แสงแดดปลายฤดูจาง ๆ สาดลอดหน้าต่างบานสูงเข้ามาในสตูดิโอศิลปะกลางเมืองใหญ่ ผนังเต็มไปด้วยรอยสีเก่า กรอบผ้าใบตั้งกระจัดกระจาย พู่กันแช่อยู่ในขวดสี เงาสะท้อนเต้นอยู่ในกระจกบานหนึ่งตรงมุมห้อง วีณานั่งกับพื้น ชุดนักศึกษาชุ่มสีเปรอะหน้าแข้ง ตัวสั่นเล็กน้อยขณะมองภาพวาดของตนเอง เธอลูบผ้าใบเบา ๆ เหมือนกลัวภาพสีดำคลุ้มคลั่งตรงกลางจะโดดออกมาจากกรอบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงขูดของเกตบนพื้นไม้ดังขึ้น เบียร์เดินเข้ามาพร้อมเสียงหาว “วันนี้ก็ยังไม่ได้คิดหัวข้อโปรเจกต์อีกเหรอวะวี?” เบียร์โยนกระเป๋าลงกับมุมโต๊ะ ก่อนจะเหลือบมองภาพวาดแล้วขมวดคิ้ว “เฮ้ย มันดู…เศร้า ๆ เลยนะ”
วีณาหยุดมือ หันมาส่งสายตาว่างเปล่า เบียร์พูดพลางหยิบพู่กันขึ้นหมุนเล่น “กูว่าถ้ากูนั่งตรงนี้ทั้งวันแบบมึง กูก็บ้าเหมือนกันอะ”
ความเงียบเข้าครอบงำ เบลล์ผลักประตูเข้ามาใบหน้าหนักแน่น หอบกระดาษสเก็ตช์เต็มมือ “วีณา เบียร์ งานกลุ่มต้องซ่อมด่วนพรุ่งนี้นะ เจอยังว่าไอ้นทีมันหายหัวไปไหน”
สายตาทั้งสองคนสบกัน วีณาตอบเบลล์ด้วยแววตาอึดอัด “ยัง…โทรไปแล้ว ปิดเครื่อง…”
เสี้ยววินาทีที่เงาวูบหนึ่งเฉียดผ่านหลังเบลล์เบา ๆ สะท้อนในกระจก ทั้งสามคนหยุดชะงัก
เบียร์หัวเราะกลบเกลื่อน “อย่าบอกกูนะแกกลัวผีสตูดิโอ”
เบลล์วางกระดาษ ชี้นิ้วไปทางกระจกเก่า “ก็….มันแปลก ๆ ดีมั้ย ตั้งแต่วันนั้นที่ใครก็ไม่รู้เอากระจกนี้มา”
เสียงโทรศัพท์ของวีณาดังขึ้น ทุกคนหันไปพร้อมกัน จอแสดงเบอร์ของนทีแต่มันเป็นสายว่างเปล่า ไม่มีเสียงเลย เบลล์ขนลุก มือสั่นดึงกระดาษมาปิดหน้า เบียร์กลืนน้ำลาย
วีณาวางสาย หายใจไม่ทั่วท้อง เธอก้มลงเก็บโทรศัพท์ พลางซ่อนความกลัวไว้ในเสี้ยวรอยยิ้มฝืน ๆ
จู่ ๆ ไฟในสตูดิโอวูบลง ทุกคนยืนนิ่งงัน เงาในกระจกขยับอ้อยอิ่งราวกำลังจ้องมองเงาคนทั้งสาม
เบลล์พยายามเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง “วีณา เดี๋ยวเย็นนี้ช่วยไปตามหานทีที่หอด้วยกันนะ”
เบียร์รีบเสริม สีหน้ากังวลแต่พยายามเก็บไว้ไม่ให้ปรากฏ “เออ กูไปด้วย แต่อย่าแวะร้านนมนะ…รู้สึกเหมือนมีคนตามตลอดเลยช่วงนี้”
วีณากลืนน้ำลาย หัวใจเต้นแรง เธอเหลือบมองไปที่กระจกอีกครั้ง เงาดำพร่าเลื่อนวูบออกจากกรอบ คล้ายเสียงกระซิบแผ่วมากระทบหู ก่อนความเงียบจะกลับมาอีกรอบ
เมืองยามค่ำคืนวูบไหวด้วยแสงไฟนีออน วิวจากหอพักสูงชั้นหกเผยแสงวูบวาบของรถยนต์ วีณามองออกไปนอกหน้าต่าง ข้างกายคือเบลล์กับเบียร์ที่นั่งก้มหน้ากดโทรศัพท์ เย็นวันนั้นเธอตั้งใจว่าจะไปเคาะห้อง 604 ที่นทีพักอยู่
เดินตามโถงยาว เหยียบฝุ่นที่เกาะพื้นหนา โคมไฟบางดวงดับกะพริบ วีณาเคาะประตูเสียงเบา ไม่มีคนเปิด เบลล์ถอนหายใจ เบียร์ทุบประตูแรงขึ้น “ไอ้นที! อยู่ข้างในป๊ะ? เฮ้ย อย่าล้อเล่นนะเว้ย!”
