คืนห้าจันทรา

พลันที่เสียงนาฬิการิมหน้าต่างแตะเลขห้าทุ่ม หิมะขาวนุ่มยังคงร่วงหล่นไม่หยุด เมืองสโนว์เวลล์ดูจะหลับอย่างสนิท ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากเสาไฟริมถนน เจือด้วยเสียงลมที่ดังเสียดหูจนเกินกว่าจะเรียกว่าความเงียบ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ธีร์เดินลากกระเป๋าใบเก่ามาถึงหน้าหอพัก อากาศเยือกเย็นจนแทบกัดผิว เขาสวมเสื้อโค้ทหนาแต่ยังสั่น มองประตูไม้สีซีดที่ปะด้วยเศษกระดาษประกาศรับสมัครผู้อยู่อาศัย กว่าจะตัดใจยกมือเคาะประตู เพียงเพราะรู้ว่าหลังจากนี้จะไม่มีใครให้กลับไปหาที่ไหนอีก

ภายในหอพัก อากาศอุ่นกว่าเล็กน้อย กลิ่นชาอบอวล กิ่งกล้วยไม้ในแจกันแก้วถูกวางเด่นตรงมุมห้องโถง ผู้ดูแลวัยกลางคนชื่อพิม ยืนรอพร้อมสมุดจด มีใบหน้าสงบแต่สายตาวิเคราะห์ลึกซึ้ง “เดินทางเหนื่อยไหม? พิมชื่อพิมนะ”

ธีร์พยักหน้าส่งเสียงเบา “ขอบคุณครับ ผมชื่อธีร์”

เขาได้ห้องหมายเลข 9 บนชั้นสอง ด้านบนสุด หอพักนี้มีกฎประหลาด—ห้ามออกจากห้องหลังตีสี่ห้าทุ่ม พิมบอกด้วยน้ำเสียงแข็งทว่าไม่อธิบายเหตุผล “ก็แค่เพื่อความปลอดภัย… ไว้จะเข้าใจกันเอง”

คืนนั้น ธีร์นอนตาตื่น มองเงาโคมไฟไหวไปบนเพดาน ข้างนอกลมโหม เสียงบางอย่างเหมือนฝีเท้าเบา ๆ เลาะตามทางเดินหอพัก เขากระชับผ้าห่ม หัวใจเต้นรัวสู้กับความกลัว ความเหน็บหนาว—และความเหงาที่กัดกินในอก

เช้าวันรุ่งขึ้น หอพักเต็มไปด้วยเสียงฝีเท้าของเหล่านักเรียนวัยรุ่นที่พักอยู่เช่นกัน ทุกคนต่างโม้เรื่องอากาศ เรื่องขนมหวานที่ร้านเบเกอรี่ใกล้ ๆ เรื่องอาจารย์ในโรงเรียนประจำเมือง ไม่มีใครพูดถึงข้อห้ามแปลกประหลาดนั้นอีก

ธีร์ได้รู้จักแดน เด็กชายร่างเล็กผู้อารมณ์ดี และริน สาวห้าวที่มักถามคำถามเกินคาด “นายมาจากไหนเหรอธีร์ ถึงเลือกเมืองนี้ หนาวขนาดนี้น่ะ?” รินเอ่ยพลางส่งยิ้มเอียง

ธีร์หลบตาริน “ก็…บางทีอากาศเย็น ๆ อาจช่วยให้ลืมอะไรบางอย่างได้บ้าง” รินหัวเราะ เสียงเหมือนกระจกแตก ทว่าในแววตายังมีความระแวงบางอย่างซ่อนอยู่

ระหว่างวัน โรงเรียนสงบไร้เรื่องราว เหล่าเพื่อนใหม่เริ่มเล่าเรื่องผี เรื่องเด็กชายชั้นสูงที่เคยหายตัวไปเมื่อต้นปี ใครบางคนกระซิบว่าสุดท้ายเด็กคนนั้นกลับมาไม่ได้เหมือนเดิม ไม่มีใครกล้าพูดต่อ

ธีร์พยายามละวางอดีต กลายเป็นเหยื่อคำถามซ้ำซาก พ่อแม่เขาเป็นใคร ทำไมถึงย้ายมา พิมผู้ดูแลงดพูดถึงชีวิตส่วนตัวของเขาอย่างเด็ดขาด

ในเย็นวันหนึ่ง ธีร์เห็นแสงไฟสีแปลกเจือผ่านบานกระจกหน้าต่างบานเล็กของทางเดินห้อง เขาออกไปสังเกต เห็นเด็กชายคนหนึ่ง—อัคร—ยืนนิ่งอยู่ริมลานหิมะ ริมรั้วไม้ หันหลังให้หอพัก สีหน้าของเด็กชายเบิกโพลง เหมือนรออะไรบางอย่าง

