เสียงแหลมเล็กของปอนด์ดังก้องไปทั่วโถงกลางหอพัก “ไข่ใครหาย! ไข่ใครหายวะ!” จังหวะนั้นเอง วิน ผู้ถูกขนานนามว่า ‘คนวางแผน’ หรี่ตาลง ตีหน้านิ่งพลางนับจำนวนไข่ในถาดตรงหน้าอย่างหมกมุ่น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อยู่ดี ๆ ไข่กูเหลือสามฟอง ทั้งที่เมื่อวานจัดเรียงไว้หกเป๊ะ” วินถอนหายใจลึก สายตาสอดส่องไปรอบห้องเหมือนผู้ตรวจการเมืองไข่ ทุกคนในหอเริ่มมุงกันเป็นวง เสียงซุบซิบดังระงม สภาพนี้ดูคล้ายคดีอาชญากรรมเล็ก ๆ ที่ความจริงคือเรื่องไข่ไก่ในครัว
ความวุ่นยังไม่จบ เฟิร์ส หนุ่มขี้ตื่นพูดเร็วปานสายน้ำ ก็โพล่งขึ้น “เมื่อคืนกูได้ยินเสียงกระซิบในครัวนะ หรือหอเรามีผีขโมยไข่กันแน่?” ปอนด์เบ้ปาก “ผีไข่จะดูดไข่กูไปทำอะไรล่ะมึง” ทุกคนหัวเราะ ทว่าใครบางคนกลับหน้าเครียดกว่าเดิม
วินเดินวนรอบโต๊ะ มองหน้าแต่ละคนทีละคน “ถ้างั้นเราต้องสืบ! ไม่งั้นข้าวเช้ากูล่มหมด” ปอนด์ยกมือ “หน่วยไข่ลับ ยกมือพร้อม!” เฟิร์สกับติณ คนเย็นชาที่จริง ๆ ซ่อนรอยยิ้มไว้ข้างใน ก็ตามน้ำยกมืออย่างเสียไม่ได้
ทันทีที่การประชุมจอมปลอมจบลง แผน “จับโจรไข่” ก็เริ่มขึ้นจริงจัง วินประกาศ “ตั้งแต่พรุ่งนี้ เช้าต้องมีไข่ครบถาด!” ปอนด์หัวเราะแห้ง ๆ “แต่ใครจะเฝ้าครัว มึงตื่นหกโมงเช้าทุกวันเหรอไงวะ?” วินตวัดตา “แผนขั้นหนึ่ง เฝ้ายามผลัดเวร”
คืนแรกของการเฝ้าครัว เฟิร์สที่ถูกบังคับให้เป็นเวรแรก ฟุบหลับท่ามกลางเปลือกไข่และกลิ่นน้ำปลาคละคลุ้ง ช่วงตีสองฝันร้ายว่าจะกลายร่างเป็นอมาตย์ไข่ รุ่งเช้าไข่หายอีกสองฟอง “กูแพ้คนหรือผี!” เฟิร์สโวย
ปอนด์ผุดไอเดียใหม่ “เราวางกับดักไข่ซะเลย ถ้าใครหยิบไข่ ถาดจะปล่อยเสียงไซเรน!” วินขมวดคิ้ว “ใครจะมีทักษะติดไซเรนใส่ถาดไข่?” ปอนด์กระซิบ “กูมีลำโพงแจ้งเตือนมือถือ…ถ้างั้นกูแค่แอ๊บร้องไซเรนเองก็ได้” ฝ่ายติณที่นั่งเงียบ เอ่ยช้า ๆ “ทำไมเราไม่แค่ถามคนตรง ๆ ว่าใครหยิบ?”