ในห้องเงียบ เย็นเยียบจนผิดปกติ เสียงทีวีซ่าเบา ๆ ดังลอดร่องประตู ทุกอย่างนิ่งงัน
เบลล์ส่ายหน้า “มันไม่เคยหายไปแบบนี้อะวีณา ขนาดทะเลาะกับอาจารย์มันก็ยังมานั่งวาดกับพวกเราได้อยู่ดี”
วีณากำโทรศัพท์แน่นจนมือขาว เธอมองซ้ายขวา ก่อนเลื่อนใบหูแนบประตู เสียงน้ำไหลแผ่วในห้องน้ำดังขึ้นจากข้างใน ใจเต้นตึก ชั่วขณะนั้นเงาของใครบางคนเลื่อนวูบผ่านใต้ประตู
เสียงหัวเราะแผ่วเหมือนมาจากอีกโลก เบลล์ผงะถอยหลัง เบียร์สบถเสียงเบา
ทุกอย่างจมลงในความเงียบ วิญญาณความเยาว์วัยคล้ายถูกหยุดเวลากลางโถงหอพัก
“ไปแจ้งยามไหม?” เบลล์เสียงสั่น
“เดี๋ยวก่อน…” วีณา พึมพำ ดึงกระดาษจากปากกระเป๋า เธอเห็นรอยดินสีดำเปรี้ยะแต่ลายเส้นคล้ายกับรูปที่นทีวาดทิ้งไว้บนโต๊ะสตูดิโอเมื่อวันก่อน “มันเหมือน…รหัสอะไรสักอย่าง”
เบียร์มองตาเบลล์ ขณะที่ทุกคนจ้องรูปนั้นราวกำลังถูกดูดเข้าไปด้วยแรงมืดที่ใหญ่กว่าความเข้าใจ
หลายคืนผ่านไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกคนเริ่มคลั่งงุ่นง่าน อาจารย์ข่าวหายตัวของนทีแพร่สะพัด แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ประตูห้อง 604 อีกเลย
ในเวลาเดียวกัน นทีเหมือนเคยเดินหลบมุมในความทรงจำ กลายเป็นเพียงเงาสะท้อนในหมอกสตูดิโอที่ไม่มีใครมองเห็น
วีณาเริ่มวาดภาพใหม่ทุกคืน เงาดำในกระจกเริ่มชัดขึ้นทุกวินาที เหมือนกับวิญญาณกำลังแทรกซึมมาในชีวิตประจำวัน
“ทำไมเธอไม่เลิกวาดล่ะวีณา?” เบลล์ถามด้วยเสียงเข้ม วีณาเงียบ เพียงแต่เม้มปาก ยกพู่กันแตะสีดำลงบนผ้าใบ “เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่ฉันควบคุมได้”
เบลล์ถอนใจ “งั้นก็จะไม่หาไอ้นทีแล้วใช่มั้ย แค่วาด?” เบลล์หยอกล้อแต่น้ำเสียงขมขื่น
เบียร์แกว่งขาใต้โต๊ะ “พวกเราทำอะไรไม่ถูกอะ ถ้าคิดว่าเขา…”
วีณาขัดขึ้น “ยังไงเขาต้องกลับมา พวกเราต้องทำอะไรสักอย่าง”
สายฝนที่ไม่ได้ตกลงมาแต่เป็นไอน้ำหม่นที่เกาะขอบหน้าต่าง แบ่งกลางห้องด้วยความกลัวใหม่ วีณาเริ่มสังเกตว่าทุกครั้งที่จ้องกระจก มุมห้องด้านซ้ายมือต้องมีเงาของนทีอยู่เสมอ
คืนหนึ่ง ขณะเบลล์เบลอใส่หูฟังยืนมองรูปวาดตรงกลางห้อง เบียร์เดินเข้ามาจิบนมเย็น “รู้สึกพิลึก ๆ ไหมวะ?”
“ตั้งแต่วันนั้น ไม่มีอะไรมันเหมือนเดิมเลย” เบลล์ตอบนิ่ง
ไฟกระพริบเบา ๆ เงาของนทีไปสะท้อนอยู่หน้ากระจก วีณาถือพู่กันนิ่ง น้ำเสียงแหบพร่า “พวกเรากำลังเห็นอะไรกันแน่?”
