เสียงเรื้อรังของไม้กระทบกับหัวเข่าดังแผ่วข้างบันไดหินเก่าของห้องสมุด “ระวังหน่อยนะ เตย บันไดมันลื่น” เสียงของแกน ผู้ชายร่างผอมสูง เอื้อมมือมาช่วยเตย เพื่อนร่วมห้องที่ถือกองหนังสือแน่นจนแทบล้นอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เตยถอนหายใจ เธอสั่น ๆ เล็กน้อย “ไม่เป็นไร แกน ฉันไหว แต่ข้างในนี่มันเงียบจนขนลุกเลยนะ”
ภณเดินตามมาด้านหลัง กระชับเป้สะพาย “คนแถวนี้ไม่กล้าเข้ามาตั้งแต่มีข่าวเรื่องหมอกประหลาด ตอนกลางคืนห้องสมุดนี้… เหมือนมีเสียงคนคุยเบา ๆ ด้วยนะ”
สามคนแลกสายตา ไม่มีใครกล้าพูดถึงข่าวลือที่เพื่อนรุ่นพี่หายตัวไปช่วงสอบที่ผ่านมา ทว่าเหตุผลเดียวที่พวกเขายังมาที่นี่ ก็เพราะมุมสงบสำหรับติวสอบและรองรับความฝันสั้น ๆ ของเด็กต่างจังหวัด—ที่ว่าวันหนึ่งจะออกไปจากเมืองหมอกแห่งนี้
เตยเปิดประตูห้องสมุด อากาศเย็นฉ่ำกระทบหน้า ตามมาด้วยกลิ่นหนังสือเก่าและความอับบางอย่างที่เหมือนยังมีชีวิต มุมร่างสูงสูงข้างชั้น “มานี่ พวกนายรู้ไหมว่าหนังสือที่หวงที่สุดของที่นี่คืออะไรกัน”
ภณเบนสายตาไปยังห้องสมุด ทั้งสามคนต่างหมอบบ่าเดินก้ม ๆ เงียบอย่างหวาด ๆ เพื่อนแถวนั้นซุบซิบเรื่อง “เล่มที่ใครหยิบจะต้องเจอบางอย่าง”
ม่านหมอกสีเทาจาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งใกล้หน้าไม้ห้องสมุด เตยมองออกไปนอกหน้าต่าง “แปลกเนอะ วันนี้หมอกลงเร็วกว่าปกติ”
ภณเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดเบา ๆ “ถ้าฉันต้องติดอยู่ที่นี่จริง ๆ ฉันต้องออกความจริงให้ได้—ว่ารุ่นพี่หายไปไหน”
แกนมองแมวสีขาวซึ่งเดินต้วมเตี้ยมตามพื้น มันหยุดนิ่งที่ปลายเท้าภณ ราวกับจับจ้องอะไรบางอย่างในเงามืดใต้โต๊ะ “เหมือนมันเห็นอะไรในที่ที่เราเห็นแต่ความมืด”
เตยวางหนังสือ เธอกัดริมฝีปาก “เมื่อคืน แม่ฝันว่า ห้องนี้มีใครอยู่กับเราอีกคน… ฉันไม่อยากงมงายหรอกนะแกน ภณ แต่ถ้า…”
แกนยิ้ม แต่ในแววตายังแฝงแววกังวล “แน่ใจนะเตยมาวันนี้จะไม่เสียใจทีหลัง”
ภณนิ่งงัน มองหน้าต่าง เงาสะท้อนเล็ก ๆ ในกระจกคล้ายดวงตาจ้องมอง พวกเขาไม่กล้าพูดคุยต่อ สายตาทุกคู่จ้องเขม็งไปยังความเงียบในห้องสมุด
เสียงนาฬิกาเก่าดังติ๊กต่อก และห้องสมุดก็ค่อย ๆ ถูกหมอกสีขาวปกคลุมจนมองอะไรแทบไม่เห็น
ทันใดนั้นประตูข้างหลังกระแทกเสียงดัง เด็กผู้หญิงวัยเดียวกันใบหน้าแปลกด้วยฝุ่นสีดำพุ่งพรวดเข้ามา พร้อมเสียงกรีดร้อง “ช่วยด้วย! ข้างใน… พวกเขา กำลัง—!”
