เสียงหอบหายใจของเฟื่องกลมกลืนกับเสียงจั๊กจั่นยามค่ำในป่า ผืนเสื้อเปียกเหงื่อปะทะลมหนาวเย็นข่มให้ขนลุกซู่ เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูหลังโรงละครร้าง แสงไฟฉายในมือกวาดเป็นวง ฝุ่นหนาสะท้อนละอองเวลาที่ยังหายใจอยู่ในทุกอณู
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เข้าไปไหม?” เสียงอรทัยเอ่ยเบา ๆ ขณะยืนเท้าสะเอวอยู่ข้าง ๆ เสียงของเธอกึ่งเฉยชาผสมล้อเล่น แต่ในตาคู่นั้นมีร่องรอยเหนื่อยล้าแฝงเร้น ดวงตาเฟื่องสบตานั้นชั่วครู่ก่อนถอนหายใจยาว
“กลัวเหรอ?” เธอยิ้มกว้างขึ้น ขยับตัวเข้าใกล้จนไหล่ชิดกัน
“ไม่ได้กลัวเสียหน่อย …แค่คิดว่า ถ้ามีผีจริง ๆ เราอาจไม่ได้ซ้อมดนตรีจบ”
อรทัยหัวเราะเสียดแหลมก้องโถงไม้ที่ฝุ่นเกาะแน่น “ฉันเคยคิดว่าผีคงเบื่อเสียงมนุษย์มากกว่า” เฟื่องแค่นหัวเราะ เหงื่อเย็นเหนียวติดต้นคอ เขาดันประตูไม้ที่แง้มหนืดออก
ไฟฉายสาดคลุมเวที เสาไม้ผุแวววาวราวกับหุ่นเงาที่มองลงมาจากเบื้องบน ผ้าม่านสีกรังพลิ้วไหวโดยไม่มีลม
“ตรงนี้นะ?” เฟื่องขยับวางถุงใส่เครื่องดนตรีใกล้เวที กระดาษโน้ตร่วงทีละแผ่น “เราแค่ต้องซ้อมให้ทันก่อนคืนพรุ่งนี้ ฉันไม่อยากติดอยู่ที่นี่นาน”
อรทัยนั่งริมขอบเวที ยกเท้าขึ้นกอดเข่า สายตาเธอกวาดมองรอบห้องเหมือนสำรวจข้างในใจตัวเอง “กลัวอะไรกันแน่ เฟื่อง? ผีหรือความเงียบ?”
เฟื่องไม่ตอบในทันที เขาเดินไปตั้งเปียโนไฟฟ้า เสียงกดแป้นเบี้ยนเปียโนกลบความกระวนกระวายในหัวใจ “ผีก็คงชินกับเสียงเปียโนแล้วล่ะ”
อรทัยโยนกระเป๋าเป้ไปข้างหลัง ล้วงสมุดโน้ตขาดวิ่นขึ้นมาเปิด หยิบดินสอกดเสียบหู “แต่กับเสียงของอดีต …ใคร ๆ ก็ไม่เคยชิน”
ในขณะที่พวกเขาจัดเตรียมเครื่องดนตรีและโน้ต เสียงบางอย่างก็แว่วมาเหมือนเสียงหัวเราะลามกเบา ๆ จากมุมเวที เฟื่องนิ่งชะงัก อรทัยหันขวับ สีหน้าตึงไปทันที
“แค่หนูมั้ง” เฟื่องพูดเสียงเบา กลืนน้ำลายเหนียวหนืด อรทัยมองเขายาว ก่อนหันไปจัดบทละครที่กระจัดกระจาย
เสียงโน้ตดังแผ่วใต้เปียโน เริ่มผสมกับเสียงสะท้อนแปลก ๆ ของเวทีร้าง คืนแรกผ่านไปกับการซ้อมที่ไม่ราบรื่น มีบางครั้งที่โน้ตแปร่งประหลาด บางจังหวะเสียงชุกชวนหนาวสันหลัง—แต่เฟื่องฝืนเล่นต่อเพราะรู้ดี หากหยุดตอนนี้ เขาจะไม่มีโอกาสลบอดีตได้อีก
รุ่งเช้า อากาศในโรงละครยังหนาวเหมือนตอนกลางคืน แสงพระอาทิตย์ไม่ค่อยซึมเข้ามากวนผ้าม่านขาด ๆ เฟื่องนอนขดบิดอยู่บนเบาะ อรทัยนั่งจ้องรูปถ่ายเก่า ๆ ที่หลุดจากกระเป๋า มือจับมันแน่นจนกระดาษยับ