แดนตามออกมา “นั่นอัคร เอาอีกแล้วเหรอ…เค้าว่ากันว่าเค้าเดินละเมอ” ธีร์ถามต่อไม่ออก ได้เพียงจ้องแผ่นหลังนั้น ลมหิมะตีหน้า เจ็บชาเศร้าแปลกๆ

คืนต่อมา เหตุการณ์ยิ่งน่ากลัวขึ้นเมื่ออัครหายตัวไปกลางพายุกลางคืน เด็กสาวข้างห้องตื่นโวยวาย เสียงกรีดร้องลั่น ทุกคนตะโกนชื่ออัครในความมืดริมลานหิมะ แต่กลับไม่มีรอยเท้า หลักฐาน มีแต่ประตูหอพักที่ถูกเปิดออกทั้งที่ควรล็อกแน่น

พิมประกาศว่าห้ามออกนอกตัวบ้านเด็ดขาด จนกว่าจะพบตัวอัคร ดวงตาของพิมแข็งกร้าวมากกว่าครั้งไหน ๆ เงาสีฟ้าเข้มวูบวาบบนแก้มเธอเมื่อหันหน้าเข้าหาแสงไฟ

รินเริ่มคุยกับธีร์อย่างเปิดเผยขึ้น เธอถามเสียงต่ำ “นายกลัวบ้างไหม ถ้าต้องอยู่ที่นี่ต่อ…คือ จริง ๆ แล้วตอนเด็ก ฉันก็เกือบหายไป” ธีร์มองตามคำพูดของริน ในแววตาเห็นความโศกเศร้า เอ่ยเบา “ฉันหนีมากจากสิ่งที่ควบคุมชีวิตไม่ได้ หวังว่าที่นี่จะให้โอกาสใหม่ แกก็เหมือนกันสินะ?”

รินนิ่งไป ก่อนพูดออกมาแผ่วเบา “แต่ไม่เคยมีใครหลุดจากอดีตได้หรอก โดยเฉพาะที่นี่”

ขณะเดียวกัน ธีร์เริ่มได้ยินเสียงกระซิบแผ่วจากเพดานเหนือเตียงในคืนลมจัด เสียงเด็ก ๆ ที่เหมือนจะลอยปะปนมากับหิมะ เขาแน่ใจว่าไม่ได้ฝัน

เช้าวันต่อมา ธีร์กับแดนและรินช่วยกันค้นหาเบาะแส พวกเขามองหาหลักฐานตรงรั้วไม้ ในห้องของอัครพบเพียงรอยขีดเขียนบนผนัง ราวกับเด็กชายพยายามจะสื่อสารอะไร “กลับบ้านไม่ได้” ตัวหนังสือสั่นไหวเหมือนเขียนขณะมือสั่น

แดนสีหน้าซีดเซียว เอ่ยกลัว ๆ “บางทีที่นี่มันเป็นกับดัก…ถ้าใครมีความลับ ก็จะถูกพาไป” รินสวน “เลิกพูดไร้สาระหน่อยได้ไหม แดน!” แต่ในเสียง รินก็สั่นไม่แพ้กัน

ธีร์เอง เริ่มไตร่ตรองความลับของตัวเองที่กดทับ แม่ของเขาเสียชีวิตไปช่วงปีก่อน เขาเป็นคนเดียวที่รู้เหตุผล แต่ไม่เคยพูดกับใคร ตอนนี้ ความกลัวที่เคยพยายามหนีตามทันเขา

คืนที่สามพายุกระหน่ำลมแรงจนหน้าต่างสั่น เสียงฝีเท้ากึกกักบนระเบียงทำเอาทุกคนในหอพักขวัญเสีย รินสะบัดผ้าห่ม เดินออกมาจากห้องมาคว้ามือธีร์ไว้แน่น “คืนนี้เฝ้าด้วยกันนะ ฉันว่ามีอะไรบางอย่างแน่ ๆ”

ขณะทั้งสองนั่งเงียบข้างหน้าต่าง มือในมือสั่นน้อย ๆ ต่างคนต่างไม่ยอมสบตา ธีร์ถามเบา ๆ “นายคิดว่ามันเป็นผี หรือคนกันแน่?”

