สายฝนโปรยเม็ดลงราวกับม่านบาง ๆ คลี่คลุมสนามหญ้าเก่า ด้านข้างตึกหอพักหญิง “ศิริกาญจน์” อาคารสามชั้นที่ดูเก่าแก่และเงียบงันจนผิดสังเกต ฐิตินันท์ นักศึกษาชั้นปีที่สองยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม้ที่ขึ้นราพร้อมกระเป๋าเดินทาง เธอถอนหายใจลึกก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องโถงที่ไฟติดสลัว ๆ กลิ่นอับชื้นจับจมูกทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“สวัสดีค่ะ น้องชื่ออะไร?” เสียงของป้านวล แม่บ้านสูงวัยดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ แต่ดวงตานั้นกลับดูเหมือนหลบเลี่ยงบางอย่าง ฐิตินันท์แนะนำตัวเบา ๆ แล้วรับกุญแจห้อง 207 มากำไว้แน่น
เมื่อขึ้นไปถึงชั้นสอง ทางเดินยาวโล่ง เงียบ มีห้องปิดสนิทเรียงราย ไฟนีออนที่ฝ้ากระพริบเป็นจังหวะประหลาด ทุกย่างก้าวของเธอมีแต่เสียงฝ่าเท้าตัวเองสะท้อนกลับมา
“เออ…สวัสดีค่ะ” ทิพย์วรรณ นักศึกษาปีสาม เจ้าของห้องตรงข้ามเหลือบมองเธอผ่านบานประตูที่เปิดแง้มไว้ ท่าทางระแวงปนเหนื่อยล้า ฐิตินันท์ยิ้มตอบ แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติในแววตาของอีกฝ่าย
คืนนั้น ฐิตินันท์วางกระเป๋าแล้วสำรวจห้อง เธอเปิดหน้าต่างออก กลิ่นดินเปียกฝนลอยเข้ามาปะปนกับกลิ่นเหม็นอับจากม่านผ้าเก่า หลอดไฟหัวเตียงกะพริบวูบหนึ่งก่อนดับไปดื้อ ๆ
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นหน้าห้อง ฐิตินันท์นิ่งฟัง แต่ไม่มีใครเคาะ เธอกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง ริมประตูมีเงาบาง ๆ เลื่อนผ่านไปแวบหนึ่ง…หรือแค่จินตนาการ?
เช้าวันรุ่งขึ้น ฐิตินันท์เจอขวัญฤดี เพื่อนร่วมหออีกคนในห้องครัวรวม ขวัญฤดียิ้มทักด้วยสำเนียงเหน่อประจำถิ่น “นอนหลับดีมั้ย ห้องนี้มัน…แปลก ๆ เนอะ”
“แปลกยังไงเหรอ?” ฐิตินันท์ถามเสียงเบา
ขวัญฤดีชะงักไปชั่วครู่ “ก็…มีเสียงอะไรไม่รู้ตอนดึก ๆ เหมือนมีคนเดินอยู่หน้าห้องตลอดเลยอ่ะ”
“นั่นสิ ฉันก็ได้ยิน” ทิพย์วรรณโผล่มาร่วมวงสนทนา สีหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด เธอเหลือบมองขวัญฤดีอย่างมีนัย
ทั้งสามคนเดินไปเรียนด้วยกัน วันนั้นมีข่าวลือว่ามีเด็กปีหนึ่งหายไปจากหอพัก ไม่มีใครรู้ว่าหายไปไหน แต่ทุกคนในมหาวิทยาลัยก็ทำเป็นไม่สนใจ
ตกค่ำ ขวัญฤดีเอ่ยชวนฐิตินันท์ไปนั่งเล่นที่ระเบียง เธอสูดลมหายใจลึก “เคยได้ยินเรื่องรุ่นพี่ที่หอพักนี้มั้ย? เค้าว่า…เมื่อห้าปีก่อน มีนักศึกษาคนนึงหายไปกลางดึก ไม่มีใครเจออีกเลย”
“เรื่องจริงเหรอ?” ฐิตินันท์ถาม พลางมองลงไปในความมืดข้างล่าง
ขวัญฤดีพยักหน้า “ฉันแอบได้ยินป้านวลกับแม่บ้านพูดกัน เค้าล็อกประตูห้องนั้นไว้เลย ไม่ให้ใครเข้า”
“ห้องไหน?” ทิพย์วรรณกระซิบ
ขวัญฤดีเหลือบมองซ้ายขวา “207”
ฐิตินันท์หายใจไม่ทั่วท้อง…นั่นคือห้องของเธอ
คืนนั้น หลังจากปิดไฟนอน ฐิตินันท์กลับได้ยินเสียงเหมือนกระซิบแผ่ว ๆ ลอยมาตามผนัง เสียงนั้นเบานัก ฟังไม่รู้เรื่อง แต่สัมผัสได้ถึงความเศร้าและอาฆาตปะปนกัน เธอข่มตาให้หลับแต่เสียงนั้นกลับยิ่งชัด…ราวกับอยู่ข้างหู
เช้าวันถัดมา ฐิตินันท์เล่าให้ขวัญฤดีฟัง ขวัญฤดีหน้าซีด เธอแอบนำธูปมาจุดหน้าห้อง “ฉันกลัว กลัวว่าเราจะเป็นรายต่อไป”
“อย่าพูดแบบนั้น” ทิพย์วรรณว่าเสียงเข้ม แต่มือกลับสั่นน้อย ๆ
กลางดึก ฐิตินันท์ลุกขึ้นเพราะได้ยินเสียงน้ำหยดในห้องน้ำ เธอเดินไปเปิดไฟ…แต่ไฟไม่ติด มีหยดน้ำเกาะเต็มพื้น เธอมองไปที่กระจก เห็นเงาตัวเอง…แต่เงานั้นกลับยิ้ม ทั้งที่เธอไม่ได้ยิ้ม
เธอโผกลับไปที่เตียง ดึงผ้าห่มคลุมศีรษะ เสียงกระซิบกลับดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเสียงร้องไห้แว่ว ๆ ท่ามกลางความมืด
เช้าวันต่อมา ฐิตินันท์แทบไม่กล้าออกจากห้อง ป้านวลเดินมาทัก เธอเอ่ยเสียงเบา “ถ้ามีอะไรแปลก ๆ…อย่าไปถามหา อย่าไปเปิดประตูที่ล็อกไว้”
“ทำไมล่ะคะ?”
