สายลมเย็นของเช้าวันนั้นพัดผ่านฟ้าสีหม่นที่สนามบินสุวรรณภูมิ ปรียาภัสร์ยืนกอดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่บนไหล่ เหลียวมองแถวคนเช็กอินที่ยาวเหยียด พลางถอนหายใจ เธอกำลังจะบินไปเรียนต่อปริญญาโทที่โตเกียว ทั้งที่ในใจกำลังสั่นไหว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อย” เสียงนุ่มแต่ย้ำชัดดังขึ้นด้านหลัง ชายหนุ่มตัวสูงแซงมาด้วยท่าทีรีบร้อนจนเป้าสะพายเสียดสีกับแขนเธอ “โอ๊ย…ขอโทษครับ ไม่ได้ตั้งใจจะชน”
เธอหันไปสบตา เห็นรอยยิ้มเจื่อนของเขา “ไม่เป็นไรค่ะ” เสียงตอบของเธอเจืออารมณ์เสียแต่ฝืนยิ้มกลับไป รู้สึกแปลกใจในความรีบเร่งของเขา และในใจเพียงหวังว่าจะไม่ได้เจอกันอีก
เครื่องบินเคลื่อนตัวเร็วขึ้น ขณะที่ประกาศสุดท้ายดังขึ้น ปรียาภัสร์เงยหน้าผ่านกระจก เห็นชายหนุ่มคนนั้นกำลังลากกระเป๋าวิ่งผ่านด่านตรวจก่อนจะหยุดหอบอยู่ข้างเธอ เที่ยวบินเดียวกัน?
“เธอ…จะไปโตเกียวเหมือนกันเหรอ?” เขาหอบรวยรินพร้อมเลิกคิ้ว “ฉันภคินครับ”
“ค่ะ…ปรียาภัสร์ แต่เรียกภัสก็ได้” เธอตอบเบาๆ สัมผัสได้ถึงความร่าเริงแปลกๆ ของภคิน
ไม่มีใครเอ่ยอะไรต่อ เสียงผู้โดยสารเริ่มเร่งรีบ ทุกอย่างผ่านไปในอึดใจเดียว ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นเครื่องและได้นั่งติดกันด้วยความบังเอิญที่ชวนประหลาดใจ
“ถ้าที่บ้านรู้ว่าฉันเลือกที่นั่งผิด เบาะคงบินกลับไทยแน่” ภคินพูดขำกลบความประหม่า ท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์ที่ดังก้อง ปรียาภัสร์แค่ยกหนังสือขึ้นบังหน้า แต่ยิ้มอยู่หลังเล่มหนังสือ
เวลาบนเครื่องบินยืดยาวเกินคาด มีทั้งความเงียบและเสียงหัวเราะสั้นๆ ภัสเริ่มรู้สึกว่าอารมณ์คับข้องในใจคลายลง เคมีบางอย่างแผ่วเบาแต่สัมผัสได้ กระทั่งถึงโตเกียว ภคินยื่นมือเข้ามาช่วยเธอกับกระเป๋าหนักๆ
สถานีรถไฟกลางโตเกียวคึกคักด้วยผู้คน ปรียาภัสร์เตรียมหยิบมือถือขึ้นดูแผนที่ แต่อากาศเย็นทำให้มือสั่น “มีกลุ่มคนเพิ่งมาใหม่ คงหลงกันง่ายเนอะ” ภคินก้มลงดูแผนที่ในมือถือ เสียงของเขาผ่อนคลาย แต่ดวงตามีความตื่นเต้นและกังวลเจือปน
“ฉันคงไม่ค่อยเก่งทาง…” ภัสพึมพำ “ปกติเดินทางเองตลอด แต่ที่นี่…ใหญ่จัง”
“ฉันก็เหมือนกัน…แต่อย่างน้อยถ้าเราหลง ก็หลงด้วยกัน” ภคินยิ้มกว้าง และครั้งแรกที่ปรียาภัสร์หัวเราะลอดริมฝีปาก แล้วก็มีระยะห่างที่เริ่มลดลงทีละน้อยๆ
วันแรกที่มหาวิทยาลัย ภัสเดินสำรวจบรรยากาศใหม่ สายตาเหลือบเห็นภคินนั่งอยู่ที่โต๊ะห้องสมุด “มาเร็วจังนะ” เธอชวนคุยขณะวางสมุดลงเบาๆ
“นอนไม่หลับ เลยมาที่นี่” ภคินไม่สบตา แรงกดดันบางอย่างในน้ำเสียง เงียบอยู่สักพักจึงพูดต่อ “กลัวว่า…จะอยู่ที่นี่ไม่นานพอที่จะคุ้นกับทุกอย่าง”
