แสงจันทร์ลอยตัวเหนือหุบเขาแห่งดวงดาว เฉดแสงสีน้ำเงินเจือเงินสาดส่องผ่านม่านหมอกขาวหนาที่ปกคลุมแนวเขาซึ่งถูกเรียกว่าภูเขากระจก เพราะผิวหน้าของมันวาววับดั่งกระจกเงา สะท้อนเงารูปร่างแปลกตาและดวงดารานับไม่ถ้วนในยามค่ำคืน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ลึกเข้าไปในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่หลบเร้นข้างหน้าผา ชนเผ่า ‘ลีราน’ อาศัยอยู่ภายใต้ระเบียบกฎเก่าซึ่งเชื่อว่าทุกดวงดาวคือวิญญาณบรรพบุรุษ เงาทุกภาพบนผิวกระจกคือความทรงจำที่เคยมีชีวิต
ท่ามกลางเหล่าเด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นระหว่างต้นเฟยาวบิดเบี้ยว มีเด็กชายคนหนึ่งนั่งซ่อนตัวหลังพุ่มไม้ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาไหวระริก ชื่อของเขาคือ ‘อิสรา’ เด็กหนุ่มผู้หวาดกลัวสิ่งที่ตนไม่เข้าใจ—โดยเฉพาะเงาของตนเอง เขาไม่กล้าสบสายตากับภาพสะท้อนหรือย่างเท้าเข้าใกล้ผิวเขากระจก ข่าวลือบอกว่า ถ้ามองลึกเข้าไปในเงากระจกหนึ่งคืน คุณจะได้ยินเสียงดวงดาวกระซิบ หรือเสียงของอดีตที่ไม่อาจลบเลือน
คืนหนึ่ง ลมหนาวโบกโบยแรงจนต้นเฟปลิวสะบัด กิ่งไม้ครางครืดคราด ฝูงนกแปลกตาบินผ่านเงาจันทร์ อิสราเดินหลงออกนอกหมู่บ้าน แรงดึงดูดบางอย่างพาเขาสู่แอ่งกระจกยักษ์ในรอยแยกหน้าผา เสียงสายลมพัดวนรอบขอบกระจก เสียงที่คล้ายกับเสียงหัวเราะโลดเล่นและเสียงร้องไห้ปนเปกัน
ขณะอิสรายืนตะลึงงัน เงางามระริกราวมีชีวิต ค่อย ๆ ปรากฏสิ่งมีชีวิตรูปร่างโปร่งแสงปีกกว้างดุจม่านน้ำ—นั่นคือ ‘เอลลิน่า’ สัตว์วิเศษแห่งสายลมและกระจก ผู้เลื่องชื่อในตำนานเก่าของลีราน ยังไม่มีใครเคยเห็นตัวเป็น ๆ มาก่อน
เอลลิน่าส่งเสียงอ่อนโยนเข้าหูอิสรา เธอเปล่งเสียงเหมือนบทเพลงล่องลอยในลม “เจ้าหวาดกลัวอะไรในเงาของเจ้านัก อิสรา?”
อิสราก้มหน้า น้ำเสียงแผ่วเบา “เงานั่นมัน…อาจกลืนข้าหายไป ข้ากลัวมันเปลี่ยนข้าให้เป็นใครที่ข้าไม่รู้จัก”
เอลลิน่าไม่หัวเราะ เธอหมุนปีกเบา ๆ สะเก็ดแสงละอองเงินปลิวล่อง “เงาของเจ้าคือเรื่องราวที่เจ้าซ่อน ทว่าในบทเพลงแห่งสายลม ไม่มีสิ่งใดถูกซ่อนตลอดกาล”
อิสรารู้สึกแปลกใจที่เอลลิน่าไม่ดูถูกหรือหัวเราะเย้ยเขาอย่างที่เด็กในหมู่บ้านทำ ความอ่อนโยนนั้นทำให้เขาค่อย ๆ เปิดใจรับเสียงแห่งลมและความนิ่งของเงาเป็นครั้งแรก
หลายวันผ่านไป อิสราใช้เวลากลางคืนฟังเสียงเรื่องเล่าเก่าแก่ผ่านบทเพลงของเอลลิน่า พวกเขากลายเป็นเพื่อนที่ไม่ปกติสำหรับดินแดนนี้ สัตว์วิเศษตัวอื่น ๆ ซึ่งปรากฏเฉพาะในคืนจันทร์สอดส่องมองด้วยความประหลาดใจ—ไม่ใช่ทุกวันเด็กมนุษย์จะผูกมิตรกับสิ่งมีชีวิตในตำนาน
แต่บ้านของลีรานเริ่มจะเปลี่ยนไป เมื่อแสงจากดวงดาวบางดวงบนฟ้ายามค่ำเริ่มริบหรี่จางหาย ผิวกระจกของภูเขาบางส่วนแตกเป็นรอยแยกใหญ่ ชาวหมู่บ้านเชื่อว่าสัญญาณนี้คือนิมิตร้าย บางคนโทษเวทมนตร์เก่าแก่ที่ถูกละเมิด บ้างกล่าวโทษการมีอยู่ของอิสราและเอลลิน่า
เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของอิสรา เด็กหญิงชื่อ’ราวิน’ เดินมาหาเขาท่ามกลางสายหมอก “เจ้าต้องระวังตัวนะอิสรา ทุกคนหวาดกลัวในสิ่งที่ตนไม่เข้าใจ พวกเขาเห็นเงาดำในกระจกมากเกินไปจนลืมมองความงามของมัน”
อิสราคิดถึงคำของราวิน ฝังใจมากขึ้นเมื่อเงาของเขาบนผิวกระจกเปลี่ยนรูปร่าง ตาแวววาวของมันมองตอบกลับอย่างจ้องจับผิด
วันหนึ่ง ชาวบ้านพบรอยร้าวกระจกขนาดใหญ่หน้าหมู่บ้าน เงาดำคลานออกมาทีละน้อย คืนถัดมา ดวงดาวบนฟ้าอีกหลายสิบดวงดับวูบ อากาศเต็มไปด้วยเสียงสายลมครางเศร้าหมอง
หัวหน้าหมู่บ้านลีรานกล่าวในที่ประชุม “เราต้องบูชาเงา! ต้องนำเครื่องบูชา—กระจกเก่าของเรา ส่งลงไปในรอยแยก โดยเร็ว!”