ป้านวลสบตาเธอแวบหนึ่ง “บางห้อง…มันรอคนอยู่”
คืนนั้น ทิพย์วรรณเคาะห้องฐิตินันท์ ท่าทางตกใจ “เมื่อคืนฉันเห็นเธอลงไปเดินในสวน…แต่เธอบอกว่านอนไม่ออกมานี่”
“ฉันไม่ได้ออกไป” ฐิตินันท์เสียงสั่น
ขวัญฤดีเดินเข้ามา เธอเงียบไปนานก่อนจะพูดเบา ๆ “บางที…ไม่ใช่แค่เราที่อยู่ที่นี่”
วันต่อมา ขวัญฤดีหายไปจากหอพัก ไม่มีใครพบเธอ ฐิตินันท์และทิพย์วรรณเริ่มระแวงกันเอง แต่ละคนเก็บตัวเงียบในห้อง เสียงกระซิบในยามค่ำคืนยิ่งถี่ขึ้น บางคืนมีเสียงร้องไห้ บางคืนมีเสียงลากเท้าตามทางเดิน
คืนหนึ่ง ฐิตินันท์ทนไม่ไหว เธอลุกขึ้นเอาสายไฟฉายไปส่องหน้าห้อง 207 ที่เธอพักอยู่ เธอเห็นรอยขีดเขียนด้วยดินสอดำที่ผนัง เพียงแต่ไม่เคยสังเกตมาก่อน คำว่า “ขอโทษ” ถูกขีดซ้ำไปซ้ำมา
เธอไปเคาะหาทิพย์วรรณ “เราต้องออกไปจากที่นี่ ฉันรู้สึกเหมือน…มันจะไม่จบแค่นี้”
ทิพย์วรรณส่ายหน้า “แต่ไหนล่ะขวัญฤดี เธอหายไปแล้ว…ถ้าเราทิ้งกัน ใครจะรับผิดชอบต่อ?”
ความเงียบขึงเครียดค้างอยู่ในอากาศ ทั้งสองตกลงว่าจะอยู่ด้วยกันในคืนนั้น
เสียงกระซิบกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ฟังออกว่าคำว่า “ยกโทษให้ฉัน” ซ้ำไปซ้ำมา แล้วเงียบหาย ทุกสิ่งสงบชั่วขณะ
คืนนั้นฝันร้ายจู่โจม ฐิตินันท์เห็นเงาผู้หญิงผมยาวยืนอยู่ปลายเตียง ร่างนั้นร้องไห้เงียบ ๆ ก่อนจะชี้ไปที่หน้าต่าง ฐิตินันท์สะดุ้งตื่น เหงื่อท่วมตัว
เช้าวันถัดมา มีนักศึกษาใหม่ย้ายเข้ามาแทนขวัญฤดี เธอชื่อพรนภา ดูสดใสไม่รู้เรื่องเรื่องราวใด ๆ ทุกอย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คืนนั้น ฐิตินันท์กับทิพย์วรรณตั้งใจจะลองเปิดห้อง 207 ในช่วงที่พรนภาไม่อยู่ เธอพยายามไขกุญแจ แต่มันติดขัด ในที่สุดประตูก็เปิดออก กลิ่นอับรุนแรงตีเข้าจมูก ภายในห้องนั้นไม่มีอะไรเลย มีเพียงผนังที่เต็มไปด้วยคำขอโทษนับร้อยซ้ำไปซ้ำมา
บนพื้นยังมีปฏิทินขาดแผ่นอยู่ที่ปีที่นักศึกษาคนนั้นหายไป ฐิตินันท์ค่อย ๆ นั่งลง เธอควานมือไปใต้เตียง เจอกล่องไม้เก่า ภายในมีจดหมายลายมือหวัด ๆ “ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ…ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
ขณะที่เธออ่านข้อความ เสียงกระซิบดังขึ้นใกล้ข้างหู “เธอเห็นฉันหรือยัง…”
ทิพย์วรรณวิ่งหนีออกไป เหลือแต่ฐิตินันท์ที่ชะงักอยู่กับที่ เงาผู้หญิงผมยาวค่อย ๆ ปรากฏในกระจก ผมยาวปกหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้า ร่างนั้นเอื้อมมือมาหาเธอ ฐิตินันท์ร้องขอให้ปล่อย เธอหลับตาแน่น
เสียงร้องไห้เงียบ ๆ เต็มห้อง แล้วเงียบลง…
รุ่งเช้า ทิพย์วรรณหายไป เหลือแต่พรนภาที่เดินทักทายฐิตินันท์ราวกับไม่รู้เรื่องอะไร มหาวิทยาลัยกลับมาสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ค่ำวันถัดมา เสียงกระซิบยังคงลอยมาในความเงียบ “ขอโทษ ยกโทษให้ฉัน” ฐิตินันท์นั่งนิ่งกลางห้อง สายตาเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง มุมปากยกยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว…
