เสียงระฆังเก้าวันกึกก้องจากวัดเล็กบนยอดเขา เสียงนั้นล่องลอยไปทั่วหมู่บ้านโค้ง ในเช้าสีเทาหม่น คนในหมู่บ้านเดินสวนกันบนลานดินเปียก รินเดินถือกระเป๋าเป้เก่า ใบหน้าตึงเครียด ดวงตาคล้ำจากการนอนไม่หลับ คู่แข่งเขาแค่แอบมองผ่านหน้าต่างบ้านไม้แล้วกระซิบอะไรกับแม่ ท่าทางของแม่รินเงียบขรึม ราวกับซ่อนบาดแผลไว้ในแววตา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รินหยุดบนสะพานไม้ที่ทอดข้ามลำธาร บรรยากาศหนาว รินพยายามขยับปากจะทักทายใครสักคนแต่ถูกความลังเลกดทับ เขาสูดลมหายใจลึก สายตาไปสะดุดกับเงาลางเลือนในไผ่ข้างตลิ่ง เงานั้นคล้ายผู้ชายสูงใหญ่จนรินหยุดนิ่ง
“เฮ้ ริน! จะไปโรงเรียนหรือไปล่าผี?” เสียงทะเล้นจากปัน เพื่อนสนิทตัวเตี้ย ผมหยิก รินดูอึดอัด พยายามกลืนน้ำลาย “ฉันไม่ได้กลัว…” รินพูดค้างเหมือนยังไม่แน่ใจ ใบหน้าเหยียดไปมองป่าทึบ ปันหัวเราะรับ “เฮ้ เอาจริง อย่าคิดมาก เรื่องคืนนั้นแค่ฝันร้าย”
เสียงรองเท้าลากพื้นดังใกล้เข้ามา มินตราเพื่อนผู้หญิงผมสั้น สวมเสื้อกันหนาวสีจาง เดินมาเงียบ ๆ รินกับปันพลันเงียบ “เมื่อคืนรินฝันร้ายเหรอ?” มินตราถามเบา ๆ รินชะงัก ละสายตาหนี ไม่มีใครพูดอะไรอีก พวกเขาเดินไปตามถนนไต่ขอบผา
โรงเรียนไม้หลังเล็กตั้งอยู่เหนือเมฆ เด็กนักเรียนกว่า 20 คนกำลังจัดเก็บโต๊ะ ม.ปลายของหมู่บ้านเปิดเรียนให้แค่ปีละห่อเดียว ครูสมบัติเรียกนักเรียนประจำ “วันนี้มีเรื่องจะพูดเกี่ยวกับ… ‘คำสาบเก้าวัน’” เด็ก ๆ เงียบกริบ รินกำลังจดจ่อแต่ใบหน้าห่อเหี่ยว
ครูเอ่ยเสียงจริงจัง “ลูกหลานใครหายไปเมื่อสิบปีก่อนจงอย่าลืม” บ้านรินคนแรกที่ถูกจ้อง มินตราหันมามอง ใบหน้าสงสารแต่ไม่กล้าพูด รินเม้มปากแน่น ปันกระซิบ “ถ้าฉันเป็นนายฉันจะหาคำตอบให้ได้” รินมองสบตาเพื่อนเหมือนได้ยินเสียงเรียกร้องจากอดีต
หลังโรงเรียนเลิก รินเดินจ้ำไปเส้นทางป่าที่ห้ามเข้าโดยเด็ดขาด ปันกับมินตราตามมาแบบลังเล รินเอ่ยเสียงแข็ง “ฉันต้องรู้ว่าพ่ออยู่ไหน ฉันเชื่อเขายังอยู่” ปันถอนหายใจ “ถ้าโดนจับ นายต้องรับผิดชอบ” มินตราเงียบ แววตาสั่น รินเดินนำ ทุกคนเดินขึ้นเขา ลุ่มลึก สายหมอกเริ่มหนาขึ้นทีละนิด
ตะวันตกดิน เสียงนกร้องหวิว ๆ ประกอบความเงียบ บนเส้นทางที่สายหมอกกลืนกิน รินหยุดและชี้ไปข้างหน้า “ดูนั่น มีรอยเท้า…” ร่องรอยเท้าสีเข้มบนดินเปียก พวกเขาก้มลงดู รินมือสั่น น้ำเสียงปันสั่น “เราแน่ใจเหรอว่าจะไปต่อ?”
