แสงไฟนีออนสีขาวละมุนเหนือประตูไม้เก่า ‘สตูดิโอนีลาวัลย์’ แขวนอยู่ตระหง่านรับค่ำคืน เงาของกิ่งปีบยาวเหยียดบนผนังปูนซีดสี ทรงวาดเองเดินลากกระเป๋าผ้าเป้เก่าสีเทา ใบหน้าเขาหม่นหมอง พวงตาหนักด้วยร่องรอยไม่ได้นอน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายจะเดินวนอีกนานไหมวะ?” เสียงทุ้มสั้นขาด ๆ ดังจากด้านหลัง เขาหันไปเจอชุติมา สาวผมหยักศกใส่เสื้อเชิ้ตศิลป์เปื้อนสี เธอถือพู่กันคาปาก มืออีกข้างถือถังน้ำวาดภาพประกบกระดาน
ทรงวาดหยุด เดินเข้าไป เขากระอักกระอ่วน “เรา…หาห้องพักตัวเองไม่เจอ ห้อง 213 เห็นเลขแต่อีกฝั่งหมดเลย”
ชุติมายิ้มมุมปาก ท่าทางทะเล้น “เฮ้ย งงดี เดี๋ยวมาด้วยกัน ฉันอยู่ 211 นั่งวาดรูปตอนดึกๆประจำ ชั้นสองมันหลอน ๆ ไง คนอยู่ไม่กี่ห้องเอง”
จังหวะเดินบันไดไม้ขึ้น เสียงฝีเท้าดังก้องเวลาเหยียบผ่าน ทรงวาดขยับกระเป๋าไหล่ เหงื่อซึมออกเรื่องขบวนคิดในใจ เขาติดภาพแม่เขาที่โรงพยาบาล สำเนียงพ่อเป่าตรงหู “โตพอหรือยัง ลูก?”
“ร้านนี้เป็นงี้แหละ พวกเพี้ยนศิลป์รวมตัวกัน ข้อเสียคือผีเยอะ” ชุติมายักไหล่ พูดขณะไขห้องให้ดู ทรงวาดหัวเราะแห้ง ๆ “ขอบใจนะ”
เปิดเข้าไปห้อง 213 แสงไฟกระพริบแวบนึงแล้วติดมั่น ควันเก่า ๆ กลิ่นสีและน้ำมันวาดภาพคละคลุ้ง เตียงเล็ก โต๊ะพับสุมของ เอกสารวางระเกะระกะบนพื้น เสียงลมพลิ้วอ่อนผ่านบานหน้าต่างบานเก่า
ทรงวาดนั่งบนเตียง หยิบรูปแฟ้มเก่าออก ในนั้นมีใบรับรองจบมัธยม ภาพเขากับแม่ยิ้มพร้อมกัน ทรงวาดนิ่งตามอง ก่อนรีบยัดรูปกลับเมื่อเสียงเคาะประตูดังขัด
“ไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหม?” ชุติมาชะโงกเข้ามา ตาเจ้าเล่ห์ “ร้านข้างสตูดิโอ เมนูเด็ดต้มผักกูด”
ทั้งสองเดินผ่านระเบียงยาว ในมุมมืดใกล้ประตูหนีไฟ สายตาทรงวาดหลุดจากบทสนทนา เห็นภาพเงาจางๆวิ่งผ่าน สะท้อนกับกระจกบานเล็ก เขาขมวดคิ้ว รู้สึกหนาวสันหลัง
“นายเห็นอะไร?” ชุติมาเงียบ เหลือบมอง “อ๋อ… ไม่ได้หรอก นายจะเจอเร็ว ๆ นี้ เดี๋ยวรู้” เธอยิ้มประหลาด หัวเราะแผ่วเบา
วันรุ่งขึ้นในคลาสวาด เสียงครูวาดแหบพร่า “ทุกคน หัวข้อประกวดงาน ‘รอยเงาอดีต’ เริ่มลงมือวันนี้ ส่งภายในเดือนนี้ หัวข้อเสรี—but must be honest.” ขณะที่เสียงพูดจบ ทรงวาดสังเกต ชุติมานั่งจ้องกระดานนิ่ง ปลายนิ้วเขี่ยเศษดินสอ
พักกลางวัน ทรงวาดนั่งกลางลานหญ้า ชุติมาหย่อนตัวนั่งข้าง ๆ จิ้มข้าวผัดกินช้า ๆ
“นายเพิ่งย้ายมาเหรอ?”
