แสงแรกของรุ่งอรุณทะลุผนังกระจกใสของเมืองลอยฟ้า แสงแดดแล่นไล้ผ่านเส้นใยลอยฟ้าอันซับซ้อนราวกับใยแมงมุม ฉัตร เด็กหนุ่มผมฟู ตาสีฟ้าเศร้า วาดเส้นดินสอลงบนสมุดเก่า ขณะที่เสียงประกาศปลุกดังลอดเข้าในห้องแคบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขาตวัดดินสอ ขีดซ้ำจนหน้ากระดาษขาด ฉัตรโยนสมุดทิ้ง ทรุดนั่งอยู่ใต้หน้าต่าง ก้มมองเมืองข้างล่างที่ซ่อนอยู่หลังม่านหมอก
เสียงเคาะประตูดัง ฉัตรสะดุ้ง แม่ของเขาเดินเข้ามาช้าๆ เธอมองลูกชายด้วยตาแข็งกร้าวแต่ลึกซึ้ง “ไปงานเช็กอินเถอะ ลูก ห้ามขาด”
ฉัตรสบตาเธอ เงียบ แล้วยอมลุกอย่างไม่เต็มใจ
ในห้องโถงขนาดใหญ่ คนรุ่นใหม่ต่อแถวยาว ทุกคนแต่งชุดยูนิฟอร์มสีเทา ใครออกนอกแถวจะถูกสายตาเจ้าหน้าที่แก้วตาคมเฉือนดุ
“คิดว่าวันนี้ใครจะหายไปอีก” พิณ เด็กสาวผิวคล้ำ จมูกโด่ง หัวเราะเบาๆ กระซิบใส่ฉัตรขณะที่ต่อแถว ใจเธอเต้นแรงทั้งอยากรู้และกลัว
ฉัตรยักคิ้ว “ถ้าคราวนี้เป็นฉัน เธอจะคิดถึงไหมล่ะ”
พิณแสร้งทำหน้าขรึม “จะเงียบขึ้นเยอะเลย”
ทั้งคู่หัวเราะแผ่ว แต่สายตาซ่อนแววกังวลเมื่อรายชื่อในกระดานไฟฟ้าเปลี่ยนไป เด็กชายคนหนึ่งข้างหน้าหายไปจากรายชื่อ ไม่มีใครพูดถึง แต่ช่องว่างในแถวสะท้อนความจริงก้องกังวาน
หลังงานเช็กอิน พิณกับฉัตรเดินเข้าสวนกลศาสตร์ เธอพูดเสียงต่ำ “นายว่าคนพวกนั้นไปไหน?”
“ไปสู่แดนใหม่” ฉัตรเอ่ยประชด
“ฉันไม่เชื่อ พวกเขาคิดต่าง…นายรู้ว่าเราไม่ควรถาม แต่ฉันหยุดคิดไม่ได้”
ฉัตรถอนใจ “ถ้าเธออยากรู้จริง ฉันมีที่จะแนะนำ”
เขาชวนพิณไปยังสะพานเชื่อมใต้โครงสร้างหลักสุดเขตเมือง ด้านล่างมีโถงซ่อมบำรุงร้าง ที่คนทั่วไปไม่กล้าเหยียบ ฉัตรยื่นกุญแจเก่าที่ขโมยมาจากพ่อให้พิณ เธอรับอย่างลังเลแต่ตาวาว
ในใต้ถุนมืด พวกเขาพบเศษกระดาษร่องรอยคำว่า ‘Project Helios’ ปนอยู่ท่ามกลางเศษซากเทคโนโลยีโบราณ พิณหยิบขึ้นอ่าน “นี่มันอะไรกัน?”
