เสียงกระดิ่งโรงเรียนดังลั่นขณะเด็กนักเรียนทยอยเดินเข้าสู่ห้องเรียน อิฐ – เด็กชายแก้มกลม สวมแว่นตา บุคลิกขี้กังวลจนเป็นเอกลักษณ์ – เดินกึ่งวิ่งเข้าห้อง 3/2 ด้วยท่าทางรีบร้อน กระเป๋าหนังสือป่องเหมือนใส่ของสำคัญมาเต็มเปา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อิฐ: “ฝุ่น!! ได้ข่าวยัง? ครูเปิ้ลบอกสอบกลางภาคเร็วขึ้น!!”
ฝุ่น – เพื่อนสนิทผู้มีรอยยิ้มบนหน้าและจินตนาการเกินขอบจักรวาล – นั่งจดอะไรในสมุดพลางเงยหน้าขึ้นทันที
ฝุ่น: “ก็แหงล่ะ! แต่เรามีแผนเด็ด! วันนี้ต้องไม่เหมือนทุกปี อิฐจะไม่ลืมข้อสอบเปล่า ๆ รอในมือ!”
อิฐย่นคิ้ว เหงื่อตก
อิฐ: “แผนของนายเนี่ย…ปีที่แล้วเราหลงเข้าห้องน้ำหญิงมาแล้ว”
ฝุ่นหัวเราะเสียงดัง
ฝุ่น: “คราวนี้รับรองไม่มีทางพลาด! แค่…ต้องให้จิ๊กซอว์กับต่ายช่วยอีกสองคน”
ทันใดนั้น จิ๊กซอว์ เด็กหญิงที่มั่นใจเกินเหตุ พร้อมท่าทางลุย ๆ วิ่งเข้ามา
จิ๊กซอว์: “ฉันได้ยินละ พวกนายมีอะไร? ถ้าขาดฉัน แผนนายไม่มีวันเวิร์ก!”
อิฐถอนหายใจอย่างปลง ๆ
ต่าย เพื่อนห้องเดียวกัน ผู้พูดน้อยแต่สายตาเฉียบคม โผล่มาเงียบ ๆ
ต่าย: “คราวนี้อย่าทำอะไรเหมือนปลาปักเป้านะ ฝุ่น สุดท้ายระเบิดใส่พวกเราอีกแล้ว”
ฝุ่นส่งสายตาเจ้าเล่ห์ “รับรอง ไม่มีปลาปักเป้านะคร้าบ!”
เสียงประกาศครูเปิ้ลดังขึ้น: “ห้อง 3/2 รวบรวมรายชื่อคนส่งเอกสารด่วนด้วยนะคะ!” ทุกสายตาหันไปที่อิฐ ซึ่งหน้าถอดสีทันที
อิฐ: “ตายแล้ว! เอกสาร! เราต้องไปยืมห้องสมุดด่วน!”
ฝุ่น: “เดี๋ยวนะ…ถ้าไปตอนนี้ เราเจอครูสมชายแน่ ๆ เค้ารอจับผิดเรื่องรองเท้านักเรียน นายจำได้มั้ย?”
จิ๊กซอว์: “ใส่ถุงเท้าคนละคู่แบบนายปีนี้ ฉันว่าครูจับไม่ได้หรอก…หรือถ้าโดน จ่ายค่ากาแฟแทน?”
อิฐถอนใจยาว “เราไม่จ่ายกาแฟ…เราจ่ายด้วยเหงื่อใจเลยต่างหาก!”
ทั้งกลุ่มชะงักไปครู่ สายตาวาวโรจน์แลกเปลี่ยนความวิตกและความหวัง
ฝุ่นหันมา “ไงก็ไปห้องสมุดเถอะทุกคน!”
ที่ห้องสมุด ทุกคนลอบเดินหลังชั้นหนังสือ อิฐเดาะปาก “ใจเย็นนะ อย่าให้ครูสมชายเห็นเด็ดขาด” ทันใดนั้นเสียงวางแก้วกาแฟกระแทกโต๊ะดังเปรี้ยง
ครูสมชาย: “ฮึ่ม…นักเรียนคุณ ใครเดินผ่านห้องนี้บ้าง?”
ต่ายกระซิบ: “ปีที่แล้วนายโดน คราวนี้เป็นตาฉันเองล่ะมั๊ง”
จิ๊กซอว์รีบเดินนำไปหน้าตาเฉย “ถ้าพูดมั่น ๆ เค้าอาจคิดว่าเราคือเจ้าหน้าที่ห้องสมุด!” แล้วลากเพื่อนไปหยิบเอกสาร
ครูสมชายจับยืนปะหน้าทั้งกลุ่ม, ปรายตามองถุงเท้าสีชมพูข้างหนึ่งของอิฐ
ครูสมชาย: “ถุงเท้านายสีแปลกดีนะอิฐ — แฟชั่นใหม่เหรอ?”