ทรงวาดพยักหน้า “เรา… บ้านอยู่ไกล แม่ป่วย พ่อไม่คุยด้วย ไม่รู้จะตามฝันดีรึเปล่า”
ชุติมานิ่งเหมือนคิด ประโยคต่อมาเสียงบาง “ทุกคนมีรอยแผล แต่ศิลปะมันไม่ทิ้งเรา—” เธอสบตา “นายเชื่อไหม ว่าที่นี่มีอะไรซ่อนอยู่”
“อะไร?” ทรงวาดกระซิบ จังหวะนั้น เงาไหม้ของต้นปีบโยนมืดคลุมบนโต๊ะอาหาร ราวกับเวลาหยุดหมุน ชุติมาคลี่ยิ้ม “รอดูคืนนี้”
คืนนั้นทรงวาดนอนหลับไม่สนิท ยินเสียงเหมือนกระซิบจากข้างหน้าต่าง เขาคิดว่าอาจเป็นเสียงลม แต่เสียงกลับตามติดเข้ามา “ช่วยฉัน…”
ทรงวาดลุกขึ้นอย่างชั่งใจ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดหน้าต่างบานไม้บิ่น ลมเย็นประหลาดพัดสวนเข้าห้อง เงาดำพร่าไหลลึกทะลุฝาห้องเฉียดตัว เขาชะงัก ใจเต้นแรง รู้สึกเหมือนบางอย่างกำลังมองมา
พลันประตูห้องเปิด ชุติมายืนอยู่ “กลัวเหรอ?” เธอถามเสียงเรียบ
“ไม่แน่ใจ” ทรงวาดพูดติดขัด หยิบไฟฉายสั่น ๆ
“ถ้าอยากรู้คำตอบ เดินกับฉันไปที่สตูดิโอเก่า”
ทั้งสองเดินไปในความมืด เสียงไม้กระดานยวบยาบ แสงไฟอ่อนส่องแค่ปลายเท้า ชุติมานำทางอย่างคล่อง เคาะประตูห้องใต้หลังคาสามครั้ง
ประตูเปิดอ้าเอง ครืด… ภายในคืดดินฟ้าเรืองแสงจางรางรูปร่างหญิงสาวในชุดผ้าไทยโบราณยืนกลางห้อง ใบหน้าเศร้า เธอเอื้อมมือมาทางทรงวาด “เจ้าคือผู้วาดรอยอดีตคนใหม่หรือ” น้ำเสียงสะท้อนกระเพื่อมในอากาศ
ทรงวาดอ้าปาก พูดไม่ออก หันมองชุติมา เธอยิ้มฝืน “เขาเป็นคุณนิษฐา ศิลปินที่ตายไปในคืนไฟไหม้เมื่อเจ็ดสิบปีก่อน”
ร่างผีหญิงสาวยื่นมือคล้ายบอกทางไปผนังห้องเก่า ทรงวาดเผลอก้าวเข้าใกล้ เห็นภาพไหม้เกรียมบนฝาผนัง “เขาต้องการอะไร” เขากระซิบ
“เธอถูกลืม ใครก็ไม่กล้าวาดรอยอดีตของเขา” ชุติมาปรือตา เสียงเครือ “และฉัน… ฉันเองก็เคยเห็นภาพนั้นตอนเด็ก ๆ ถึงวันนี้ก็ยังไม่กล้า”
วิญญาณนิษฐาคล้อยไปกับเงา ทรงวาดสั่น เขายื่นมือไปสัมผัสภาพ เขามองเห็นฝีแปรงวาดเปื้อนน้ำตา จุดไฟไหม้กลางผลงาน—เป็นเสียงกรีดร้อง
ชุติมาท้าวสะโพก “นายเคยหนีไหม? หนีความรู้สึกผิดหนะ”
ทรงวาดอ้ำอึ้ง “ฉัน… เผลอหนีแม่ตลอด กลัว แค่ทำอะไรพลาด”
ความเงียบงันแผ่รอบห้องศิลป์ จนสุดท้ายชุติมาตบบ่า “ลองวาดสิ”
วันต่อมา ทรงวาดจดจ้องผืนผ้าใบใหม่ในห้องเรียน น้ำตาซึมมือสั่น เข้านั่งสมาธิ สูดลมหายใจลึก บีบสีกระดานลง น้ำหนักมือแต่ละทีเหมือนปลดเปลื้องบางสิ่ง เงาไหม้บนผนังตามติดอยู่ข้างๆตลอด
เสียงหัวใจเขาทำงานขันแข็งขึ้นครั้งแรก คำพูดแม่ในหัวแว่ว “แค่กล้าเริ่มก็พอแล้ว”
ค่ำวันส่งงานประกวด นักเรียนวางผลงานกลางโถง ทรงวาดเดินช้า ๆ เหงื่อซึมเหยียบเข้าใจกลางห้อง เสียงหัวเราะแซวจากเพื่อนรอบข้าง บ้างมองด้วยสายตาเหยียดเย้ย เขายกภาพของตนซึ่งลงสีด้วยรอยไหม้เหมือนจริงขึ้นวางกลางกลุ่ม ทุกคนเงียบงัน ชุติมามองตรงแววตานิ่ง “กล้าวาดแล้วหรือ?”
“ยังกลัวอยู่แต่…ถ้าไม่เริ่มวันนี้ก็ไม่รู้อีกกี่ปีจะกล้า” ทรงวาดตอบเสียงสั่น
เสียงปรบมือเบาบางจากครูวาดลอยมา “นี่คือความกล้าแท้”
คืนนั้นทรงวาดกลับไปห้อง เดินผ่านโถงมืด เงาผีคุณนิษฐายืนรอ “เจ้าทำสำเร็จแล้ว เงาของข้ามักต้องการคนรับฟัง” รอยยิ้มบางของวิญญาณผุดขึ้น ทรงวาดน้ำตาคลอ
เขาหันไปมองชุติมา เธอเดินเข้ามาหยิบมือเขา “จากนี้ นายไม่ต้องกลัวอดีตอีก” เธอพูดค่อย ๆ
ท่ามกลางแสงไฟนีออนเหนือศีรษะ ทรงวาดและชุติมายืนอยู่ใต้หลังคาศิลป์ เงาอดีตเริ่มจางหาย ไม่ใช่เพราะลืมเลือน หากแต่ด้วยการยอมรับและให้อภัยตนเอง
เสียงหัวเราะอ่อนโยนดังกลับคืนสู่ห้องศิลป์เก่า คืนนี้ สายลมเย็นใต้หลังคานั้นเหมือนอบอุ่นขึ้น ความเงียบงันแปรเปลี่ยนเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับหัวใจสองดวงที่พร้อมเติบโตข้ามอดีตไปยังวันใหม่
