่านครัว เงาร่างของต้นปรากฏอยู่ในความมืด “คุณเห็นอะไรหรือเปล่า” เขาถามเสียงเบา เหมือนกลัวใครจะได้ยิน ธัญเม้มปาก ก่อนตอบ “เหมือนมีบางอย่างลอยเหนือโดมนั่น…คุณ ต้น เราจะปลอดภัยไหม”
ต้นเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือจับไหล่เธอแผ่วๆ “ผมไม่แน่ใจ” เขาพูดออกมาตรงๆเป็นครั้งแรก แววตาเปราะบางมากขึ้น “แต่เราต้องพาลูกออกไปจากที่นี่ ถ้ามีอะไรมากกว่านี้”
ฉับพลันเสียงหวูดเตือนภัยในเมืองดังขึ้น เสียงลั่นอย่างต่อเนื่อง ผู้คนเริ่มตะโกนโวยวายจากบ้านข้างๆ แสงไฟสีแดงฉานกระพริบทั่วนคร เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นทันที ธัญถือสาย ขณะที่อีกฟากหนึ่งเป็นเสียงผู้ใหญ่บ้านสั่งเตรียมพร้อม “ห้ามออกข้างนอก ห้ามเปิดประตู ช่วยกันเฝ้าระวังใครแปลกปลอม”
ธัญวางสาย รอยร้าวในใจเริ่มก่อตัว “เราจะทำยังไง ต้น?” เสียงเธอสั่น ท่ามกลางแสงเงาและเสียงโกลาหลในเมือง
ตีสาม ฟ้าตื่นจากฝันร้าย เหงื่อท่วมตัว เธอเดินลงบันไดเจอพ่อกับแม่นั่งอยู่บนโซฟา พูดคุยกันเบาๆ ใบหน้ายุ่งเหยิง ฟ้าเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ หนูได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรกระแทกโดม”
ต้นกับธัญสบตากัน ก่อนธัญจะแกล้งตอบเฉไฉ “บางที ลมแรงก็ได้ลูก” ฟ้าเพ่งตาดูพ่อแม่นิ่ง “แม่…หนูรู้ว่าพ่อซ่อมโดม ไม่ใช่แค่คนงานธรรมดา พ่อเห็นอะไรบ้าง”
ต้นเงียบกริบ สีหน้าซึมเศร้า มือสั่นจางๆ “พ่อเห็นรอยร้าว พ่อเห็นข้างนอกน้ำสีดำ…มันไหลอยู่บนโดม อะไรบางอย่างอยู่ข้างนอก”
ธัญตกใจ สายตาเริ่มเปลี่ยนจากกลัวเป็นตกตะลึง มือเธอกำแน่นอยู่กับขอบโซฟา “เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ไหวแล้วคุณ พรุ่งนี้เช้าเราต้องหาทางออก”
รุ่งเช้า เมืองใต้โดมเข้าสู่สภาวะเกือบปกติ แต่ชาวเมืองต่างลอบมองซึ่งกันและกันด้วยความระแวง เหมือนไม่มีใครเชื่อใจใครได้ อาหารเริ่มขาดตลาด ภายนอกโดมมีหมอกดำแผ่ขยายกว้างขึ้นทุกชั่วโมง แต่ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร
ฟ้านั่งเงียบข้างหน้าต่าง ห้องเรียนวันนี้ว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม เพื่อน ๆ หายไปหลายคน ครูพูดคล้ายว่าจะปฏิบัติตามสถานการณ์ฉุกเฉิน ฟ้าพยายามจะไม่เหลียวมองโดมแก้วที่อยู่เหนือหัว แต่เสียงเหมือนผิวโลหะครูดและรอยดำรูดผ่าน ทำให้ทุกลมหายใจของเธอผิดจังหวะ
ตอนพักเที่ยง เพื่อนคนเดียวที่เหลืออยู่ “มิ้งค์” กระซิบถาม “เธอกลัวมั้ยฟ้า พ่อฉันบอกหมอกนี้ดึงคนออกไป…” ฟ้าทำเป็นหัวเราะ “ใครบอกเธอข่าวลือแบบนั้น” มิ้งค์หลบสายตา ไม่ตอบ