“งั้น…นับตั้งแต่วันนี้ เราแข่งขันกันมั้ย ใครจะทำใจกับที่นี่ได้ก่อน?” ปรียาภัสร์ยิ้มพยายามชวน จริงจังน้อยลง
“พนันอะไรดีล่ะ” ภคินเลิกคิ้ว “ถ้าฉันชนะ…”
“นายต้องเลิกพูดว่าไม่ไหว”
เขาหัวเราะ “ตกลง ถ้าเธอชนะ เธอต้อง…เลิกซ่อนตัวอยู่ในห้องสมุด”
ทั้งคู่ยิ้มให้กันแบบที่สายตาเริ่มกล้ากว่าเดิม
เวลาผ่านไปเชื่องช้า แต่ว่าในทุกวันใหม่ ทั้งสองพบกันมากขึ้นในมหาวิทยาลัย พวกเขาเริ่มแลกเรื่องราวของบ้านเกิด ผ่านร้านข้าวปั้นหน้าหอละลายจากอากาศหนาวและเหน็บ นักเรียนไทยกลุ่มเล็กๆ นั่งเงียบอยู่วงหนึ่ง ภคินจะเล่าขำขันแก้ความเงียบ ภัสจะฟังและจ้องตาเขาอย่างสงสัย
วันหนึ่ง ภคินชวนภัสไปชมซากุระยามเย็น ร่มไม้ใหญ่ริมทะเลสาบเปล่งประกายด้วยสีชมพูอ่อน ขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ใต้ต้นไม้เดียวกัน เสียงกลุ่มนักศึกษาไทยคุยขรมอยู่ไม่ไกล ภคินนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจพูดขึ้น
“รู้ไหม? ฉันเคยเลือกทางผิดมาครั้งหนึ่ง…ตอนม.ปลาย เคยทิ้งความฝันเรื่องเรียนดนตรี เพราะกลัวพ่อแม่ผิดหวัง”
ภัสนิ่ง ไม่รู้จะตอบอย่างไร “ถามจริง…ยังอยากกลับไปทำมันอยู่ไหม”
เขายิ้มบาง “ไม่รู้เหมือนกัน บางทีก็กลัวว่าถ้ากลับไป ฉันจะเสียใจซ้ำ”
ภัสสบตาเงียบ และคิดถึงตนเองกับความสัมพันธ์ที่ซ่อนแอบไว้กับความฝันที่ไม่กล้าบอกใคร
คืนหนึ่ง โทรศัพท์ของภัสสั่นขณะเธอนั่งอ่านหนังสือในห้อง “ภัส อยู่ที่ไหนอะ” เสียงภคินทางปลายสาย
“ห้อง…มีอะไรหรือ”
“ออกมาหน้าหอนิดนึงได้ไหม”
ภัสรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ออกไปพบ ทั้งสองนั่งบนเก้าอี้ไม้ในลานหน้าหอพัก เงียบกันพักหนึ่ง
“ฉันเครียดเรื่องบ้าน…ไม้โทรมาตามเรื่องเรียนด้วย กลัวว่าจะทำให้ผิดหวัง เคยคิดว่าจะยอมแพ้จริงๆ” ภคินเอ่ยเบาๆ
“ฉันเองก็ถูกคาดหวังเหมือนกันนะ” ภัสตอบและปล่อยให้ความเงียบไหลผ่านอารมณ์สะเทือนใจ
“งั้นมาสัญญา…สู้จนกว่าจะถึงที่สุดด้วยกัน”
ทั้งคู่ยื่นมือนิ้วก้อยเกี่ยวกันอย่างเด็ก ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
เวลาผ่านไปฤดูแล้วฤดูเล่า ความสัมพันธ์พัฒนาช้าๆ ทั้งสองเริ่มสนิทกันมากขึ้นแต่ยังมีช่องว่างบางอย่าง ภคินพบว่าตัวเองชอบฟังเสียงหัวเราะของภัส เธอซึมซับรอยยิ้มของเขาแบบที่ไม่กล้าสารภาพตรงๆ
วันหนึ่งในห้องเรียน ภัสนั่งจดเลคเชอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อรู้ว่ามีข่าวลือว่าภคินจะสมัครทุนแลกเปลี่ยนไปยุโรป “จริงหรือ?” เธอถามหลังเลิกเรียนด้วยเสียงเบากว่าปกติ
“อือ…ฉันอยากลองอะไรใหม่ๆ อาจจะได้ค้นหาตัวเอง” ภคินมองไปนอกหน้าต่าง ไม่สบตา
“แล้ว…ถ้านายไป ฉันกับนายจะ…ยังเป็นเพื่อนได้เหมือนเดิมไหม?”
ภคินเงียบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันภัส ฉันกลัวว่ามันจะไม่เหมือนเดิม”
ความอึดอัดค้างคาใจพัวพันทั้งสองไว้ ความห่างเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ
เวลากลางคืน ภัสพิมพ์ข้อความจะส่งหาภคินหลายรอบ ก่อนจะลบทิ้ง เธอไม่กล้าถามว่าระหว่าง ‘เขา’ กับ ‘ชีวิตใหม่’ ใครสำคัญกว่า ใจน้อยๆ กระซิบว่า ตัวเธอคงไม่ใช่คำตอบของเขา
บรรยากาศกลายเป็นเย็นชืดมากขึ้นเมื่อฤดูหนาวมาเยือน ทั้งคู่ต่างจมอยู่กับงาน ไม่ค่อยได้เจอกัน ภคินตอบแชทสั้นลง ภัสพยายามดึงตัวเองอยู่กับการเรียน
คืนหนึ่งภัสฝันเห็นตัวเองยืนอยู่ในห้องสมุดเก่า เสียงระฆังลั่นบอกเวลากลับบ้าน แต่ไม่มีใครมารับ เธอสะดุ้งตื่นน้ำตาคลอเบ้า
เช้าวันถัดมา ภัสตัดสินใจโทรหาภคิน “เมื่อคืน…คิดถึงนาย” เธอหลุดพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว ต่างฝ่ายต่างนิ่งงันอยู่ปลายสาย
“ฉันก็คิดถึงเธอ” ภคินตอบ แต่เสียงนั้นแผ่วเหมือนลังเลอะไรบางอย่าง “แต่…ฉันสับสนกับอะไรหลายอย่าง มันเหมือนต้องเลือกระหว่างอนาคตกับ…ใจตัวเอง”
ภัสไม่ตอบทันที เสียงถอนหายใจเบาผ่านสายโทรศัพท์ “เราอยู่ไกลกัน…นายอาจต้องไปไกลกว่าเดิม ตอนนี้ฉันขอแค่เรายังสู้ไปด้วยกัน เป็นเพื่อนกันให้ได้ก่อน”
ความสัมพันธ์นั้นฝังรากลึกลงขณะหัวใจยังคงแอบตื่นเต้นบ้างในบางวินาที
ภคินส่งข้อความว่า “อย่าหายไปนะ” และภัสตอบกลับสั้นๆ “ยังอยู่ตรงนี้”
วิกฤตการณ์สำคัญมาถึงวันรับปริญญา ภัสได้รับทุนต่อปริญญาเอกในญี่ปุ่น ขณะที่ภคินต้องตัดสินใจไปยุโรป เงื่อนไขพันธะเวลายาวนานมากกว่าห้าปี
“บางครั้งก็อยากให้ทุกอย่างง่ายกว่านี้” ภคินพูดบนสะพานน้ำแข็งในช่วงฤดูหนาว หิมะตกปรอยๆ รอบตัวเงียบเกือบสนิท
“ถ้ามันง่าย นายคงไม่ฝันและฉันคงไม่เลือกเส้นนี้” ภัสเลี่ยงสบตา มือเย็นเฉียบเพราะลมหนาว แต่หัวใจกำลังร้อนรุ่ม
“ฉันกลัวว่าหากเราแยกกัน ทุกอย่างจะจบลงจริงๆ”
“แล้วนายล่ะ? กลัวอะไรที่สุดกันแน่…”
ภคินหลบตา “กลัวเสียเธอในวันที่ฉันไปหาอนาคต…กลัวกลับมาแล้วไม่มีใครรอ”
ภัสยิ้มเศร้าๆ “ฉันไม่ได้ขอให้รอ…แต่ขออย่างเดียว อย่าเลิกฝันเพราะฉัน”