ความรู้สึกผิดลอยละล่องในอากาศ วีณารู้ดีว่าเคยทะเลาะกับนทีเรื่องโปรเจกต์ใหญ่ เธอตำหนิเขาต่อหน้าเพื่อน ๆ นทีเลยปิดใจและหายตัวไปตั้งแต่วันนั้น
เบลล์เอื้อมจับมือวีณา เหมือนอ่านใจได้ “อย่าโทษตัวเองเลย มันไม่ใช่ความผิดแกสักคนเดียว”
เบียร์ระบายลมหายใจ “แล้วความผิดใครล่ะ?”
“ไม่มีหรอก” เบลล์พูดเบา ๆ “แต่ถ้าไม่หาวิธีช่วยกัน ตอนนี้ทุกคนก็กลายเป็นเงาเหมือนกันหมด”
วีณากดหัวลง น้ำตาหยดลงบนรอยสีดำจนผ้าใบขันเป็นรอยคลื่น
คืนนั้นวีณาฝันเห็นเงาดำนั้นเคลื่อนไหวตรงหน้ากระจก เสียงกระซิบดังชัดเจนขึ้น “อย่าทิ้งฉันไว้ในนี้” เธอตื่นขึ้นมาเหงื่อท่วมตัว รีบเปิดโทรศัพท์ แต่หน้าจอยังคงว่างเปล่า ปราศจากข้อความหรือสายที่ขาดหายของนที
วันรุ่งขึ้น ทุกคนนัดเจอกันที่สตูดิโอตั้งแต่ฟ้ายังไม่เปลี่ยนสี วีณาหยิบพู่กันออกมา เธอตัดสินใจวาดเงาดำออกมาเต็มผ้าใบ คราวนี้ไม่พยายามซ่อนหรือขจัดมัน
“มึงทำอะไร?” เบลล์ถาม ลมหายใจติดขัด
“ถ้ามันเป็นเงาที่เราสร้างขึ้นเอง เราก็ต้องวาดมันออกมาให้ชัดที่สุด” วีณาพูด มือสั่นแต่สายตาคม วาดเส้นดำหนา ดวงตาเศร้าและเจ็บปวดปรากฏในผืนผ้าใบ
ไฟในสตูดิโอวูบลงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าดังแผ่วลงพื้นไม้ วีณาวาดต่อแม้กลัวฝ่ามือจะเย็นเฉียบเมื่อจับพู่กัน
ขณะเดียวกัน เบลล์กับเบียร์ก็พยายามหาทางเปิดประตูห้อง 604 โดยตรง พวกเขายืนนิ่งหน้าประตูใจเต้นแรง แล้วยัดกระดาษภาพรหัสลงใต้บานประตู
สายลมเย็นเฉียดเข้ากลางหลัง เสียงน้ำหยดในห้องนทีดังสม่ำเสมอ กระทันหันบานประตูเปิดเองอย่างช้า ๆ กรอบไม้กรอบแกรบ เงาดำเคลื่อนไหวในห้อง เผยภาพนทีนั่งนิ่งอยู่ในมุมมืด ใบหน้าหม่นหมองแต่ยังหายใจช้า ๆ
“มึง!” เบลล์ร้องนัยน์ตาเบิกกว้าง
นทีเหลือบตามองเพื่อน ๆ น้ำตาเอ่อคลอ “ขะ…ขอโทษ กูแค่ไม่รู้จะออกไปยังไง” เขาสะอึกสะอื้น ซุกหน้าในแขนตัวเอง
เบียร์เดินเข้าไปใกล้ คุกเข่านั่งลง “ไม่เป็นไร ที่มึงหายไป…เราเองก็เคยปิดใจใส่มึงเหมือนกันว่ะ”
ความจริงค่อย ๆ กระจ่างขึ้น วีณาตัดสินใจปล่อยมือจากพู่กัน วิ่งขึ้นห้อง 604 เธอก้าวเข้าหาภาพเงานั้นและโอบกอดนทีอย่างแน่น น้ำตาของทั้งคู่ไหลปะปนกับแสงอ่อนในยามเช้า
ภาพในกระจกเก่าแวบวับ มองเห็นกลุ่มเพื่อนสามคนยืนเคียงข้างนที เงาดำในผ้าใบจางหายไปราวถูกเยียวยาด้วยแสงแห่งมิตรภาพและความเข้าใจในความผิดพลาดของกันและกัน
แสงอาทิตย์โผล่ขึ้นเหนือขอบฟ้า สะท้อนลงบนผนังสตูดิโอ เงาในกระจกกลับกลายเป็นเพียงรอยยิ้มหนึ่งเดียวของเด็กหนุ่มสาว ผู้เรียนรู้ที่จะเผชิญหน้าและให้อภัย ไม่เพียงแต่ต่อกัน…แต่ต่อตัวเอง