อิฐยิ้มแห้ง “อ๋อ…แม่ผมบอก…เปลี่ยนซักบ้างก็ดีครับ”
ทุกคนกลั้นหัวเราะ เสียงฝุ่นแทรกขึ้น
ฝุ่น: “จริง ๆ เค้าเตรียมชุดโชว์วันครูไว้ใส่มาทดลองครับ! ผลตอบรับดีด้วยนะเนี่ย”
บรรยากาศตึง ๆ กลายเป็นขำ ๆ ครูสมชายงง ๆ ก่อนปล่อยผ่านไป ทั้งกลุ่มโล่งใจ รีบกรูออกจากห้องสมุดทันที
เมื่อได้เอกสาร ทุกคนแวะคุยกันใต้ต้นไม้หลังโรงเรียน
จิ๊กซอว์: “ฝุ่น ไหนแผนช่วยสอบที่ว่านั่นของนาย?”
ฝุ่นหยิบสมุดโน้ตมาถ่าง “โดยหลักการแล้ว…เราต้องฝึกทำข้อสอบอย่างเดียวกันหมด จะได้ผ่านรอดเป็นหมู่”
ต่าย: “ฟังดูดีนะ แต่หมายความว่า…”
ฝุ่น: “เราจะสลับชีทกันเองคนละวัน แล้วเอามาแชร์รวม…”
อิฐแทรก “แต่ถ้าใครทำผิดหมดล่ะ? ปีที่แล้วเราคิดเก็งข้อสอบไง สุดท้ายเป็นโจทย์ที่ออกตอน ป.1”
ฝุ่น: “ชิล ๆ ปีนี้เราใช้หลักคณิตศาสตร์จับสลาก แบ่งชุด!”
จิ๊กซอว์: “นั่นมันหลักมั่วมากกว่า!”
เสียงเคาะกระจกห้องผอ.ดังขึ้น ทุกคนสะดุ้ง เผลอมองไปเห็นผอ.ปรายตาสงสัย
“ไม่เอาน่า…อย่าให้แผนล้มตั้งแต่ต้นปี” ฝุ่นบ่น
คืนนั้น ฝุ่นกับอิฐไลน์คุยกัน
ฝุ่น: “นายมั่นใจยังว่าแผนนี้เวิร์ก? ซ้อมกันคืนนี้มั้ย?”
อิฐ: “ถ้าออกเลขยาก เรารอดแน่นะ เห็นโจทย์ครูเปิ้ลปีนี้ไหม? เหมือนข้อสอบวิศวะ!”
ฝุ่น: “…หรือเราจะเก็งเลขผิดอีกปีนะ? เขาว่าปีไหนที่กลัวมาก ๆ จะโชคดี!”
ผ่านไปอีกวัน สอบเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ฝุ่นแจกชีทตัวอย่าง ต่ายกับจิ๊กซอว์แบ่งกันอ่านปากคอสั่นเพราะเรื่องสอบอังกฤษ
จิ๊กซอว์: “วินาศแน่ ถ้านายลืมวงลีกรอบข้อนี้อีก ปีที่แล้วนายวงกรอบ”
อิฐ: “ฉันงงเอง! ใครจะไปคิดว่าโจทย์วงกลมจะแปลว่าวงกลมจริง ๆ! ครูเปิ้ลเล่นแกล้งนักเรียนเก่ง”
สัญญาณปลุกเริ่มสอบดังขึ้น ทั้งห้องนั่งตรงแน่ว อิฐใจเต้นตึกตัก
ครูเปิ้ล: “เริ่มทำข้อสอบได้ค่ะ นักเรียนทุกคน!”
เสียงกระซิบของเพื่อนห้องข้างหลัง “เฮ้! นายเอาโพยมาไหม?”
อีกคน “โพยที่นายว่าเป็นโพยวันเกิดนายหรือข้อสอบกันแน่?”
บรรยากาศวุ่นนิด ๆ ฝุ่นทำหน้าเงียบผิดปกติ นึกถึงแผนของตัวเอง
คาบสอบรวมผ่านไปด้วยความลุ้นเพราะทุกคนรับผิดชอบข้อคนละชุด วินาทีส่งสัญญาณให้แลกชีท ต่ายหน้าซีดเพราะลืมข้อเต็มชุด อิฐทำขรึมแต่ดินสอตกยิก ๆ ฝุ่นมั่นใจเดินแจกกระดาษอย่างเป็นเรื่องใหญ่
ครูเปิ้ลเดินตรวจห้อง มองฝุ่นกับแก๊งด้วยสายตาจับผิด
ฝุ่นทำหน้าแนบเนียน “วันนี้อากาศดีเนอะครับครู”
ครูเปิ้ล: “นิสัยช่างพูดมากกว่าช่างอ่านนะฝุ่น!”