ในเวลากลางวันที่ฟ้ากลับถึงบ้าน ต้นกับธัญกำลังถกเถียงกันอย่างเคร่งเครียดในครัว “แอร์หายใจลงไปข้างล่างไม่ได้แล้วนะคุณ ถังออกซิเจนสำรองลดฮวบ ทั้งเมืองถูกรั่วเป็นบางจุด” เสียงต้นฟังดูลนลานมากกว่าทุกที “เราควรรายงานไหม หรือ…เสี่ยงออกไปข้างนอก”
“ถ้าออกไปตอนนี้คงตายแน่” ธัญค้านเสียงแข็ง ก่อนเสียงโทรศัพท์มือถืองจะดัง ต้นรับสาย สีหน้าเปลี่ยนไปเขม็ง เมื่อฟังปลายสายจบ “ฝ่ายวิศวกรโดมเรียกประชุมด่วน คืนนี้” เขาหันมาทางธัญ “ผมต้องไป เดี๋ยวจะลองถามให้ว่ามีเส้นทางใดออกได้บ้าง”
ฟ้าชะโงกหน้าออกมา “พ่อ อย่าไปเสี่ยงนะ” ต้นพยักหน้าให้ลูกเบาๆ “พ่อดูแลตัวเองได้ลูก เป็นห่วงแม่กับฟ้านะ” ฟ้ากำเสื้อตัวเองแน่น เม้มปากกลั้นสะอื้น
คืนวันนั้นเมืองเงียบสนิทจนผิดปกติ ต้นออกไปประชุม ทิ้งให้ธัญกับฟ้าอยู่เงียบๆ สองคน แม่ลูกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทุกแสงในบ้านถูกดับเหลือเพียงเทียนดวงจิ๋ว ธัญโผกอดลูก “ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นนะ” แต่เสียงในใจเธอสั่นราวใบไม้ ฝนหยดแรกลั่นบนโดม แปลกอย่างยิ่งเพราะในทะเลทรายไม่มีฝนมานานนับสิบปี
เสียงตุ๊บหนักๆ คล้ายบางอย่างตกกระทบบนโดม ธัญกับฟ้าไล่ตามไปดูที่หน้าต่าง เห็นเงาทะมึนขนาดใหญ่เคลื่อนผ่านบนผืนโดม แสงฟ้าอมม่วงส่องไล้ไปทั่ว “แม่…มันคืออะไร” ฟ้าเสียงสั่น
ธัญกลืนก้อนสะอื้นในคอ “ไม่รู้ลูก…” สายตาเธอค้างอยู่กับรอยแตกร้าวที่ขยายกว้างขึ้นทุกวินาทีจากฝั่งตะวันตกของโดม
ต้นกลับบ้านในสภาพอิดโรย ตาแดงก่ำ “โดมอยู่ได้อีกไม่นาน ภายนอกเต็มไปด้วยบางอย่างที่…กินแสงทั้งหมดเหมือนดูดโลกให้จมหาย รอยแตกมันลามเร็วมาก” เสียงเขาเครือ “วิศวกรบอกว่าภายในคืนนี้ ถ้ายังซ่อมไม่ทัน เราอาจ…” เขาไม่กล้าพูดต่อ
ฟ้าเดินมานั่งเบียดพ่อแม่ น้ำตาไหลซึม “ถ้าหนูบอกว่าฝันเห็น…เงาดำแบบนี้มาหลายคืนแล้ว จะเชื่อมั้ย” ธัญเอื้อมโอบไหล่ลูก “แม่เชื่อ” ต้นจ้องตาลูกสาวนิ่ง “ลูกเห็นอะไรกันแน่”
ฟ้าหยุดคิดนาน “มันเหมือน…เงามนุษย์สูงๆ ยืนดูเราตลอด เขามีตาเต็มตัว ฟังเสียงในหัวได้ หนูเห็นประกายพระจันทร์ในตามันด้วย” บรรยากาศเย็นหวิวลงทันใด
ต้นกุมขมับ “แล้วฝันพวกนั้นพูดอะไรบ้าง” ฟ้าสูดหายใจ “มันบอกว่าโดมไม่ใช่ที่กำบัง…แต่เป็นกรงขัง…อย่าออกไปข้างนอกเด็ดขาด”
ทั้งสามกอดกันนิ่ง สับสนระหว่างจะกลัวหรือจะเชื่อ บางทีอาจไม่เหลือทางออก เด็กสาวฝืนยิ้มปลอบพ่อแม่ “เรามีแค่กันและกันนะ” ธัญร้องไห้ออกมาเสียงเงียบๆ มองไปที่รอยแตกสีดำ เงามืดเคลื่อนไปบนโดมอีกครั้ง ลมหายใจทั่วเมืองเป็นหนึ่งเดียวกับความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามา
คืนนั้น เมืองทั้งเมืองต่างระส่ำระสาย แสงจันทร์ลอดโดมกลายสีชัดเจน รอยร้าวกลายเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ได้ยินเสียงร้องโอดครวญของผู้คน วิ่งหนีออกจากบ้าน บางคนล้มทรุดร้องไห้ หลายคนดูเหมือนหมดเรี่ยวแรงทันทีที่แสงสีฟ้าส่องถึงตัว
