เช้าวันที่ท้องฟ้าสีม่วงปรากฏเหนืออ่าว เกลียดเวลาว่ายเข้าหาฝั่งช้ากว่าปกติ อัยยืนบนหาดทรายที่ยังเย็นจากหมอก เกรียวกราวลมทะเลกัดแก้มของเธอ ร่องรอยของน้ำขึ้นน้ำลงทิ้งลายเป็นเหมือนลายมือบนผืนทราย จนกระทั่งเธอเห็นเงาโลหะเล็กๆ ฝังอยู่ในโคลนใกล้ก้อนหิน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรผิดปกติในหมู่บ้านที่ชื่อ ‘ท่ายาม’ ชาวบ้านตื่นเช้าตามกิจวัตร ใส่กระชังออกทะเล เด็กๆ วิ่งเล่นบนท่าเทียบเรือ ขณะที่เสียงเรือประมงกลับมากับคราบน้ำมันอ่อนๆ กลิ่นสาหร่ายและกลิ่นแกงกะทิ แต่เช้าวันนั้น หัวใจของอัยตัดสินใจเดินไปหาเงาโลหะด้วยความอยากรู้ที่ไม่เคยมีมาก่อน
เธอใช้ฝ่ามือถูกคลื่นที่ซัดผ่าน มันส่งความหนาวเย็นขึ้นมาถึงข้อศอก เมื่อเธอดึงสิ่งของขึ้นมาจากโคลน นาฬิกาเรือนเล็กหุ้มด้วยโลหะเป็นรูปคล้ายเกลียวของน้ำ กะพริบแสงเขียวขุ่นที่มีรูปร่างเหมือนเปลือกหอย