เสียงฝีเท้าดังกรอบแกรบ ฉัตรรีบดึงแขนพิณหลบหลังตู้เหล็ก หัวใจทั้งสองเต้นไม่เป็นจังหวะ
เจ้าหน้าที่เสื้อเทาเดินเข้ามา เขาหยิบบางอย่างขึ้นจากพื้น ดวงตาเฉียบขาดจับจ้องรอบๆ ก่อนเดินจากไป พิณเม้มปากพร้อมจะร้องไห้
“ถ้าถูกจับได้ นายจะโดนอะไร?” เธอกระซิบ
ฉัตรยิ้มเขิน “อาจได้ไปแดนใหม่เหมือนกัน…”
บ่ายวันนั้น ฉัตรกลับบ้าน พบพ่อเมาเหล้า นั่งเหม่อมองรูปถ่ายครอบครัวเก่า เขาสะกดใจไม่พูดอะไร ได้แต่ฟังเสียงแม่ตำหนิแผ่วเบาเงียบงัน
พิณนั่งในห้องแล็บเล็กๆ เธอหมกมุ่นกับสถิติเด็กหายต่อปี พยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ เธอเจอรหัสกลุ่มประชุมลับ ‘Helios’ ในฐานข้อมูลลับ
รุ่งเช้า ฉัตรครุ่นคิดถึงเพื่อนเก่าที่หายไป เขาไปที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่เดิมตอนกลางวัน แกล้งทำทีอ่านหนังสือ แต่จริงแอบฟังบทสนทนาคนโต
“ได้ข่าวว่าเด็กคนนั้นถูกเรียกไปสอบพิเศษ” ผู้ชายผมหงอกพูด
“ใช่ ท่านนายกฯไม่ชอบเด็กที่ชอบถาม” อีกคนหัวเราะเย็นชา
ฉัตรกอบแก้วกาแฟแน่นขึ้น
พิณโทรศัพท์หาเขา “ฉันหาอะไรในระบบได้ นายช่วยดูหน่อย”
สองคนมาพบกันอีกครั้งในสวนหลังคาเมือง พิณเผยข้อมูลลับ ฉัตรใจเต้นกลัวแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ถ้านี่จริง พวกเขากำลังใช้เด็กในการทดลอง” พิณเสียงสั่น
“เราจะทำยังไงต่อล่ะ?” ฉัตรมองฟ้า เมฆลอยเร็ว
“ฉันจะส่งข้อมูลนี้ให้ Aera” พิณหมายถึงนักข่าวใต้ดินหญิง
“แล้วถ้าเราถูกตามล่า?”
เสียงนกกลไกบินเฉียด ศีรษะทั้งสองก้มต่ำโดยสัญชาตญาณ สายลมมีเสียงกรีดร้องแปลกหูแฝงอยู่
คืนนั้น ฉัตรกำลังจัดกระเป๋าหนี พ่อเปิดประตูมาอย่างแรง “จะหนีไปไหน ก่อเรื่องอะไรอีก!”
ฉัตรสบตาพ่อ ความแค้นกับความกลัวปะปน “ถ้าพ่อเคยกล้าบ้าง เราคงไม่ต้องอยู่อย่างนี้…”
พ่อเงียบ ดวงตาหม่นเศร้าที่มีรอยบาดลึก ฉัตรผละออกไป แววตาพ่อเต็มด้วยความเสียใจ
วันถัดมา ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่ว ชั้นประชุมฉุกเฉิน ท่านนายกฯ ยืนหน้าตึงในห้องกระจก “ใครแฮ็กข้อมูล เฮลิออส จะต้องโดนลงโทษเป็นตัวอย่าง!”
พิณถูกเรียกตัวไปสอบ เจ้าหน้าที่ถามคำถามวกวน ใจเธอปั่นป่วน แต่ยังไม่ยอมสารภาพ
ฉัตรตามข่าวจากระยะไกล เขากังวลจนท้องไส้ปั่นป่วน แต่ไม่อาจทิ้งพิณได้
ในคืนฝนตก ฉัตรแอบมาตามหา Aera ที่บาร์ใต้ทางเดิน บรรยากาศอึมครึม เจ้าของบาร์เป็นหญิงกลางคนรอยยิ้มเสียดสี
“ไม่มีข่าวฟรีในเมืองนี้ เด็กน้อย” เธอเคี้ยวบุหรี่ มองฉัตรเยาะเย้ย
“มันสำคัญจริงๆ พี่” ฉัตรยื่นไดรฟ์ข้อมูลสั่นๆ แล้วพึมพำเสียงค่อย “เพื่อนผมกำลังจะหายไป…”
Aera รับไดรฟ์ เหลือบมองหน้าเขา “รู้ไหม ถ้าเด็กอย่างแกกล้าขนาดนี้ ระบบจะรับมือยังไง?”
“ผมไม่กลัวจะหายไป แต่ไม่อยากเหลืออย่างเดียวคือความกลัว”
หญิงสาวยิ้มบางๆ ดวงตาเศร้า รับข้อมูลไว้
คืนนั้น พิณฝันร้ายถึงเพื่อนที่หายไป มือคว้าอากาศว่างเปล่า ตื่นมาด้วยน้ำตาอุ่นบนแก้ม
รุ่งเช้า กระแสข่าว Project Helios ระเบิดทั่วเมือง ชื่อของเด็กที่เคยถูกลบ กลับขึ้นบนกระดานอิเล็กทรอนิกส์ชั่วครู่ ก่อนค่อยๆ เลือนหายอีกครั้ง
ข้าวของในบ้านฉัตรถูกค้นยับ พ่อเขาโดนสอบ ฉัตรแอบฟังหลังประตู… (ถัดไป)