ต้นคว้ากระเป๋าวิ่งออกไปดูโรงไฟฟ้าทางขอบเมือง ทิ้งให้ธัญกับฟ้าหาที่หลบ หนีซ่อนอยู่ใต้เตียง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ธัญรับ มือสั่น “ช่วย…ด้วย…” ปลายสายขาดห้วง ก่อนเสียงสตาร์ตเครื่องรถยนต์กระหึ่มไกลออกไป
ต้นถึงโรงไฟฟ้า เห็นเงาดำทะมึนเพิ่มขึ้นรอบโดม ทีมงานกระโดดลงหลุมซ่อม ต้นเข้าช่วย แต่ทุกคนต่างหยุดนิ่ง เมื่อรอยแยกปริเปิดออก แสงฟ้าอมม่วงไหลทะลักลงมา
ฟ้าในบ้านเริ่มได้ยินเสียงชวนหลอนในหัว “อย่าออกไป ห้ามตาโดนแสงนั้น…อย่า…” เธอกลั้นใจคว้าแขนแม่ให้ซ่อนลึกขึ้น “แม่ อย่าเชื่อเสียงข้างนอกเด็ดขาด” ธัญน้ำตาคลอ หนีบมือลูกไว้แน่น
ขณะเดียวกัน ต้นทำงานซ่อมอย่างบ้าคลั่ง เหงื่อหยดริมขมับ เครื่องมือสะท้อนแสงฟ้าในมือ ใจเขาหวิววาบด้วยความกลัว แต่ต้องรักษาชีวิตคนในเมือง เขาตะโกนสั่งทีม “อย่าให้ใครออกไป!” เพื่อนร่วมงานบางคนหวี่หวาดจนยอมวิ่งหนีหายไปในความมืด
แสงสีฟ้าไหลเข้ากินรอยแตกดั่งมีชีวิต รูปร่างมืดสูงใหญ่ปรากฏท่ามกลางหมอก ทุกคนหยุดหายใจ ชายชราคนหนึ่งทรุดลงตะโกน “มันมาแล้ว!” แต่ต้นฝืนลุกขึ้นวิ่ง ซ่อมโดมสุดแรง แม้เหงื่อเลือดจะไหลผสมกัน
ที่บ้าน ฟ้ากับธัญได้ยินเสียงประหลาดเหมือนมีบางอย่างครูดผนัง ผ่านเสียงในหัว ฟ้าตะโกน “อย่ามองแสงนะ!” แสงสว่างจ้าทะลุผนังเป็นเส้นแคบ ฟ้าหลับตาแน่น ธัญกัดฟันทนฝืนใจไม่ลืมตา
ต้นกำลังจะหมดแรงเมื่อเพื่อนร่วมงานร้อง “นาย! ดูนั่น!” รอยร้าวโดมเริ่มสมานเพราะเครื่องเชื่อมพลังงานแสงสว่างที่ต้นชำนาญ แต่แสงฟ้าอมม่วงยังไหลเข้าดั่งสายน้ำ ต้นแหงนหน้าขึ้นเห็นดวงตาจากเงาทะมึนเต็มท้องฟ้าในโดม ดวงตาเหล่านั้นสะท้อนจิตใจเขา – โดดเดี่ยว สิ้นหวัง แต่ยังไม่หมดศรัทธา
เสียงในหัวฟ้าโหยหวล “อยู่ในกรง พวกเจ้าปลอดภัย…ภายนอกคือความสิ้นสูญ” เธอสะดุ้งสุดตัว คว้าผ้ามาปิดหน้าต่างแน่น
ในฉากสุดท้าย รอยแตกสมานสำเร็จ ต้นวิ่งกลับบ้าน เลือดโชกมือ มาถึงหน้าบ้านก็เห็นฟ้ากับธัญเปิดประตูพอดี ทั้งสามกอดกันแน่น น้ำตาไหลแม้ยังกลัว โลกข้างนอกยังคงเป็นเงามืด แต่น้ำหนักในใจของแต่ละคนเปลี่ยนไป มองตากันด้วยความเข้าใจว่า ไม่มีกรงใดกักขังจิตใจหรือความหวังได้
“เรายังอยู่ด้วยกันนะ” ธัญพูดอ้อมแอ้ม ฟ้ายิ้มเปื้อนน้ำตา ต้นจับมือทั้งสองไว้ “ไม่ว่าข้างนอกจะเป็นอะไร ต่อไปนี้ เราจะสู้ไปด้วยกัน”
แสงโพล้เพล้สาดผ่านรอยแตกรอยเดิมบนโดม ทะเลทรายไกลโพ้นยังคงนิ่งสงบ เมืองใต้โดมกลับเงียบงันอีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น ความรัก ความกลัว และความหวังได้เปลี่ยนหัวใจทุกคนตลอดไป