เสียงบางอย่างดังแว่วเหมือนเด็กเล็กหัวเราะ มินตราจับมือรินแน่น “ฉัน… กลัว” รินหันไปมองแววตาสั่นไหวของเพื่อน “ฉันก็เหมือนกัน” เงาผ่านหน้าไปวูบ ทุกคนหยุดนิ่ง รินกลั้นใจเดินหน้าต่อ ฝนเริ่มปรอยเบาแต่ไม่ได้ตกหนัก ความชื้นปกคลุม
ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางป่า รินพบผ้าขาวผืนเก่าผูกไว้กับกิ่ง โคนไม้มีรูปถ่ายชายวัยกลางคนในชุดชาวบ้าน รินเอื้อมมือจะหยิบแต่มือสั่น ปันย่นหน้าถาม “นั่นรูป…พ่อของนาย?” รินผงะ ดวงตาเปียกน้ำตา ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ใช่… ฉันจำได้”
เสียงแผ่วจากสายลมกราว รินหลับตา จู่ ๆ เสียงกระซิบก็ตามมา “อย่าลืมคำสัญญา…” ดวงตารินเบิกโพลง มินตราดึงแขน “กลับบ้านไหม?” รินลังเล ความกลัวกับความอยากรู้กัดกินใจ ทั้งสามหยิบรูปกลับมาเดินกลับหมู่บ้าน
คืนนั้น รินนั่งกอดเข่าข้างกองไฟในบ้าน เสียงคลื่นลมจากนอกหน้าต่างดังเงียบ ๆ แม่เดินมาหยุด เห็นรูปถ่ายในมือริน สีหน้าเธอเปลี่ยนรอยยิ้มจาง “ลูกยังหาคำตอบอยู่หรือ” รินพูดเบา ๆ “ถ้าแม่เล่าความจริงได้ เราคงไม่ต้องกลัว…” แม่เงียบไปนาน ก่อนเอื้อมมือมาสัมผัสไหล่
“คนในหมู่บ้านเชื่อเรื่องคำสาป เพราะพวกเขากลัวเงาที่ซ่อนในป่านั่น” แม่เสียงสั่น “แต่พ่อของลูกไม่กลัว พ่อเลย…หายไป” น้ำเสียงรินสั่น “ทำไมนะ เขายอม…” แม่ปล่อยให้ความเงียบโอบล้อม ก่อนออกไปหายลับ ทิ้งรินกับคำถามที่ไร้คำตอบ
เช้าถัดมา รินเดินไปที่ร้านขายข้าวของ มินตรานั่งรออยู่ก่อน “มีเรื่องที่ฉันสงสัย เรื่องคำสาป — คือ…” มินตราเสียงแผ่ว “บางทีสิ่งที่เรากลัวมันอาจเป็นความจริงที่ใครบางคนไม่อยากให้ใครรู้” ปันแทรกขึ้น “แต่ถ้าไม่ค้นให้รู้ นายจะใช้ชีวิตอยู่กับคำถามไปตลอดน่ะเหรอ?” รินนิ่ง ความมุ่งมั่นค่อย ๆ ปรากฏในแววตา
ทั้งสามออกเดินทางสู่ป่าลึกอีกครั้ง คราวนี้เตรียมไฟฉาย ข้าวห่อ ผ้าคลุมไหล่ ระหว่างเดินรินเปิดใจ “ฉันโทษตัวเองมาตลอดว่าวันนั้นฉันขอให้พ่อเล่านิทานเรื่องเงา พ่อถึง…” มินตราแตะไหล่เขา ปันกล่าวอย่างไม่แน่ใจ “นายผิดตรงไหน นายไม่ได้เลือกสิ่งนั้น”
ระหว่างหยุดพักเสียงใบไม้กรอบแกรบข้างทาง รินชะงัก มองเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งก้มหน้าใต้ต้นสน คนแปลกหน้า ยิ้มให้แบบอ่อนแรง “เจ้าหนูหาอะไรในป่านี้หรือ?” เสียงต่ำแหบ รินลังเลแต่กล้าตอบ “ผมหาคำตอบเรื่องพ่อ” ชายชราเพียงยิ้มจางแล้วบอก “ถ้ากล้าพอ ไปต่อ เจอคำตอบแน่”
คืนนั้นหมอกทึบจัดกว่าทุกคืน รินนั่งข้างหน้าต่าง ฟังเสียงลมหอบ ย้อนคิดถึงคำพูดชายชรา “พ่อไปหาเงาให้ลูกดู หรือไปหลบเงาอะไรบางอย่าง?” ความสงสัยกัดกินใจ รินนอนตาค้าง ก่อนลุกขึ้นเดินออกนอกบ้าน
