ฟิล์มเดินถือโถใส่ขนมบ้าน ๆ วิ่งลงบันไดหอ สะดุดรองเท้าที่วางเกะกะตรงโถงหน้าห้องโครมใหญ่ ขนมกระจายเต็มพื้น ขณะกำลังเก็บ เฉิน เพื่อนร่วมชั้นปีหนึ่งซึ่งเพิ่งย้ายมาพร้อมสัมภาระตั้งมากองหน้าห้อง กระเป๋ารูดซิบไม่ปิดปาก คุ้ยหากุญแจจนคลิปหนีบผ้าและทิชชู่ดันหล่นใส่หัวฟิล์ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ยๆ ขอโทษ! เออ นายๆ ชื่ออะไรนะ?” เฉินขอโทษแต่สายตาเพ่งหาทางแก้ไขซิปกระเป๋าอย่างเอาเป็นเอาตาย ฟิล์มเกาหัวขำแหย ๆ ก่อนตอบกลับเสียงเบา “ฟิล์ม…นามสกุลไม่ลับ”
เฉินนิ่งไปครู่ “ว้าว ดูลึกลับดีวะ ขำ ๆ เนอะ” ก่อนจะพ่นเสียงหัวเราะเหมือนคนติดคอ ทำเอาฟิล์มแยกแยะไม่ถูกว่าโดนแดก หรือเขาชมกันแน่
ทันใดนั้น รุ่นพี่หอพักที่ทั้งหอซุบซิบว่ายังหาเป้าหมายชีวิตไม่เจอ มิ๊กกี้ เดินออกมาพร้อมสมุดปกแข็งท่าทางภูมิใจ มือซ้ายถือปากกาด้ามใหญ่เกินเหตุ
“ใครทิ้งขนมเรี่ยราดตรงนี้ ชั้นคุมหอนะแจ้งไลน์ไว้! หอเราต้องเป็นระเบียบ…” มิ๊กกี้พยายามใส่ฟอร์มขึงขังจนลื่นข้อเท้าบิด กลายเป็นต้องนั่งยองข้างถุงขนม “แล้วใคร…นายเหรอฟิล์ม? ตามมา แปบนึง”
ฟิล์มดึงเฉินให้ตามไปด้วย เฉินกระพริบตาถี่ ก่อนจะคว้าคลิปหนีบผ้าของตัวเองกลับ ยิ้มเจื่อน ๆ ปล่อยให้ข้าวของยังกระจายอยู่ตรงโถง
ในห้องรวม ชั้นล่าง มิ๊กกี้กำลังนั่งไขว่ห้างจดสมุดไปพลางจิบโอวันตินเย็นไปด้วย ท่าทางเหมือนหัวหน้ามาเฟีย (แต่จิบของหวานที่สุดในโลก) “เอ้า นาย 2 คน เดี๋ยวพี่จะเล่าให้ฟัง สมาคมลับของเรากำลังจะเกิดขึ้น…อย่างลับๆ!”
ฟิล์มหันขวับมาสบตาเฉิน ต่างฝ่ายต่างทำหน้าสงสัย เฉินยกมือ “เอ่อ สมาคมอะไรพี่…เหมือนกิจกรรมรับน้องหอเลย” มิ๊กกี้ยิ้มมั่นใจ “เปล่า ๆ สมาคมนี้ ต้องเป็นคนพิเศษเท่านั้นถึงจะได้เข้า”
ฟิล์มเกาหัว “งั้น…คนขี้ลืมอย่างผมเข้าได้ไหมครับ” มิ๊กกี้มองเหมือนจะปรึกษาใจตัวเอง “นายก็ดูขาดความเป็นผู้นำ…แต่ข้อดีคือลืมความลับได้เร็ว ดี! นายได้!” เฉินยิ้มแฉ่ง “แล้วผมอ่ะ”
“นายพกคลิปหนีบผ้าเต็มกระเป๋าแถมไม่ระวัง ขาดความใส่ใจ รายละเอียดดี แต่ก็ระวังซะจนน่ารำคาญ เออ ดีเหมือนกัน!” มิ๊กกี้จดชื่อทั้งคู่ลงสมุดปกแข็งแบบพิธีการสุด ๆ
บ่ายวันเดียวกัน นิ้ง เพื่อนสาวปีสองที่แอบเข้ามานั่งเล่นเวรประจำหอชายด้วย (แค่มีข้ออ้างว่าปริ้นเอกสาร) หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแซว “โอ๊ะ สมาคมลับอ่ะพี่? หรือแค่กลุ่มคนขี้เหงาแต่งเรื่องขลังใส่กันเอง ขอจอยด้วยได้ปะ?”
