ชมรมคาบหมากฝรั่งกับแผนลับสุดโจ๊ก

เสียงกรีดร้องดังลั่นใต้ห้องเรียน 3/5 พลรีบชะโงกหน้าดู เพื่อนสาวสุดเป๊ะชื่อมะปรางกำลังก้าวถอยร่น ยื่นมือขึ้นโชว์ของติดนิ้ว—เศษหมากฝรั่งเหนียวเปรอะ!

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“โอ๊ย ใครมันเอาหมากฝรั่งมาซ่อนไว้ใต้โต๊ะฟะ!” มะปรางโวยวาย พลหันไปสบตากับเดี่ยว ชายหนุ่มร่างเล็ก หน้าตาอมทุกข์ หัวเราะแห้ง ๆ ขณะสุชาติ เพื่อนสายชิลล์นั่งเคี้ยวกล้วยฉีกยิ้ม

ครูธันวารีบเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นตรงนี้?”

“มีคนแปะหมากฝรั่งใต้โต๊ะค่ะครู! เปรอะเต็มมือเลย!”

พลพูดเสียงดังเกินจำเป็น “ผมว่าเด็กห้องอื่นแน่ ๆ ครับ ห้องเรารักความสะอาดกันจะตาย!”

เดี่ยวแทรกเสียงเบา ๆ “แต่ไอ้นั่นมันกลิ่นมิ้นท์นะ ห้องเราก็มีแต่…”

สุชาติทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “ผมก็เคยเจอมาหลายทีแล้วนะ ชินแล้ว บางทีเคี้ยวหนึบ ๆ ก็เอาไว้แปะเล่นเนอะ พล?”

พลรีบส่ายหน้า “โถ่ เขาไม่ทำแบบนั้นกันหรอกน่า!”

ครูธันวาหรี่ตามอง “พล นายเมื่อวานนั่งตรงนี้ใช่ไหม?”

พลสะดุ้ง “คุณครูครับ! ผมใส่ใจความสะอาด—”

ครูธันวาเขียนชื่อพลลงในรายการต้องสงสัย ทุกคนจ้องเขาเป็นตาเดียว

หลังเลิกเรียน พลเดินกระวนกระวายรอบโรงเรียน เดี่ยวตามมา “นายโดนเข้าใจผิดเต็ม ๆ โว้ย จะปล่อยให้เขาว่าแบบนี้เหรอ?”

พลกำหมัด “ไม่ได้ เราต้องพิสูจน์ว่าเราไม่มีวันทิ้งหมากฝรั่งมั่วซั่ว!”

สุชาติเดินตามมาแบบชิล ๆ “งั้นต้องหาตัวจริงมาให้ได้ แบบ CSI คราวก่อนปะ?”

พลว่า “โรงเรียนเรามี CSI ไหม?”

เดี่ยวหัวเราะแห้ง ๆ “นายคือ CSI แล้วล่ะพล ฉลาดซะขนาดนี้”

พลเริ่มวางแผน “โอเค! เราจะตั้งชมรมพิสูจน์หมากฝรั่ง ใครคือเจ้าของตัวจริง!”

สามสหายรวมพลนั่งอยู่ใต้ต้นหูกวาง ร่างแผนบนกระดาษเศษและตารางเวรแปะไว้บนเป้ เดี่ยวบ่น “ทำไมทุกแผนของนายต้องซับซ้อนขนาดนี้? จับคนติดหมากฝรั่งมันต้องมีขั้นตอนขนาดนั้นด้วยเหรอ?”

พลว่า “ถ้าไม่วางแผนดี ๆ ก็จับตัวโกงไม่ได้ไง! สุชาติ! ให้สำรวจโต๊ะทุกตัว หลังเลิกเรียนวันนี้! อย่าเพิ่งกลับ!”

สุชาติถอนหายใจ “โอเค ๆ จะได้ออกกำลังหน่อย เราต้องพกอะไรไหม?”

เดี่ยวแซว “พกดมหมากฝรั่งหรือเปล่าเผื่อต้องชิม”

พลสั่งจริงจัง “อย่าปล่อยให้ของจริงตกหล่นอีก เดี๋ยวตัวจริงชิ่งหนี”

พลเดินไปชนกับญาดา เด็กนักกิจกรรมสุดเปรี้ยว ญาดาสะบัดศีรษะแบบไม่หันมา “ดูทางหน่อยสิพล! อย่าทำทุกเรื่องวุ่นใส่คนอื่นนะ เออแล้วนี่โต๊ะรองประธานนักเรียนโดนซวยเหตุหมากฝรั่งไปด้วยหรือยังจ๊ะ?”

พลเผลอหลุดปาก “ฮึ่ย เรื่องนี้ต้องคลี่คลายเร็ว ๆ ไม่งั้นฉันแย่แน่!” ญาดายิ้มเจ้าเล่ห์ หยิบมือถือขึ้นมาชู พลรีบเบรคตัวเองทันที

สุชาติเดินตรวจโต๊ะหลังห้อง เจอเศษหมากฝรั่งอีกร่องรอย มีกระดาษเขียนคำว่า “ซ่า!” แปะอยู่ สุชาติถ่ายรูปกลับไปให้พล พลหัวเราะ “ไหนบอกห้องเราสะอาด?”