วินรีบสวน “ติณ มึงคิดง่ายไปมั้ย คนลอบขโมยไม่บอกอยู่แล้ว” ปอนด์วางแผนใหญ่ “คืนนี้ถ้าถาดไข่ถูกขยับ ตูจะร้องไซเรน!” คืนนั้นเอง ทุกคนแสร้งหลับตาหัวค่ำ เงียบจนได้ยินเสียงสะกิดไข่มาแต่ไกล ปอนด์ดีดตัว “วี๊ดดด—!” เสียงดังท่ามกลางความมืด มันแผดจนห้องข้าง ๆ สะดุ้งโหยง เป้งโผล่หัวมาจากประตู “บ้าหรอวะ มีไฟไหม้เหรอ?”
แต่ไม่มีใครพบโจร วินถอนหายใจ ปอนด์หน้าเหนื่อย แต่ยังใจสู้ “อย่างน้อยคืนนี้ไข่ก็อยู่ครบ” แต่ยามเช้า…ไข่หายอีก
เฟิร์สเริ่มระแวง “หรือกูเดินละเมอไปกินไข่เองวะ?” ติณคิดก่อนจะพูด “หรือเราผิดเองที่ไม่ซื้อไข่เพิ่ม?” วินเถียงเสียงแข็ง “ถ้าไข่หาย ซื้อมาก็หายอยู่ดี!” วงสนทนาวนเป็นลูป จุดสำคัญคือไม่มีใครเข้าใจซึ่งกันและกัน แต่ละคนคิดเข้าข้างความคิดตัวเองจนเรื่องเล็กบานปลาย
ยามกลางวัน ข่าว “โจรไข่หอพัก” แพร่กระจาย คนหอกลางก็หัวเราะ เชิญทีมวินเป็นตลกประจำวัน “ขอคารวะฮีโร่แห่งไข่!” ปอนด์เริ่มหน้าเจื่อน พยายามรักษาฟอร์มทีมสืบสวน
วินลุกขึ้น “คืนนี้เราจะติดกล้องมือถือ อัดวิดีโอ 24 ชั่วโมง คนร้ายต้องโผล่แน่!” เฟิร์สพยักหน้าแรง “คราวนี้ผีหรือคนก็จับได้หมด!” ปอนด์เสริม “แต่ต้องระวัง อย่าให้ใครรู้ แผนลับสุดยอด!” ทุกคนก้มหน้าหารืออย่างเคร่งเครียด ไข่กลายเป็นปมใหญ่ของชีวิตประจำวัน
คืนติดกล้องวันแรก ปรากฏว่าแบตมือถือหมดตั้งแต่สามทุ่ม กลายเป็นคลิปถ่ายแมลงสาบวิ่งผ่านเงียบ ๆ วินตาเหลือก “นี่คือความล้มเหลวระดับไข่ดาวเกรียม” ติณปล่อยคอมเมนต์สั้น ๆ “พรุ่งนี้ซื้อมือถือใหม่ไหม?” เฟิร์สหัวเราะกลั้นน้ำตา
ความระแวงพุ่งสูง บรรดาสมาชิกเริ่มจับตามองกันเอง ทุกครั้งที่มีใครเข้าไปในครัว อีกสามคนจะเงียบกริบเหมือนเข้าไปนั่งในศาล ช่วงค่ำปอนด์หิ้วถุงพลาสติกใส่ไข่เดินเข้าครัวเจอวินจ้อง “ซื้อไข่ใหม่?” ปอนด์ส่ายหน้า “กูกะทำไข่เจียวแต่ดันเหลือไข่เดียว ก็ต้องซื้อ…” วินพึมพำ “ใครกันแน่วะที่ขโมย”
ฝ่ายเฟิร์สเริ่มมีไอเดียใหม่ “หากไข่หายไป จะเหลือแค่คนที่ชอบไข่เยอะสุดในหอใครวะ?” ติณรีบตอบ “มึงกินไข่วันละสี่ฟองไม่ใช่เหรอ?” เฟิร์สเหวอ “เอ้ย อย่ามาคลุมเครือ!” บทสนทนาเต็มไปด้วยการโบ้ยความผิดปนการเข้าใจผิด ทุกคนต่างสงสัยอีกฝ่าย