ระหว่างพักเที่ยง เพื่อน ๆ นั่งรวมกลุ่มวิจารณ์ข้อสอบ
อิฐ: “ข้อเขียนคืออะไร…เราคิดว่าเค้าชนะแน่ ๆ สุดท้ายตอบโจทย์กลับด้านหมดเลย!”
ฝุ่น: “นายไม่ได้แอบใส่สูตรคูณลัดไปในสมุดเหรอ?”
อิฐ: “…ใส่ผิดเล่ม! เอาเล่มบัญชีแม่มา!”
จิ๊กซอว์หัวเราะลั่น “จบกัน…”
ช่วงบ่าย – ข่าวลือในห้องว่าครูเปิ้ลซุ่มจับตามกลุ่มของพวกเขา “ใครมีหลักฐานให้ส่งคืน!” ต่ายหน้าเสีย
ฝุ่น: “แผนสำรอง! เราต้องทำดีลกับน้อง ป.4 ข้างห้อง ขอแลกแนวข้อสอบ”
จิ๊กซอว์: “จะมั่วไปถึง ป.4 เลยเหรอ?”
อิฐ: “แล้วน้องเค้าเรียนเรื่องอะไรกัน? ปั้นแป้ง?”
ฝุ่น: “ก็…สมองลอกเลียนแบบแป้งได้!”
พวกเขาทำท่ากระซิบกระซาบจนโดนจับได้ว่าแอบคุยกันระหว่างสอบ พี่โส เด็กชายห้องข้าง ๆ ยิ้มร้ายปรายตามา “ระวัง เดี๋ยวโดนหักคะแนนกลุ่มนะ!”
ฝุ่นทำหน้าขึงขัง “เขาแค่ปรึกษาอนาคตของชาติ!” ต่ายเงียบ ๆ กัดปาก “ชาตินี้แหละที่คะแนนอาจจะเหลือศูนย์…”
คืนก่อนวันประกาศคะแนน ทุกคนมานั่งปรึกษากันที่บ้านอิฐ แม่เดินผ่านมาเห็น พร้อมทำท่าซุกซน
แม่อิฐ: “หมู่นี้เห็นลูกฝึกติวหนัก ต้องทำอะไรกันแน่ใช่ไหม?”
อิฐ: “เปล่าแม่! เราทำกลุ่มศึกษาเพื่อชาติ!” แม่ทำหน้างง ๆ ก่อนปล่อยไป ไม่ซักไซ้อะไรต่อ
ฝุ่น: “พรุ่งนี้ประกาศคะแนนแล้ว เรารอดแน่มะ?”
จิ๊กซอว์: “ถ้านายรอด เราก็โล่งใจ”
อิฐ: “แต่ถ้านายตก ชั้นจะโดนดุแทนนะ”
ต่าย: “…หรือปีหน้าจะทำฟาร์มแคคตัสดีกว่า”
รุ่งเช้า—ห้องเรียนเงียบกริบ ครูเปิ้ลแจกใบคะแนนทีละคน ฝุ่นหน้าเหวอเมื่อพบว่าคะแนนทุกคนตกหลุดโผเกือบทั้งกลุ่ม เหลือแค่จิ๊กซอว์ที่สอบผ่านแบบฉิวเฉียด
อิฐอ่านคะแนน ช็อก “เลขเราเกือบได้เต็ม…แต่ชื่อเขียนผิดห้อง!”
ต่าย: “ชั้นทำถูกหมด แต่เขียนผิดฝั่งกระดาษ”
ฝุ่นทำตาโต “งี้เราไม่ตกเพราะผิดข้อสอบ แต่วุ่นเพราะผิดวิธี!”
ทุกคนหัวเราะ ทั้งเศร้า ทั้งภูมิใจในความพังของแผนตัวเอง
ครูเปิ้ลเดินเข้ามาทำหน้าขำ ๆ “พวกเธอ…ปีหน้าตั้งใจใหม่เนอะ!”
อิฐ: “ปีหน้ารับรองไม่มีตกเด็ดขาด!
ฝุ่น: “…แต่ถ้าตกอีกขอเป็นเด็ก ป.4 เลยได้ไหมครับครู?”
เสียงหัวเราะทั้งห้องดังขึ้น ส่งท้ายด้วยความอบอุ่นและหวังใหม่ — แม้ข้อสอบจะเปลี่ยนแปลงได้…แต่ก๊วนเพี้ยนแก๊ก ๆ นี้ไม่เปลี่ยนแน่นอน!