เตยมองแกนกับภณด้วยความตกใจ ก่อนที่ทั้งสามจะวิ่งตามเธอไปยังโซนหนังสือลึกสุดที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่าง
โซนลับแห่งนั้นเต็มไปด้วยฉากหนังสือพัง ถนนช่องแคบเหมือนเขาวงกต เตยจับมือภณแน่น แต่แกนกลับหน้าซีดจ้องกองหนังสือที่กองทับกันเหมือนมีแรงดูดบางอย่าง “เรา…จะต้องเจออะไรข้างหน้า?”
เสียงหวีดหวิวดังขึ้นในหมอก ภณตะโกนข้ามไหล่อย่างรวดเร็ว “ถ้ามีใครอยู่ในนี้ ให้พูดออกมา!”
แต่สิ่งเดียวที่ตอบกลับมีเพียงเสียงกระซิบอู้อี้—ลมหมอกแผ่วเบา ที่ทำให้หนังสือหน้าแรก ๆ พลิกเอง
อยู่ๆ หนังสือเล่มตำราโบราณตกลงมาตรงหน้าเตย ภาณยื่นมือจะหยิบแต่เตยขวางไว้ “ระวังนะ!”
แกนลอบมองไปยังเงาที่ขยับคล้ายเด็กชายในเงามุม “เห็นมั้ย…ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่าตรงนั้นมีใคร”
เด็กผู้หญิงฝุ่นดำคนนั้นหอบลมหายใจระรัว “เขา… เขาติดอยู่ข้างใน—เขาหายไปตั้งแต่คืนสอบ!”
เตยหยุดหายใจ แสงไฟรำไรส่องที่ปลายนิ้วมือจาง ๆ รูปถ่ายเด็กนักเรียนชายปริศนาวางอยู่ หนึ่งในนั้นคือรุ่นพี่ที่เพิ่งหายตัวไป
ทั้งสามคิดหนัก อึดอัดด้วยความกลัว แต่โอกาสไม่ให้พวกเขาถอยกลับ แกนมองหน้าเตยกับภณ “พวกเราต้องเข้าไปดูให้รู้ ไม่งั้นจะไม่มีวันหลุดจากห้องสมุดนี้”
หมอกขาวข้นขึ้น ทุกฝีก้าวคล้ายถูกอะไรดึงรั้งไว้ ภณตะโกน “ถ้าพวกนายกลัว กลับไปทางเดิม เดี๋ยวฉันเข้าไปเอง”
เตยจับข้อมือภณ “ฉันไม่ให้ใครอยู่คนเดียว… ต่อให้กลัวแค่ไหน”
แกนสบตาเพื่อนทั้งสอง ก่อนตั้งหน้าตั้งตาเดินนำเข้าไปในความมืดที่ทอดยาว
เสียงฝีเท้าและหัวใจเต้นถี่กลืนเข้ากับเสียงหนังสือที่ร่วงหล่น ทางเดินแคบไปจนแทบหายใจไม่ออก ทุกคนรู้ดีว่า กายและจิตเผชิญหน้าความกลัวที่ยังไม่ทันตระหนัก
เมื่อถึงสุดทาง เตยมองเห็นแสงสีส้มแผ่วจากเทียนเล่มหนึ่ง มันอยู่ข้างกองหนังสือเก่าขนาดใหญ่ เธอตะโกนเรียกเสียงแหบ “ใครอยู่ตรงนั้น!”
ชายหนุ่มรูปร่างผอมซีดโผล่หัวขึ้นจากหลังชั้นหนังสือ “อย่าเสียงดัง… ไม่งั้นพวกมันจะมา” น้ำเสียงเขาสั่นระริกปนหมดหวัง “ห้ามใครออกไปจากห้องนี้ จนกว่า…มันจะเลือก”
ภณเข้าไปใกล้ “ใครคือ ‘มัน’?”