ทั้งคู่เงียบยาวนาน ก่อนจะเดินแยกกันช้าๆ หลังคืนนั้นหัวใจหนักอึ้งเหมือนปรับตัวไม่ทัน
ช่วงเวลาหลังจากนั้นเหมือนระยะทางขยายออกไปมากขึ้น ภคินออกเดินทางไปยุโรป กฎระเบียบใหม่ ชีวิตใหม่ สภาพแวดล้อมใหม่ ทำให้การติดต่อกันลำบากมากขึ้น หลายครั้งที่ข้อความถูกตอบช้า หรือกลายเป็นเพียงสติ๊กเกอร์ทักทายเงียบเหงา
ค่ำคืนหนึ่ง ภัสนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ น้ำตาร่วงบนแป้นพิมพ์ “นายหายไปนานแล้วนะ…” เธอพิมพ์ข้อความแต่ไม่ได้กดส่ง ก่อนจะปิดไฟและปล่อยให้ความมืดกลืนกินความว่างเปล่า
วันเวลาผ่านในแต่ละฤดู โดยที่ความหวังค่อยๆ จางไปทีละน้อย ภัสจบปริญญาเอก ได้รับข้อเสนอให้ทำงานวิจัยในญี่ปุ่น เธอตัดสินใจรับมันโดยไม่บอกภคิน รู้สึกว่าการจะยืนด้วยขาของตัวเอง คือสิ่งเดียวที่ทำได้
ภคินเองก็เจอช่วงเวลายากลำบาก ภาษาที่ไม่คุ้น หมู่เพื่อนใหม่ ความกดดันจากความฝันและความคาดหวัง เขาเคยคิดโทรกลับหาเธอหลายครั้ง แต่ลังเลทุกครั้ง กลัวว่าถ้าพูดออกไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
จนกระทั่งวันหนึ่ง…ข้อความใหม่จากภัสปรากฏขึ้น “ฉันยังฟังเพลงที่นายแนะนำครั้งสุดท้ายอยู่เลย” ไอคอนโน้ตสั้นๆ แนบมากับแผ่นเสียงรูปหัวใจ
ภคินหัวเราะน้ำตาซึมอยู่หน้าห้องพักในต่างประเทศ เขาตอบกลับ “ฉันยังพิมพ์โน้ตเพลงใหม่ทุกวัน แต่อยากให้เธอฟังมันด้วยตัวเอง”
ฤดูใบไม้ผลิกลับมาอีกครั้งในโตเกียว ภัสนั่งรอคาเฟ่ริมถนน เสียงเพลงคลอเบาๆ ไหลเข้าหู ท้องฟ้าใส ต้นซากุระเริ่มผลิดอก เธอไม่คาดหวังจะเจออะไรในวันนี้…จนกระทั่งประตูร้านค่อยๆ เปิดออก
ร่างสูงในชุดเสื้อคลุมยืนอยู่หน้าคาเฟ่ ดวงตาสองคู่สบกันนาน “ภคิน…?”
“มาฟังเพลงใหม่กันไหม” ภคินเอ่ยเบาๆ พร้อมกีตาร์ในมือ
ทั้งสองไม่ต้องพูดอะไรมากกว่านั้น เสียงหัวเราะ สายตา และรอยยิ้มที่เคยขาดหายถักทอเชื่อมใจกลางระยะทางที่เคยเป็นอุปสรรคให้กลายเป็นเพียงช่วงเวลาที่ลืมไม่ลง
วันนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้บอกรักกัน แต่ไม่มีใครต้องพูดอะไร เพราะทุกอย่างกำลังค่อยๆ เติบโตในใจของพวกเขา ต่างฝ่ายต่างได้เลือกสิ่งที่ตัวเองต้องการ และต่างรอคอยให้หัวใจนำพาในจังหวะที่ใช่ของตัวเองอย่างแท้จริง