ขณะเฝ้าครัวในคืนต่อมา จู่ ๆ มีเสียงโครม ปอนด์ตกใจเตะถาดไข่กลิ้งตกพื้น ไข่แตกกระจายเสียงดัง ติณหลับ ๆ ตื่น ๆ สะดุ้ง “เฮ้ย ไข่แตกไหม?” ปอนด์หน้าเสีย “เสียหมดเลยว่ะ” วินรีบเช็ค “ฟองที่ตกพื้นนี่นับเป็นหายหรือเปล่า?” เฟิร์สมองกล้องมือถือที่ถ่ายทันตอนไข่กลิ้งลงพื้นหัวเราะจนท้องแข็ง
รุ่งเช้า ข่าวใหญ่ “ไฟไหม้ไข่ที่หอ” กระจายไปทั่ว คนหอกลางแวะมาแซว “ไข่หาย บ้านแตก ฮ่า ๆ” ปอนด์อายมาก วินยังไม่ยอมแพ้ “ทีมเราไม่เลิก จนกว่าจะรู้ตัวจริง!” ติณครางเสียงเบา “ทำไมชีวิตกูต้องวนเวียนกับไข่…”
วันสุดท้ายของช่วงมหกรรมไข่วุ่นวาน ไม่มีไข่หายอีก หนุ่ม ๆ เริ่มล้า แต่ก็ยังมีสายตาคาดคั้นอยู่ทั่วหอ ทั้งหมดนั่งรวมกันในครัว ถกเถียงว่าจะทำต่อดีไหม จังหวะนั้นเอง หญิงแม่บ้านประจำหอเดินเข้ามาเห็นอาการ ทุกคนหยุดนิ่ง
“อ้าว ไข่ที่เหลือไม่เก็บเข้าตู้เย็น เดี๋ยวก็เสียหมด” แม่บ้านพูดอย่างปกติ “ที่เห็นลดลงเพราะแค่ขนาดไข่แต่ละแผงไม่เท่ากันมั้ง พวกหนูซื้อไข่นอกตลาดนี่” วิน เฟิร์ส ปอนด์ ติณ หันขวับ เหมือนโดนปลุกเจ็บ ๆ
เฟิร์สกระซิบ “สรุปแม่บ้านเก็บไข่เข้าตู้เย็น? แล้วเราวุ่นเพื่ออะไรวะเนี่ย” ปอนด์ชะงัก “กูร้องไซเรนฟรี!” ติณหัวเราะในที่สุด “ความสัมพันธ์ไข่งอกเงยจบลงแล้ว” วินหน้าเหวอและอายหนัก แต่ไม่ยอมแพ้ “เรื่องนี้สอนว่า อย่าเชื่อในความสมบูรณ์แบบของไข่”
เย็นวันเดียวกัน ทุกคนนั่งล้อมวงทำไข่เจียวกินด้วยกัน เฟิร์สหยิบไข่มา “แด่ไข่และมิตรภาพวุ่น ๆ” ปอนด์ยิ้ม “และแด่แผนโง่ ๆ ที่ทุกคนร่วมกันทำ จนไข่แทบล้นโลก” ทุกคนหัวเราะ เสียงจิกกัดเบา ๆ ลอยมา “ขอให้ไข่ไม่หายอีก” ติณพูดเนิบนาบแต่น้ำเสียงอบอุ่น
ในห้องครัวอีกมุม วินยิ้มเขิน ๆ “คดีไข่ ความจริงแค่ความเข้าใจผิด ความมุ่งมั่นเกินเรื่องก็ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ ฮ่า ๆ” ทุกคนหัวเราะสดใส ก่อนจะลงมือแย่งไข่ในถาดสุดท้ายพร้อมรอยยิ้ม