“เอาน่า พรุ่งนี้จับมือใครไม่ได้ เดี๋ยวค่อยขังไอ้โต๊ะนี้ไว้เอง”

คืนต่อมา พล นั่งหน้าเครียด วาดผังผู้ต้องสงสัย เดี่ยวเหล่ตามอง “นายจะล่อจับโจรหมากฝรั่งเหมือนดักจับหนูจริงดิ?”

พลจดชื่อเพื่อนทั้งห้องลงแผ่นกระดาษ “ข้างหลังมะปราง—โอ๋—ต่อ—หรือนายสุชาติเอง”

เดี่ยวแนะ “ลองแอบฟังห้องถัดไป เผื่อมีการสารภาพ”

พลทำหน้าตั้ง “แอบฟัง? ตกลงคืนนี้เราต้องลอบเข้าโรงเรียนใช่มั้ย?”

สุชาติว่า “ของแบบนี้ต้องใช้จมูกกับลิ้น…หรือแค่ใช้สมองก็พอ”

พลถกเถียง “นี่คือแผนจับโจรหมากฝรั่งหรือแผนโดนทำโทษฝ่าเคอร์ฟิว?”

รุ่งเช้า ทีมกุมความลับรวมตัวที่แคนทีน พลถือกระเป๋าใส่หมากฝรั่งสิบซอง เดี่ยวจดโน้ต สุชาติหน้ายุ่งแต่กินปาท่องโก๋ไม่หยุด

มะปรางผ่านมาถามเสียงขุ่น “เมื่อคืนพวกนายเดินวนเวียนแถวหน้าห้องทำไม?”

เดี่ยวตอบเสียงเอื่อย “ฝึกซ้อมเดินหลบหัวหน้าเวร” สุชาติเงยหน้าหัวเราะ “กลัวพลถูกจับได้อีกไง”

พลพูดโพล่ง “พูดดี ๆ หน่อยเถอะ ฉันยิ่งโดนมองแรง”

ณ ห้องสมุด พลปลอมเป็นมือสืบสวน ได้โอกาสถามกับครูบรรณารักษ์ “ครูครับ เคยเห็นใครเคี้ยวหมากฝรั่งในห้องนี้มั้ย?”

ครูบรรณารักษ์ส่ายหน้า “เด็กห้องนี้มีแต่พกช็อกโกแลตซ่อนหลังชั้นหนังสือ” เดี่ยวเม้มปาก “ทุกสายพันธุ์น้า” สุชาติพึมพำ “อ้าว แล้วกลิ่นหมากฝรั่งเมื่อคืนละ?”

ญาดาโผล่มาหัวเราะ “ถ้าจับไม่ได้จะทำยังไงจ๊ะพล?”

พลทำหน้าเข้ม “จับไม่ได้ก็จะจับเลียนแบบ ทำโครงการห้องปลอดหมากฝรั่งเลย!”

สุชาติกลอกตา “ฟังดูเหมือนประธานชมรมแม่บ้านมากกว่า”

ข่าวลือแผ่ไปรวดเร็ว มีคนแอบถ่ายภาพพลยืนจ้องใต้โต๊ะไปโพสต์ในกลุ่มไลน์ คำบรรยาย “พลคลั่งค้นหมากฝรั่ง!!”

เดี่ยวรีบแชทไป “ข่าวลือแย่กว่าโจรหมากฝรั่งอีก”

พลร้อนใจ “ต้องรีบแก้ข่าว ไม่งั้นฉันได้กลายเป็นไอ้หมากฝรั่งตลอดชีวิต”

สุชาติเสนอ “ไปประกาศเสียงตามสายไหมล่ะ?”

พลค้าน “ไม่เอา! ยิ่งทำคนยิ่งเข้าใจผิด”

ญาดาหัวเราะร่วน “ช่วยเหลือตัวเองไม่ไหวจริง ๆ นะพล”

เดี่ยวเสนอ “ถ้าเราหลอกล่อให้ตัวจริงเผลอ แกล้งแปะหมากฝรั่งอีกครั้ง เราก็จับได้”

พลยิ้มดีใจ “โอเค! แต่เราจะวางกับดักยังไงให้เนียน?”

สุชาติเป็นสายปฏิบัติ “แจกหมากฝรั่งฟรี แล้วดูว่าใครเอาไปซ่อน!”

เดี่ยวยิ้ม “ถ้าอยากแจกจริง เดี๋ยวช่วยทำป้ายเอง”

บ่ายวันต่อมา โต๊ะกลางโรงอาหารเต็มไปด้วยป้าย “รักหมากฝรั่งให้เป็นที่!” กับถุงหมากฝรั่งฟรี พลใส่หมวกตำรวจเด็กนั่งสังเกตการณ์

เดี่ยวกระซิบ “นายดูน่ารักเหมือนเด็กป.2 มากกว่าตำรวจนะพล”

พลทำเสียงขึงขัง “อย่าดูถูกตำรวจกระจอก เบื้องหลังความจริงซ่อนอยู่!”

