เสียงดนตรีสด ๆ ดังมาแต่ไกล ขณะที่งานเทศกาลผลไม้กำลังเกิดขึ้นในหมู่บ้านเล็ก ๆ แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ผู้คนต่างมาเคล้าคลอสนุกสนานกับการเฉลิมฉลองที่มีทั้งผลไม้และอาหารอร่อย แต่ในมุมหนึ่งของโอเรียนท์นั้น มีสองเด็กหนุ่มสาวที่กำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งไม้เก่าภายใต้ต้นไม้ใหญ่ ซึ่งให้ร่มเงาเย็นสบาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อัคคี เด็กหนุ่มจากครอบครัวที่มีฐานะดี เขาเป็นคนเจ้าเสน่ห์มีฝันอยากเป็นนักดนตรี มักถูกคาดหวังให้สืบทอดธุรกิจของครอบครัว ขณะที่พริม สาวจากครอบครัวเกษตรกรธรรมดา มีชีวิตที่ต้องต่อสู้เพื่ออยู่รอดในสังคมที่ไม่เข้าใจเธอ เธอเป็นคนกล้าหาญ คอยเดินไปตามถนนที่ไม่แน่นอนของความฝัน
อัคคีนั่งกอดกีตาร์เก่า หัวเราะเมื่อพริมบอกว่า “แกไม่กลัวหรอ ที่อาจทำให้ทุกอย่างที่พ่อแม่ได้สร้างขึ้นมาทั้งหมดพังลงได้” เขาหัวเราะ “แดดขึ้น ข้ากลัวเจ็บไม่ได้ตลอดชีวิตหรอก” พริมสบตาอัคคี รู้สึกว่าพวกเขาเหมือนเป็นคนที่ถูกทอดทิ้งในโลกที่หาเพื่อนแท้ที่เข้าใจยาก
เทศกาลดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ในขณะที่พริมและอัคคีเริ่มเปิดเผยความคิดและความฝันของแต่ละคน พริมบอกว่าสิ่งที่เธอรักมากที่สุดคือการทำสวน ปลูกผัก ผลไม้ รู้ว่าวันหนึ่งจะต้องขายให้ผู้คนได้ ท่ามกลางการพูดคุยนี้ หัวใจของพวกเขาเริ่มเปิดกว้าง แต่ก็มีความเสี่ยงเมื่อถึงเวลาที่ครอบครัวจะรู้
เมื่อเทศกาลเริ่มใกล้จบ ทุกคนแห่งความสุขกลับกลายเป็นความอกหักเมื่อมีงานเลี้ยงซึ่งอัคคีถูกบังคับให้ไปแทนพ่อ ทำให้พริมรู้สึกโดดเดี่ยว เธอรู้สึกผิดเมื่อรู้ว่าอัคคีกำลังถูกคาดหวังจากพ่อในการเป็นตัวแทนของครอบครัว
วันต่อมา พริมได้ยินข่าวว่าอัคคีกำลังคบหากับสาวสังคมเกิดขึ้นในงาน เธอสะเทือนใจและตัดสินใจที่จะไม่ไปพบเขาอีก แต่แล้วอัคคีก็แวะมาหาเธอที่บ้านท่ามกลางฝุ่นและเสียงเจี๊ยบ ๆ ของนกในเขตกำลังเปลี่ยนช่วงเวลา พริมเถียงทำไมเขาถึงทำแบบนั้น ทำไมถึงไม่ปกป้องครอบครัวของเขา
เมื่อเขาอธิบายถึงแรงกดดันจากครอบครัว แม้จะรู้สึกก็กดดันเขาก็ยังไม่หยุดเธอไป พริมก็เริ่มเข้าใจว่า ยิ่งห่างกันมากขึ้น ยิ่งมีโอกาสที่จะสูญเสียความรัก โดยที่ไม่มีใครยอมตัดสินใจก่อนที่จะถึงจุดนั้น
ในขณะที่ความรักพัฒนาขึ้น อัคคีกับพริมก็เริ่มมีปัญหาหลายอย่างจากความแตกต่างของชีวิต และเมื่อพ่อของอัคคีรู้เรื่องนี้ เขาเริ่มพยายามขัดขวางและบีบบังคับให้ลูกเลือกเส้นทางที่เขาเห็นว่าเหมาะสม อย่างไรก็ตาม ความรักของพวกเขาก็ได้ทดสอบความเข้มแข็งของมัน
การต่อสู้กับความคาดหวังแบบดั้งเดิมก่อให้เกิดความตึงเครียดและการทะเลาะครั้งใหญ่ ทั้งคู่ตัดสินใจไปหามุมเงียบอีกครั้งที่ต้นไม้ใต้เทศกาลที่ครั้งแรกพบกัน ที่นั่น พวกเขาเริ่มเห็นค่าของสิ่งที่พวกเขามีร่วมกัน
อัคคีสบตาพริมแล้ว กล่าว “ถ้าเราจะทำให้มันเป็นไปได้ เราจะต้องช่วยกันฝ่าฟัน กับการสนับสนุนซึ่งกันและกัน” ภายใต้ดวงดาวยามค่ำคืนที่สว่างไสว พริมยิ้มและตอบ “ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร ถ้าฉันได้อยู่เคียงข้างนาย ฉันจะไม่หนีไปไหน”