ในความมืด รินเดินผ่านเล้าไก่ เงาวูบผ่านสายตา เขาเอื้อมมือแตะกำไลผ้าที่พ่อเคยใส่ อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแม่เรียก “ริน… นี่มันดึกแล้ว กลับเข้าบ้านเถอะ” รินหันกลับช้า ๆ ใบหน้าแม่ซีดเซียว “แม่กลัวอะไร” รินถาม เงียบนานจนแทบไม่ได้ยินคำตอบ “แม่กลัว…เสียลูกไปอีกราย” คำพูดนั้นทิ้งรอยร้าวในหัวใจริน
วันต่อมา ที่โรงเรียน ครูสมบัติให้อาสาสมัครเล่าเรื่องผีในหมู่บ้าน เด็ก ๆ เงียบ ขยับตัวอย่างอึดอัด รินลุกขึ้นเสียงสั่น “ผมขอเล่าคืนก่อนที่พ่อหายไป” เด็กคนอื่น ๆ พึมพำ ครูส่งสายตาเย็น “ระวังเรื่องเงานะ มันย้อนกลับมาหาเราเสมอ” รินสบตาเพื่อน
ตกเย็นในร้านน้ำชา มินตราเฝ้าสังเกตกิริยาชายชราจากป่า ปันนั่งข้าง ๆ คอยเหลือบมอง “เขารู้มากกว่าที่พูด” ปันกระซิบเสียงต่ำ มินตราลังเล แต่พยักหน้า เธอเอื้อมไปขอชายชรานั่งคุยด้วย “ช่วยบอกทีว่าพ่อรินหายไปเพราะอะไร” ชายชรานิ่งเงียบก่อนถอนหายใจ “ในป่ามีคำสัญญา ใครผิดสัญญา เงาจะพรากสิ่งสำคัญไป” น้ำเสียงแผ่วผสมเศร้า
รินนั่งติดบานหน้าต่าง เหม่อมองหมอกเคลื่อนที่ช้า ๆ เขาหมุนกำไลผ้าในมือ สายตาเต็มไปด้วยความลังเล ปันกับมินตราเดินเข้ามาเงียบ ๆ มินตราพูดเบา ๆ “เราต้องทำอะไรสักอย่าง” รินเงยหน้ามองเพื่อนทั้งสอง น้ำตาคลอ “ฉันกลัว…กลัวจะผิดเหมือนเดิม อีก” ปันบ่าไหล่หนัก “แต่ถ้านายไม่ลอง นายจะไม่มีวันเปลี่ยนหรอก”
ยามลึกในคืนนั้น เสียงระฆังดังข้ามสันเขา รินลุกขึ้นจูงมือเพื่อนสองคนเดินเข้าป่าพร้อมรูปถ่ายพ่อ ไฟฉายส่องแสงสลัว ภายใต้รากไม้ใหญ่ เสียงกระซิบแผ่ว “อย่าลืมคำสัญญา…” ปันถอยหลังอย่างกลัว มินตรากุมมือแน่น รินวางรูปถ่ายและกำไลผ้าไว้ข้างรากไม้ “ถ้าการคงอยู่ของฉันคือการผิดสัญญา ฉันขอคืนทุกอย่าง…แต่โปรดปลดปล่อยพ่อฉันจากคำสาป”
สายลมแรงขึ้น เงาพัดผ่าน ทุกอย่างสงบลง เสียงหัวเราะเด็กดังลอยมา ไฟฉายดับวูบ เงาดำรูปร่างคล้ายพ่อรินโผล่มายืนข้างต้นสน รินน้ำตาไหลพราก พึมพำเรียก “พ่อ…” เงานั้นเอื้อมมือมาสัมผัสเบา ๆ เสียงกระซิบดังชัด “ลูกกล้าเผชิญความจริงแล้ว ยินดีด้วย” เงาจางหาย ราวกับโลกสงบอีกครั้ง
รุ่งเช้า หมอกบางลง ใคร ๆ ก็สังเกตเห็นรอยยิ้มรินตาแดงก่ำ เขากลับบ้าน เปิดประตูพบแม่รออยู่ แม่สวมกอดแน่น “ลูกทำดีแล้ว” รินกอดกลับ มินตรายิ้มกลั้นน้ำตา ปันหันหน้าหนีแต่ปากคลี่ยิ้ม
เสียงระฆังดังอีกครั้ง คนในหมู่บ้านชะเง้อหน้ามองท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง รินยืนนิ่ง เห็นเงาเล็ก ๆ ของตนเองและเพื่อนซ้อนอยู่บนผืนหญ้า ก่อนจะยิ้มอย่างเบิกบาน น้ำตาแห่งการให้อภัยและการเติบโตไหลรินสู่ขอบปากฝันใหม่