“ใครในรูป?” เฟื่องถามเสียงแหบ สายตาดึงดูดด้วยความเหงา
“แม่ฉัน…” อรทัยถอนใจ ขยี้รูปจนรอยยับชัดกว่าเดิม “นานมาแล้ว แม่ชอบเล่นละครที่นี่ คืนสุดท้าย แม่หายไปพร้อมเสียงหัวเราะประหลาดกับเงาบนเวที”
เฟื่องนิ่งอยู่นาน เขาขยับลุกขึ้นยืนเดินมาใกล้ วางมือลงบนหัวไหล่เธอ “ฉันไม่เคยรู้…”
อรทัยหัวเราะกึ่งขบขันกึ่งขม “ทุกคนมีอะไรที่ไม่อยากให้ใครรู้ โดยเฉพาะในที่แบบนี้”
วันนั้นพวกเขาซ้อมต่อ พยายามกลัวให้น้อยกว่าเสียงดนตรี อรทัยแสดงลีลา แม้ข้างในจะแตกต่างจนสังเกตได้ ฝีเท้าเธอเต็มไปด้วยความลังเล เฟื่องฝืนแซว “คราวนี้อย่าเผลอร้องให้ผีนะ เดี๋ยวเวทีพังหมด”
อรทัยแกล้งทำเสียงขู่ผี เฟื่องหัวเราะกลั้น ทุกเสียงสะท้อนบนเวทีย้ำเตือนว่าความกลัวกับความขำขื่นนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม
คืนต่อมา เสียงต้นไม้ข้างโรงละครถูกรบกวนเหมือนใครบางคนเดินผ่าน เงาไหลผ่านบานหน้าต่างที่ม่านบางเฉียบตีพลิ้ว เฟื่องชะงักมือบนเปียโน อรทัยเบนสายตาอย่างระวัง
“ได้ยินไหม?” เธอกระซิบเบา ๆ เฟื่องพยายามยิ้ม “ถ้าเป็นคนเราคงคุยกันได้ ถ้าไม่ใช่คน…ก็คงเต้นรำตามเสียงเพลง”
บานประตูเอี๊ยดดัง ปล่อยลมเย็นเฉียบเข้ามา พวกเขามองหน้ากันเงียบงัน เหงื่อผุดขึ้นบนขมับ เฟื่องคว้ามืออรทัยโดยไม่รู้ตัว
“จะกลัวก็กลัวเป็นเพื่อนกัน” อรทัยกระซิบ ดวงตาเธอสั่นไหว “แต่อย่าเพิ่งตาย ก่อนจะได้เล่นเพลงนั้นนะ”
เสียงไวโอลินโบราณที่วางข้างเวทีเริ่มบรรเลงเองช้า ๆ ท่วงท่าเศร้าสลดแทรกตามสายลม ฝีมือใครบางคนมองไม่เห็น เฟื่องหน้าซีดขาว อรทัยเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ “สรุปว่าผีในที่นี้หลอนเกินไป เอาเหมือนในหนังไม่มีหรอก”
ความกลัวระคนขำกลบคืนยาวนั้นไปจนเช้า พวกเขาไม่พูดถึงโน้ตเพลงที่ปรากฏเพิ่มบนกระดาษเมื่อตื่นมาแต่เช้า มันลายมือเดียวกับที่เขาเคยเห็นในสมุดโน้ตแม่ของอรทัย
วันถัดไป ความตึงเครียดเพิ่มขึ้น ซ้อมผิดบ่อยขึ้น เสียงฝีเท้านอกประตูกรีดความเงียบ เฟื่องกับอรทัยทะเลาะกันเป็นครั้งแรกเพราะท่อนเพลงสุดท้ายยังไม่สมบูรณ์
“นายไม่ฟังฉันเลย” อรทัยปาโน้ตใส่หน้าเฟื่อง น้ำเสียงประชด เสียงกระแทกไฟฟ้าปลุกก้องเวที “มันต้องเป็นแบบนี้ถึงจะได้ผล!”
“ถ้าผีอยากฟัง จะมาทำไม? หรือเธออยากให้แม่มาฟังจริง ๆ?” เขาสวนเสียงสะท้อนกับความโมโหกึ่งหวาดกลัว “ถ้าใช่ก็พูดมา!”
อรทัยเงียบไปนาน ดวงตาเธอสั่นไหว น้ำตาไม่ยอมหยดลง “มีบางอย่างที่นายไม่อยากจำ…แล้วทำไมฉันต้องกล้าเผชิญกับอดีตกว่า นายล่ะ?”