“หมอก… หมอกที่กลืนกินความทรงจำ ใครโกหกกับตัวเอง หมอกจะไม่ปล่อยไป—” ดวงตาคล้ายเคยมีชีวิตลุกวาบด้วยความกลัวแก่นแท้
เตยทรุดลงนั่งข้าง ๆ เทียน เธอหยิบภาพถ่ายของรุ่นพี่ขึ้นมาส่องไฟ เธอจำได้ ผู้ชายในภาพนั้นคือคนที่พูดอยู่ตอนนี้
แกนอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่ค้างซะอย่างนั้น ท่ามกลางเงาและรังสีของหมอก นาฬิกาเก่าดังขึ้นอีกครั้ง เสียงประตูถูกปิดตาย
ภณเหลียวมองรอบด้าน “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเราถึงรู้สึกว่าไม่ได้อยู่ที่ห้องสมุด แต่เป็นที่ไหนสักแห่ง…ที่หมอกมันดูเหมือนมีชีวิต…”
เตยรวบรวมความกล้า “รุ่นพี่… ถามจริง คุณโกหกกับตัวเองเรื่องอะไร?”
ชายหนุ่มผงะ ถอยหลัง “ผมบอกกับตัวเองว่าผมไม่ได้กลัว… แต่ที่จริง ผมกลัวมาตลอดว่าทุกสิ่งจะหายไป—แม้แต่ตัวเอง”
หมอกรอบตัวเริ่มข้นขึ้นจนเตยมองไม่เห็นอะไรนอกจากแสงเทียนราง ๆ “ทุกคนกลัวอะไร?”
แกนก้มหน้า น้ำเสียงแตกพร่า “ฉันกลัวจะตายที่นี่… โดยที่ไม่มีใครจดจำฉันได้เลย”
ภณพูดสั้น ๆ “ฉันกลัวความจริง แต่ฉัน…ต้องรู้”
เตยหลับตา มือสั่น “ฉันกลัวต้องเสียเพื่อน กลัวเดินคนเดียวในหมอกนี้”
นาทีนั้นเอง หมอกเหมือนแตกตัวพลุบ ๆ บิดเบี้ยว หนังสือร่วงลงพื้น เงาคนเดินวนลาง ๆ เด็กหญิงฝุ่นดำพึมพำ “เราก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าจะไม่มีใครเห็นเรา กลัวจะคงอยู่แค่ในหมอก…”
ภณตัดสินใจลุกขึ้น ยืนกลางวงและตะโกนก้อง “หมอก—ถ้าอยากอะไรจากเรา เอาไปเถอะ! แต่อย่าเอาความทรงจำของเราไป!”
หมอกล้อมรอบเขาเหมือนมือซ้อน ทว่าไม่รั้ง หรือกลืนกิน แต่คล้ายแล่นผ่านไปอย่างระวัง ราวกับยอมแพ้ต่อบางสิ่ง
จู่ ๆ ห้องสมุดสว่างไสวขึ้นชั่ววูบ พวกเขาเห็นตัวเองนั่งชิดกัน คนละซอก แต่สายตาเจ็บปวดก็แฝงความกล้าแกร่งใหม่ในใจ
ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้ประตู “ประตู… เปิดได้แล้ว เพราะพวกคุณกล้ายอมรับความกลัว และไม่ทิ้งกัน”
เตยหยิบมือเพื่อนทั้งสอง ทั้งสามก้าวออกจากหมอกด้วยกัน ราวกับปลดล็อกคำสาปออก
แต่สิ่งสุดท้ายที่พวกเขาเห็นคือเด็กหญิงผมดำฝุ่นพราวในหมอก บอกลาเงียบ ๆ —เธอหันหลังเดินกลับเข้าไปในทะเลหมอกนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
ประตูห้องสมุดเปิดรับลมเย็น พวกเขากลับมาสู่ความเป็นจริง ไร้หมอกหนา หัวใจปิติและหวาดหวั่นกับสิ่งที่เพิ่งเผชิญ รู้ว่าที่สุดแล้ว เราต้องยืนอยู่กับความกลัวในใจ…และจับมือเพื่อนก้าวไปข้างหน้า