เมื่อถึงจุดหนึ่ง อัคคีต้องเผชิญกับการตัดสินใจที่ยากว่าเขาจะเลือกสำเร็จตามความคาดหวังของครอบครัวหรือจะเดินตามเสียงหัวใจของตนเอง เมื่อถึงคืนงานของโรงเรียน พริมได้แอบมาที่งานเพื่อต้องการหารือกับเขา ยิ่งกว่าการเจอหน้าจริง ๆ คือการได้แลกเปลี่ยนความรู้สึกในมุมมองที่ต่างกัน
เมื่อความรักเริ่มแข็งแกร่ง ทั้งคู่ลงทุนเวลาให้กันมากขึ้น แต่ก็ยังมีความกดดันจากรอบข้างขัดขวางให้พวกเขาไม่สามารถได้อยู่กับความรักนี้ได้เต็มที่
ในคืนที่พวกเขาออกไปที่ร้านอาหารอิตาเลียนเล็ก ๆ มีเสียงดนตรีคลอแสงเทียนส่งให้บรรยากาศโรแมนติก ทั้งคู่พูดคุยอย่างสบายใจ ท่ามกลางความรู้สึกอึดอัดที่ทำให้เวลาเหมือนจะหยุดนิ่ง
พริมเริ่มมีความกล้าที่จะยอมรับความรู้สึกต่ออัคคี เมื่อถูกคำถามจากเขาเธอประกาศ “ถ้าฉันจะต้องเสียงทั้งชีวิตเพื่อจะคบกับนาย ฉันยินดี” เสียงดนตรีดูเหมือนพากันรำพันไปกับความซาบซึ้งของค่ำคืน
ถึงเวลาที่เรื่องราวเริ่มมีผลสะเทือน ทำให้ทั้งคู่เริ่มเกิดปัญหาใหญ่เมื่อเกิดการปีนสู่จุดสูงสุดของความรักของพวกเขา แต่พ่อของอัคคีพบเข้าว่าเขากำลังออกไปกับเด็กสาวรอบข้างและประจักษ์การเสียสละเพื่อการกดดันนี้ ทำให้เขาและพริมต้องห่างกันโดยประเด็นการเป็นคู่ต้องห้าม
เวลาผ่านไป พริมเกิดไปทำงานที่เมืองใหญ่ ซึ่งทำให้เธอรู้จักกับระบบสังคมใหม่แต่ระหว่างนี้ทุกอย่างกลับยิ่งทำให้เธอคิดถึงอัคคีมากขึ้น เสียงดนตรีที่เคยอยู่ในความทรงจำของทั้งคู่กลับสร้างบาดแผลในใจ
หลายเดือนต่อมา พริมตัดสินใจกลับบ้านในคืนที่มีเทียนเวียนพ่อของอัคคีเปิดเผยว่าลูกชายของเขากำลังอยู่ในสภาพอันเศร้า และไม่ว่าใครไม่สามารถทำให้เขายิ้มได้เลย เธอจึงเข้ามาหาอัคคีที่บ้าน รอเขาส่งเสียงจากห้องนอนสลัวในคืนที่มีลมพัดเบา
การรวมตัวกันครั้งแรกของพวกเขาเป็นไปอย่างตึงเครียด อัคคีมองไปที่พริม หัวใจของเขายังคงรักษาไม่ค่อยได้ ให้ความหวังว่าเขาจะปรับและเปลี่ยนตัวเองถ้าเพียงพี่ใหม่มาให้
แต่ในหัวใจของอัคคีกลับบอกว่าไม่มีที่ว่าง เมื่อทั้งคู่พยายามก้าวข้ามความหวังเก่า ๆ มาจำนวนที่เราไม่สามารถแก้ไข ที่เขาได้สร้างไว้ให้ตนเอง คำพูดที่ได้ยินมาถึงจุดที่อัคคีถามว่า “เรายังจะสามารถให้กันได้ไหม?”
คำตอบของพริมที่ยึดเหนี่ยวมาจากภายในใจเอ่ยว่า “รักต้องใช้เวลานะ แต่ถ้ามันเป็นแบบนั้น ความหวังจะยังอยู่” พรมนึกถึงการช่วงชีวิตที่ย้อนกลับไปสู่วันแรกที่ได้พบกันกับความคิดที่ใหม่ ทุกอย่างมีความหมายซ่อนอยู่แม้เวลาจะข้ามไปอยู่ที่จุดไหน
ท้ายที่สุด ตัวละครทั้งคู่ได้เรียนรู้ความหมายของความรักและการเลือกดำเนินชีวิตผ่านการทดลองและการฟื้นฟูด้วยกัน ในฉากสุดท้าย ขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่พวกเขาเคยบอกเล่าความฝันและการพ่ายแพ้ ใบไม้สีเขียวพลิ้วไหวจากสายน้ำตาของความรู้สึก ความรักของพวกเขากระชับขึ้นไปอีก จากนี้ไป เวลาอาจจะไม่คงอยู่ แต่ใจนั้นหวังให้โปรดอย่าห่างกัน
สิ้นสุดเรื่องราวนี้ เป็นบทเรียนของความรักที่ยิ่งใหญ่ พร้อมที่จะเดินไปด้วยกันในโลกที่แสนวุ่นวาย
