เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้ดังก้องในความเงียบ ท่ามกลางป่ารกร้างที่ใบไม้กิ่งไม้กระพือคล้ายกระซิบอะไรบางอย่าง หอพักเก่าแก่ชั้นเดียวสีเทาหม่นตั้งตระหง่านกลางเงาสลัว ชลิดาเพิ่งย้ายเข้ากับเพื่อนใหม่อีกสี่คนในเทอมนี้ ทุกคนต่างแบกเป้หลังและกล่องของวางลงช้าๆ มองรอบตัวอย่างไม่แน่ใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เงียบจังเนอะ… ใครเคยอยู่ที่นี่มาก่อนมั้ย?” กานต์ พูดเสียงเบา ฝืนยิ้มขณะมองประตูไม้ที่เอียงตัวเล็กน้อย
“ไม่เคยเลย…แต่เขาว่าหอนี้ปิดไปตั้งแต่สิบปีที่แล้ว” ภูผา เสริม พลางลากกระเป๋าของตัวเองเข้ามา สายตามองไปยังฝ้าเพดานที่มีรอยน้ำซึมเป็นดวงดำ
“พวกเธออย่าคิดมากน่า หอฟรีแต่ละห้องกว้างขนาดนี้ หาได้ที่ไหนอีก?” ปาริชาตพูดติดตลก แต่สีหน้ายังดูระแวง
ในคืนแรก ชลิดานอนไม่หลับ เสียงลมหวิวลอดช่องหน้าต่างไม้เก่า ชวนให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เธอหลับตาแน่น กลั้นหายใจ แล้วเสียงแผ่วเบาก็แว่วมา เหมือนเสียงผู้หญิงกระซิบชื่อเธอ
เช้าวันต่อมา ทุกคนเจอกันในห้องครัวเล็กๆ ต่างเงียบขรึมกว่าเดิม เหมือนมีใครบางคนขวางกั้นอยู่ตรงกลาง
“เมื่อคืนมีใครได้ยิน…เสียงเหมือนคนเรียกหรือเปล่า?” ชลิดาถามเบาๆ
ไม่มีใครตอบทันที ปาริชาตหลบตา ภูผาแสร้งหัวเราะ “อาจจะลมโกรกมั้ง”
ในวันนั้น พวกเขาสำรวจรอบๆ หอ พบลานปูนแตกหลังห้องน้ำ มีรอยเท้าจางๆ ซึ่งไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปใกล้ ดวงตาของวิรัช เพื่อนร่วมกลุ่มอีกคน จ้องรอยเท้าอยู่นานก่อนถอนใจแรง
คืนนั้น เสียงกระซิบกลับมาอีกครั้ง ชลิดาขยับตัวนอนตะแคง เงาในห้องเคลื่อนไหวผิดแปลก ประตูไม้เก่าขยับเองช้าๆ
ชลิดานั่งขอบเตียง สายตาตื่นกลัว เธอค่อยๆ เดินไปดูหลังประตู พบจดหมายเก่าซ่อนอยู่ จ่าหน้าถึง “ดาริน” นักศึกษาหญิงที่เคยอยู่หอเก่านี้เมื่อสิบปีก่อน
วันรุ่งขึ้น ชลิดานำจดหมายให้เพื่อนดู ทุกคนต่างอ่านด้วยความเงียบ ปาริชาตหยิบจดหมายนั้นมาถือแน่น ก่อนจะพูดเสียงสั่น “ดาริน…หายตัวไป ไม่มีใครเจอศพ…นี่มันเรื่องจริงหรือ?”
ภูผาขมวดคิ้ว “แปลว่ามีคนเคยหายตัวไปที่นี่จริงเหรอ?”
“ฉันสงสัยมาตลอด ฉันเคยได้ยินชื่อในข่าว” กานต์พูดช้าๆ
คืนนั้น ท่ามกลางเสียงเงียบกริบ ชลิดาได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ เธอลุกขึ้นเดินตามเสียง เสียงหยดน้ำดังแปะๆ ในความมืด ด้านหลังเงาเคลื่อนไหวเหมือนมีใครยืนอยู่
เธอถาม “ใครอยู่ตรงนั้น?” ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเงาสะท้อนในกระจกที่ดูยาวผิดปกติ
รุ่งเช้า เพื่อนในกลุ่มเริ่มไม่คุยกันเหมือนเดิม วิรัชเอาแต่จ้องหน้าต่างที่มีรอยขีดคล้ายรอยเล็บ ปาริชาตสีหน้าซีดเผือด มองโทรศัพท์ที่ไม่มีสัญญาณ
“ใครล็อกประตูรั้วไว้?” ภูผาถาม ทุกคนเงียบงัน หัวใจเต้นแรง
หลังเลิกเรียน ชลิดา กลับมาหอ พบข้อความแปลกๆ ที่กระจกห้องน้ำ “เธอเห็นฉันไหม” ตัวหนังสือเขียนด้วยนิ้วเปียกน้ำ
เธอปาดทิ้ง รีบเดินไปถามปาริชาต “เมื่อคืนเธอเข้าไปในห้องน้ำรึเปล่า?”