รินไม่ตอบ อยู่นานจึงพูดเสียงแผ่ว “ถ้ามันเป็นผี ก็คงผูกติดกับความกลัวของเราเอง… แล้วของนายน่ะ กลัวอะไรที่สุด”

ธีร์หลบสายตา หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดจากอก ก้มหน้าเอ่ยเสียงสั่น “ฉันกลัวอดีตตลอดเวลา…กลัวว่าการตัดสินใจผิดครั้งนั้นไม่มีวันให้อภัยตัวเองได้”

นาทีหนึ่งรินเพียงแต่กุมมือเขาแน่นกว่าเดิม ก่อนจะพูด “แต่ที่นี่ ต่อให้ทุกคนมีอดีต ทุกคนก็อยากมีวันพรุ่งนี้เหมือนกัน”

รุ่งเช้า หิมะหยุดตกเป็นครั้งแรก ทุกคนหวังว่าอัครจะกลับมา แต่เด็กชายยังไม่ปรากฏตัว อากาศเย็นจัดแต่แดดจ้าเกินคาด เสียงซุบซิบในหอพักแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและความไม่ไว้วางใจ เพื่อนบางคนกล่าวโทษธีร์ด้วยสายตาเหน็บหนาว

ในวงสนทนาใต้บันได แดนเล่าเรื่อง “คืนห้าจันทรา”—คืนที่กรรมเก่าเกี่ยวโยงกับหิมะ ว่ากันว่าใครที่กลบความลับไว้ในใจจะถูกพายุหิมะพัดหายไป ธีร์ใจหายวาบ แต่ตัดสินใจแล้ว ว่าต้องค้นความจริงให้จบ

กลางคืน ธีร์บุกไปหาพิม ถามอย่างตรงไปตรงมา “หอพักนี้เคยมีคนหายตัวไปใช่ไหมครับ แล้วเกิดอะไรกับอัครกันแน่?”

พิมนิ่งไปนานก่อนจะปรายตาช้า ๆ “เมืองนี้มีความลับ และบางอย่างที่ฝังอยู่ใต้หิมะ ไม่ใช่ทุกคนที่พร้อมเผชิญกับมัน นายเองก็ระวังตัวไว้”

ธีร์สัมผัสได้ถึงการปกปิด พิมปิดประตูใส่หน้าเขา ถอนหายใจยาว

อากาศเริ่มเปลี่ยน ลมเริ่มเสียงแว่วอีกครั้ง ในคืนนั้นเอง ธีร์เห็นรอยแดงจาง ๆ เหมือนรอยมือบนบานหน้าต่างห้อง เขาหลับตาพยายามข่ม ไม่อยากรับรู้อีก

รุ่งเช้าวันที่ห้า ธีร์ตัดสินใจไปยังลานหิมะจุดที่อัครยืนครั้งสุดท้าย รินกับแดนตามไป ลมหิมะพัดแรง เสียงกระซิบเหมือนเด็ก ๆ ก้องในหู พวกเขาตะโกนชื่ออัครพร้อมกัน ทันใดนั้น มีเงาเด็กชายโผล่ขึ้นตรงชายรั้ว “ผมกลับบ้านไม่ได้…” เสียงอัครแผ่ว ๆ เหมือนล่องลอยมาตามลม

ธีร์กลั้นใจ เดินตามเสียงจนถึงชายรั้ว เจอเด็กชายยืนตัวสั่น ธีร์ยื่นมือออกไป ร่างอัครเย็นเฉียบ “อย่ากลัว นายไม่ได้อยู่คนเดียว—กลับกันเถอะ”

ทันใดนั้น พายุหิมะถาโถมหนัก รินคว้าตัวธีร์กับอัครไว้แน่น แดนกระโจนเข้าช่วย พวกเขาล้มลงบนกองหิมะ กลิ้งทับกัน หัวเราะระคนสะดุ้งกลัวอย่างประหลาด

เมื่อพายุนั้นสงบ อัครอยู่ตรงหน้า หัวเราะทั้งน้ำตา เพื่อน ๆ โผเข้ากอด เด็กชายพึมพำซ้ำ ๆ “ผมไม่กลัวแล้ว ผมจะกลับบ้าน”

คืนนั้น ธีร์นั่งกับรินข้างเตียง เสียงลมเงียบลง ธีร์เอ่ยช้า ๆ “ฉันคิดถึงแม่มาตลอด โกรธที่จากไป แต่วันนี้ ฉันพร้อมจะให้อภัยตัวเองและเริ่มต้นใหม่”

รินยิ้มให้ สายตานิ่งกว่าทุกคืนนี้ “อดีตก็ยังเป็นส่วนหนึ่งของเรา เอามันเดินต่อไปให้ดี”

เช้าแรกหลังคืนห้าจันทรา แสงแดดสาดผ่านม่านหิมะ เมืองสโนว์เวลล์ดูเปลี่ยนไป ธีร์สูดลมหายใจ กล้ากว่าทุกวัน หอพักแห่งนี้ยังคงเดิมแต่ทุกคนเปลี่ยนไป ไม่มีใครถูกผูกมัดด้วยความลับอีกต่อไป เมืองหิมะอันเยือกเย็น กลับอบอุ่นกว่าที่ธีร์เคยรู้สึก