บรรยากาศอึดอัด เวทีร้างเต็มไปด้วยเสียงหอบและความเงียบอัดแน่น
คืนนั้น เฟื่องฝันถึงเวทีที่เต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายย้อนยุค ตะโกนชื่อของใครคนหนึ่งที่หน้าแตกสลาย เงาแม่ของอรทัยเต้นรำกลางวิญญาณมากมายบนเวที ทุกเสียงเรียกหาเพลงสุดท้าย—บทค้างแค้นที่ไม่มีใครเล่นจบ
เฟื่องตื่นกลางเหงื่อเย็น พบอรทัยนั่งอยู่ข้าง ๆ สีหน้าตื่นกลัวจริงจัง
“นายได้ยินเสียงนั้นไหม?” เสียงเธอสั่น “เมื่อคืนมีเสียงผู้หญิงร้องเพลง—มันเป็นเพลงของแม่ฉัน”
เฟื่องกลืนน้ำลาย คิดในใจว่าคนบนเวทีในฝัน มีเสียงนั้นจริง
พวกเขาตัดสินใจสืบหาอดีตที่ถูกซ่อน ห้องใต้เวทีถูกพบโดยบังเอิญระหว่างย้ายไม้ อรทัยกับเฟื่องเลื่อนฝาไม้เด็ด ๆ ออก พบกล่องเก่าใบหนึ่ง ข้างในมีโน้ตเพลงชื่อว่า “คืนจันทร์เยือนเงา” กับจดหมายอำลาลายมือแม่ของอรทัย
“ถ้าคนรักครอบครัวนี้ได้ยินเพลงนี้พร้อมกัน วิญญาณจะได้พัก” อรทัยอ่านเสียงสั่น เสียงลมพัดวนอยู่รอบตัว
ตอนเย็นนั้น เฟื่องกับอรทัยหันมาเผชิญหน้ากัน เสียงฝีเท้าทั้งสองเดินขึ้นเวทีในความมืด รอบเวทีเงามืดห้อมล้อม อากาศกระชับจนกลั้นหายใจ
เฟื่องวางมือบนเปียโน อรทัยเตรียมร้อง เสียงของพวกเขาสอดแทรกในท่วงท่าประหลาดของคืนประวัติศาสตร์ เพียงเริ่มต้นเพลง เสียงฝีเท้านับสิบเริ่มเข้ามาในเวที เสียงหัวเราะ เสียงสะอื้น และเสียงอำลาจากเงามืดแทรกซ้อน—แม้จะน่ากลัว แต่เฟื่องกับอรทัยเล่นต่อ
“ฉันกลัว แต่ถ้านายไม่หยุด ฉันก็จะไม่หยุด” อรทัยบอกเสียงกระซิบ
เฟื่องน้ำตาคลอเบ้า จำได้ดีว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเล่นเปียโนให้ครอบครัวฟังคือวันที่แม่ตาย วันนี้ เขาเล่นเพื่อวิญญาณที่ต้องการความสงบเช่นกัน
บทเพลงถึงท่อนสุดท้าย เวทีหมุนวนในเงามืดและเสียงควัน เสียงร้องไห้กลายเป็นเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ค่อย ๆ เลือนหาย เหลือไว้เพียงความเงียบสงบที่ไม่เคยมีมาก่อนในโรงละครร้างนี้
อรทัยล้มตัวลงนั่งน้ำตาคลอ เฟื่องหัวเราะทั้งน้ำตา พลันความกลัวจางหายเหลือแต่ความโล่งใจ รุ่งเช้า แสงแรกของวันใหม่สาดแทรกม่านขาด หนังสือโน้ตตกอยู่บนเวที เขียนด้วยลายมือเก่า “ขอบคุณที่ปลดปล่อย”
“หมดเวลาให้ผีกลัวแล้วใช่ไหม?” อรทัยถาม เฟื่องยิ้มเศร้า ๆ “เหลือแค่กลัวเรากลับไปเป็นเหมือนเดิม”
อรทัยหัวเราะ น้ำตาไหลปนน้ำเสียงหวานขม “บางที แค่กล้าเผชิญหน้า…มันก็พอ”
โรงละครกลับมาสงบ พวกเขาเดินออกจากป่าโดยไม่เหลียวหลัง เฟื่องรู้ว่าแม้เงาอดีตจะตามอยู่ตลอด แต่คืนนี้ เขาได้เรียนรู้ว่า บางความกลัว … ควรยอมรับและหัวเราะกับมันไปพร้อม ๆ กัน