ปาริชาตส่ายหน้า กระซิบเบาๆ “ฉันฝันว่าได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ แต่…ตื่นมาแล้วเสื้อเปียกน้ำ”
วันต่อๆ มา แต่ละคนเริ่มพบเหตุการณ์ประหลาด ภูผาเห็นเงาเดินผ่านหน้าต่าง วิรัชได้ยินเสียงคนเดินบนหลังคา กานต์เห็นเงาในกระจกที่ไม่มีใครยืนอยู่จริงๆ
ชลิดารู้สึกเหมือนความทรงจำบางอย่างหายไป เธอจดบันทึกทุกคืน แต่ข้อความที่เขียนไว้ถูกขีดฆ่าเกือบหมด เหลือเพียงประโยคเดียว “อย่าลืมเธอ”
คืนต่อมา ขณะที่ฝนตกหนัก เสียงกระซิบในเงามืดดังขึ้นทุกห้อง ชลิดาได้ยินชื่อของตัวเองสลับกับชื่อ “ดาริน” สายตาเธอเริ่มพร่ามัว เห็นผู้หญิงผมยาวในเงากระจกยิ้มเศร้าๆ
เธอรีบวิ่งไปปลุกทุกคน “เราต้องออกไปจากที่นี่”
แต่ประตูรั้วล็อกสนิท วิรัชเดินไปเปิดหน้าต่าง พบจดหมายฉบับที่สอง สั้นๆ “ฉันรออยู่”
ความกดดันเพิ่มสูงขึ้น กานต์เริ่มพูดกับใครบางคนในห้องมืด ปาริชาตนั่งขดตัวร้องไห้บอกว่าได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงทั้งที่ไม่มีใครใช้ วิรัชสงสัยว่าคนในกลุ่มมีใครปกปิดอะไรบางอย่าง
“เราต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับดาริน” ชลิดายืนยัน
ภูผาเถียง “ถ้ามันอันตรายล่ะ? ถ้าเราไม่ควรรู้ล่ะ?”
ความกลัวกัดกินบรรยากาศ เงามืดในหอเริ่มขยับช้า ๆ ตามพวกเขาไปทุกห้อง
ชลิดาค้นเอกสารเก่าในหอ จนเจอสมุดบันทึกซ่อนในฝ้าเพดาน เมื่อเปิดอ่านพบข้อความจากดาริน เล่าเรื่องเพื่อนสนิทหักหลัง เธอถูกกลั่นแกล้งและถูกขังในห้องน้ำวันสุดท้ายก่อนหายตัวไป
“นี่พวกเรา…กำลังโดนลงโทษแทนคนในอดีตหรือเปล่า?” ปาริชาตเสียงสั่น
คืนนั้น ฝนกระหน่ำหนักจนไฟดับ ทุกห้องมืดสนิท เสียงร้องไห้แผ่วเบาดังจากห้องน้ำ ทุกคนรวมตัวกันในห้องกลาง สายตากังวล
ชลิดาเดินนำไปที่ห้องน้ำ เงาในกระจกเคลื่อนไหวผิดปกติ เสียงกระซิบดังชัดขึ้น “เห็นฉันไหม…เห็นฉันไหม…”
ทันใดนั้น ภูผาหายตัวไป ทิ้งเพียงรอยเท้าเปียกน้ำที่พาดผ่านพื้นหายลับไปในเงามืด
ความเงียบปกคลุม ทุกคนเริ่มโทษกันเอง กานต์เริ่มพูดกับเงาตัวเอง วิรัชพูดว่า “ถ้าเราออกไปได้…สัญญาจะไม่ลืมดาริน”
ปาริชาตทรุดลงร้องไห้ เธอเผยว่าเคยเป็นหนึ่งในกลุ่มที่กลั่นแกล้งเพื่อนหญิงสมัยมัธยม ก่อนหน้านี้เธอเคยหายตัวไปช่วงสั้น ๆ และกลับมาโดยไม่จำความได้
ไฟฟ้ากลับมา ส่องให้เห็นเงาร่างผู้หญิงในกระจก เธอมองทุกคนด้วยสายตารอคอย เงานั้นกระซิบว่า “อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่”
สุดท้าย ชลิดาตัดสินใจเปิดประตูห้องน้ำทิ้งไว้ทั้งคืน เงาผู้หญิงนั้นเดินผ่านประตูไปที่ประตูรั้ว เสียงกุญแจปลดล็อกดังกริ๊ก พร้อมกับลมเย็นเฉียบ
รุ่งเช้า ทุกคนออกจากหอได้ ยกเว้นภูผา ชลิดามองกลับไปที่หอ เห็นเงาในหน้าต่างมองตามมา ทุกคนต่างรู้ว่าความทรงจำของดารินจะไม่ถูกลืมอีกต่อไป แต่บางความผิดในอดีต…ไม่มีวันได้รับการให้อภัย
เสียงกระซิบแผ่วเบายังคงดังอยู่ในสายลมป่า ชลิดาไม่หันกลับไปอีกเลย