แต่เอลลิน่าให้เสียงเตือน “จงเข้านั่งเผชิญเงาของตนเองเสียเถิด หาใช่ขับไล่มัน ถ้าไม่เรียนรู้จักมัน สิ่งที่สูญหายจะไม่มีทางหวนคืน”
อิสรากลืนก้อนสะอื้น เขารู้ว่านี่คือช่วงเวลาสำคัญ—หากไม่เผชิญความกลัวตัวเอง เขาอาจสูญเสียเอลลิน่าไปตลอดกาลและหมู่บ้านจะล่มสลาย
ในคืนดวงจันทร์เต็มดวง อิสราเข้าหาเงาบนกระจกที่แตก ราวินซ่อนตัวใกล้ ๆ เอามือกอดอกด้วยความกังวล ขณะที่ชาวบ้านรายล้อมอย่างงุนงง อิสรานั่งลง หน้าสะท้อนในเงาแตก เพ่งลึกจนเห็นประกายดวงดาวล่องลอยอยู่ข้างใน เธอร้องถามตนเองในใจ “ข้าจะเป็นใครหากไร้เงานี้?”
เหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น เงาบนกระจกขยับไหว ค่อย ๆ เลื้อยออกมาเป็นร่างเงามืดดำ สูงเท่าตัวอิสรา ดวงตาสองข้างไหวระยิบด้วยความกลัวและความเศร้า มันเดินวนรอบอิสรา เงียบงัน
“เจ้าต้องการอะไร?” อิสรากลืนน้ำลาย
“ข้า…ข้าอยากเป็นส่วนหนึ่ง” เสียงจากเงาสะท้อน เหมือนเสียงเขาเอง อิสรานิ่ง รู้ว่าต้องเลือก ว่าจะเผชิญความกลัวนี้ หรือผลักไสมันไปอีกครั้ง
เอลลิน่าโบยบินมานั่งข้าง ๆ เธอเอาปีกโปร่งแสงลูบหลังอิสราเบา ๆ เสียงสายลมเชิญชวน “ให้โอกาสเงาได้เป็นเสียงเพลงในคืนยาว เจ้าจะได้ฟังบทเพลงของตนเองเป็นครั้งแรก”
อิสราตัดสินใจยื่นมือให้เงา มันค่อย ๆ เข้าสวมกอดเขา ราวกับเป็นตัวเขาอีกคนหนึ่ง ทุกอารมณ์—ความกลัว ความเศร้า ความเศร้าหมอง—หลอมรวมเข้าในร่างเดียวกัน
ทันใดนั้น แสงดาวที่ได้ดับวูบค่อย ๆ ก่อตัวสว่างขึ้น ผิวกระจกที่แตกร้าวเปล่งแสงสีเงินรอบใหม่—แปลกตากว่าเดิม เงามืดหายไป เหลือแต่อิสราและเสียงบทเพลงใสของเอลลิน่า
หัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่น ๆ ยืนนิ่ง งุนงงและกลัว สุดท้ายราวินเป็นคนแรกที่เดินเข้าไปจับมืออิสรา เธอยิ้มบาง ๆ “เจ้าทำสำเร็จแล้ว แม้จะกลัวแต่เจ้ากล้าอยู่ต่อหน้าสิ่งนั้น ข้าเองก็จะลองบ้าง”
หลังเรื่องราวคืนนั้น กฎแห่งหมู่บ้านค่อย ๆ เปลี่ยน แทนที่จะนำเครื่องบูชาไปโยนในรอยแยก ชาวลีรานเรียนรู้การนั่งเผชิญเงา ฟังเสียงของอดีตในบทเพลงของสายลมผ่านเอลลิน่า กลายเป็นวัฒนธรรมใหม่ของดินแดนนี้
อิสรายังกลัวในบางคืน แต่เมื่อใดที่เสียงครวญลมพัดแรงและเงาในกระจกไหว เขานั่งนิ่ง ฟังเสียงตนเองในเงาและบทเพลงวิเศษของเพื่อนผู้โบยบิน เหมือนรู้ว่าหากเปิดใจรับความกลัว โลกจะคืนความสมดุลและแสงแห่งดวงดาวจะไม่ดับสูญอีกต่อไป
และตำนานที่เล่าต่อกันมาในหุบเขาและภูเขากระจกคือ—ตราบใดที่มนุษย์ยอมรับเงาของตนเอง ฟังเสียงหลบซ่อนภายใน โลกจะเปล่งประกายเรืองรองไปชั่วกาล