มิ๊กกี้กระแอมเพื่อรักษาฟอร์ม “ไม่ได้ สมาคมนี้รับแต่คนมีข้อบกพร่อง! เอ๊ะ…หรือจะแปลว่ารับหมดทุกคน?” ทุกคนเงียบ 1.78 วินาที ก่อนเฉินทนไม่ไหว “เดี๋ยวนะพี่ สมาคมนี้มันคือ…”
“…ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวค่อยคิด แก่เนื้อหามาเอง” มิ๊กกี้พูดแล้วโยนถุงโอวันตินเปล่าเข้าถังขยะ พลาดหล่นตกพื้นอีก ฟิล์มเก็บให้…คราวนี้ไม่ลืมขนาดนั้น
ข่าวเรื่องสมาคมลับหอ 17 ชั้นแพร่กระจายเหมือนไฟลาม เพื่อนร่วมชั้นบางคนเริ่มตีความตื่นตระหนกว่าอาจเป็นสมาคมที่คอยจับผิดคนในหอ บางคนกลัวว่าถ้าเข้าร่วมแล้วจะต้องถูกทดลองอะไรแปลก ๆ ดึกคืนนั้น เฉินนั่งพิงประตูห้อง มองดูสมุดบันทึกของตัวเอง (ซึ่งวาดการ์ตูนสัตว์ลดความเหงา) ลังเลจะถามฟิล์มดีไหมว่าควรทำยังไงต่อกับ ‘สมาคมลับ’ ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ฟิล์มทำหน้าตาขึงขังมากเกินไประหว่างกินบะหมี่ “ฉันว่าสมาคมลับมันต้องแบบแผนกองสืบหออ่ะ คอยสืบพฤติกรรมคนแบบลับๆ ดูเท่ดี”
เฉินตอบแบบพยายามหาเหตุผลให้ซับซ้อน “ใช่ ๆ หรืออาจจะต้องมีภารกิจลับ เช่น ทำความดีแบบไม่เปิดเผยตัว หรือพิสูจน์ความกล้าทดลองกับงูยาง…”
“หยุดเลย…ชั้นกลัวงูยางมากกว่างูจริงอีก” ฟิล์มหัวเราะท้องแข็ง นิ้งแอบฟังอยู่หน้าห้องหอ ยิ้มขำออกมาถึงกับต้องกลั้นเสียง มิ๊กกี้กอดสมุดปกแข็งของตัวเองแน่น อมยิ้มภูมิใจที่ทุกคนเริ่มตื่นเต้นกับไอเดียบ้า ๆ
ตอนเย็น ภายในห้องโถงรวม ทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้าราวกับจะแถลงข่าว มีฟิล์ม เฉิน นิ้ง และกาย เพื่อนหออีกคนที่ไม่ค่อยพูดแต่ซุ่มอ่านหนังสือสอบอยู่ตรงมุม (พร้อมคอยบันทึกโน้ตต่างหาก) มิ๊กกี้ลุกขึ้นยืน
“ในฐานะประธานสมาคมลับ ขอประกาศภารกิจแรก…ทุกคนต้องหาของลับในหอมา 1 อย่าง แล้วเอามาประกวดว่าใครเจอของแปลกที่สุด!”
“แล้วแต่ละคนต้องอธิบายด้วยว่ามันลับหรือแปลกตรงไหน” นิ้งพูดพลางหรี่ตา “…แต่ถ้าของเราธรรมดาไป ใครจะรับผิดชอบความน่าเบื่อ?” กายเงยหน้าจากหนังสือ “ขอถอนตัวถ้าเล่นอะไรบ้า ๆ” แต่ทุกคนหันมองกายจนเจ้าตัวจำใจเข้าร่วมแบบเงียบ ๆ
เริ่มต้นชุลมุนทันที เฉินปีนไปเก็บกล่องรองเท้าในตู้ ฟิล์มค้นหาสิ่งของบนโต๊ะ ตกลงกับนิ้งว่าจะยืมของแปลกขนาดเล็กในห้องน้ำ กายสุดท้ายหยิบกระปุกเนยหน้าตาเหมือนลายมนุษย์ต่างดาวมาแลกเปลี่ยนกับทุกคนแบบเหนียม ๆ มิ๊กกี้ยอมเผย “นี่…ไม้เซลฟี่ที่หัวหลุด ตอนซื้อมาคิดว่าเท่ แต่ไม่เคยกล้าใช้เพราะพิลึกไป”
นิ้งหัวเราะ “สมาคมลับของเรานี่เหมือนเป็นสมาคมสารพัดของงง