สุชาติทยอยแจกหมากฝรั่ง จดชื่อผู้รับทุกคน ญาดาเดินเข้ามาหยิบหมากฝรั่ง พลกับเดี่ยวลอบมองตาม

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เหตุการณ์เรียบ แต่ไม่มีใครแปะหมากฝรั่งใต้โต๊ะ

พลลูบคาง “หรือว่าคนร้ายซ่อนตัวเหนือความคาดหมาย?”

สุชาติรูดข้อมือ “หรือพักนี้คนกลัวจนเลิกแปะไปแล้ว?”

เดี่ยวว่า “ทำไมไม่ดูใต้โต๊ะครัวโรงอาหารเองล่ะ?”

พลกระโดดลงไปดู ใต้โต๊ะเฉย ๆ มีแค่รอยเก่า พลเปรย “สงสัยคดีนี้จะปิดลงแบบไม่รู้ตัว”

รุ่งขึ้น ข่าวลือใหม่ออกมา “พลซื้อหมากฝรั่งมาแจกทั่วโรงเรียนแต่ไม่แบ่งครู” พลหน้าแดง “เฮ้ย ใครมันปล่อยข่าว!”

สุชาติหัวเราะ “แบบนี้ยิ่งเข้าใจผิดเข้าไปอีก”

วันต่อมา ตอนบ่าย พลเดินสวนญาดา ญาดาสะบัดผม “ได้ข่าวว่าคนค้นพบตัวจริงแล้วนะ”

พลตกใจ “ใคร?”

ญาดาพูดเสียงเบา “ได้ยินว่ามีคนแอบเห็นต่อแปะหมากฝรั่งใต้โต๊ะโรงยิมเมื่อคืน”

พลหันขวับไปหาเดี่ยวกับสุชาติ “พวกนาย! ถึงเวลาไปโรงยิมแล้ว!”

สามสหายแอบย่องไปโรงยิม เจอเงาตะคุ่มใต้โต๊ะ พบว่าคือต่อ เพื่อนเงียบขรึม พลถาม “นายทำอะไรน่ะต่อ!?”

ต่อเงยหน้าช้า ๆ “เอ่อ เรากำลัง… สะสมหมากฝรั่งเก่า สร้างสถิติโลกอยู่”

สุชาติกลั้นขำ “โห นี่กะทำบันทึกกินเนสส์เลยเหรอ?”

เดี่ยวถามจริงจัง “นายรู้ไหมว่าอันตรายทั้งสุขภาพและศักดิ์ศรีนะ!”

ต่ออธิบายเสียงจริงจัง “เราคิดว่ามันศิลปะ… ใต้โต๊ะคือแกลเลอรีความลับของโรงเรียน”

พลถอนใจ “แต่ฉันซวยแทนแกไปเยอะแล้วนะ!”

ต่อกำลังเก็บเศษหมากฝรั่งลงถุง พลหันไป เห็นมะปรางเดินมา มะปรางตะโกน “ก็ว่าอยู่โต๊ะใครเริ่มเหนียวขึ้นทุกวัน!”

ต่อยิ้มเขิน “ขอโทษ ๆ เราไม่คิดว่ามันจะวุ่นแบบนี้”

พลพูดหนักแน่น “นายต้องออกไปสารภาพ ไม่งั้นภาพลักษณ์ห้องเราเสียหมด!”

ต่อเหลียวมองทุกคน ขอให้ทุกคนมาเป็นเพื่อนข้าง ๆ พร้อมเดินไปที่ห้องประชุม ใหญ่

ต่อสารภาพต่อหน้าครูและเพื่อน ๆ ว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง โครงการศิลปะหมากฝรั่งใต้โต๊ะ พร้อมขอโทษและขอรับผิดชอบทำความสะอาดทุกโต๊ะในโรงเรียนหนึ่งสัปดาห์

พลยิ้มโล่งใจ ดูเพื่อน ๆ หัวเราะ “เรียนรู้กันไปเนอะ คราวหน้าถ้ามีใครอยากทำพิศดารอะไร อย่าลืมชวนฉันก่อน!”

สุขชาติแซว “จะได้เป็นชมรมลับต่อไปไง”

ญาดาหัวเราะ “แต่ละคน… ใครจะคิดว่าคดีหมากฝรั่งจะเปลี่ยนโรงเรียนไปซะขนาดนี้”

สามเพื่อนซี้นั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง ตบไหล่กันเบา ๆ พลหันไปกระซิบ “คราวหน้าอย่าให้ฉันเป็นแพะนานนะพวกนาย” เดี่ยวตอบกวน “แต่ถ้าไม่มีแพะ ใครจะเป็นฮีโร่ล่ะ?” สุชาติเคี้ยวปาท่องโก๋พยักหน้า “จริง!” เสียงหัวเราะเบา ๆ สลับกับรอยยิ้มอุ่น ๆ จบวันด้วยเสียงระฆังเตือนเลิกเรียนดัง—แต่เรื่องขำ ๆ ไม่เคยจบในกลุ่มนี้