ฝนหลงฤดูสาดกระทบกระจกออฟฟิศขนาดย่อมย่านสีลม เสียงหยดน้ำดังปะทะจังหวะหัวใจที่เต้นแรงของเมษา เธอยืนพิงหน้าต่าง มือยกกาแฟแก้วเดิมขึ้นซด อากาศหนาวแผ่ว ๆ เริ่มแทรกในบรรยากาศที่มวลอารมณ์หนักอึ้งกว่าฟ้าครึ้ม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงบานประตูปะทะผนังเบา ๆ ตามมาด้วยก้าวเท้าของนนท์ เขามาดมั่น สายตาเฉี่ยวนิ่ง ก่อนจะเสไปที่การ์ตูน SD การ์ตูนวาดมือข้างโต๊ะเมษา “คุณนี่ชอบวาดรูปเหมือนเด็ก ๆ เหรอครับ”
เมษายิ้มแห้ง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ “บางทีก็อยากเป็นเด็ก… จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมายนัก”
ทั้งคู่ต่างเอาแต่ใจ ต่างมีความเชื่อมั่นในสไตล์งานตัวเอง โปรเจกต์ออกแบบร้านคาเฟ่ใหม่ที่บริษัทรับมา กลายเป็นเวทีประลองไอเดีย โต้ตอบผ่านสเก็ตช์และคำพูดเชือดเฉือน “ไอเดียคุณดูฝันลอยไปหน่อย ไม่กลัวลูกค้าไม่เข้าใจเหรอ”
นนท์ถอนใจ “แล้วแนวคิดของคุณก็เรียบไป จืดสนิทเลยนะเมษา”
ความตึงเครียดสะสมทุกวัน พวกเขาแทบไม่ลงรอยกันเลย ทั้งความตั้งใจ ความกลัวจะสูญเสีย ตัวตน ต่างไม่ยอมอ่อนข้อ แต่ก็เริ่มหันกลับมามองกัน เพราะงานกำลังล่าช้ากว่ากำหนดจนน่ากลัว
เสียงผู้จัดการดังขึ้นในห้องประชุม “เมษา นนท์ ถ้าคุณสองคนยังทะเลาะกัน เราคงต้องหาคนอื่นมาแทน”
นนท์กัดฟัน เมษาหลบตา ต่างรู้สึกเจ็บลึกในอก “เราไม่ได้อยากแพ้หรอก… แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นเข้ามาเสียบแทนเหมือนกัน” เมษากระซิบหลังประชุมจบ นนท์พยักหน้าเบา ๆ
ในค่ำนั้น เมษาบังเอิญเดินจ๊ะเอ๋นนท์หน้าร้านสะดวกซื้อ ขณะที่เธอห่อผ้าพันคอเก่าลายแมว นนท์หัวเราะ “ยังเก็บไว้เหรอ ผ้าพันคอแบบนี้สมัยประถม”
“มีค่า… กับความทรงจำเก่า ๆ” เมษากระซิบพลางเลี่ยงสบตา นนท์ขมวดคิ้ว เห็นรอยช้ำเล็ก ๆ ที่ข้อมือเมษา เขากำลังจะเอ่ยถาม แต่เธอเบี่ยงหลบ
เวลาผ่านไป สิ่งที่เมษาพยายามซ่อนไว้ก็คือครอบครัวที่ไม่เคยรับงานศิลป์ของเธอได้ เธอมักเงียบงันทุกสายโทรศัพท์จากบ้าน ในขณะที่นนท์กลับดูเหมือนมีทุกอย่าง… แต่ในความเงียบสนิทนั้น เมษาเริ่มสังเกตว่าแววตาของนนท์เองก็มีเงาอะไรบางอย่าง
หลังเลิกงานคืนหนึ่ง นนท์เห็นเมษานั่งในห้องประชุมคนเดียว เขาเดินเข้าไป นั่งลงข้าง ๆ “คุณโอเคมั้ย” เขาถาม แต่เมษานิ่ง
“โอเคเหรอ… โอเคกับทุกอย่างที่ผิดหวังน่ะเหรอ” เมษาตอบก่อนจะกลั้นน้ำตาไว้ เธอสูดหายใจ “งานนี้มันเหมือนเป็นโอกาสเดียวให้ฉันพิสูจน์ตัวเองกับที่บ้าน”
นนท์วางมือบนโต๊ะ ใจเขาอึ้ง “เราก็เหมือนกัน”
หลังจากวันนั้น พวกเขาเริ่มปรับตัวในการทำงาน ช่วยเหลือกันมากขึ้น จากคำพูดประชดค่อย ๆ ลดน้อย กลายเป็นเสียงหัวเราะเงียบ ๆ อยู่ข้างกัน ยามหนึ่งเหนื่อย อีกคนหยิบกาแฟมาวางโดยพูดแค่ “ยังเหลืออีกเยอะนะ”
ระหว่างที่อยู่ด้วยกันมากขึ้น แววตาแข็งกร้าวของนนท์เริ่มมีรอยยิ้ม แม้บางครั้งเมษายังคงเงียบและเลือกที่จะไม่เปิดเผยความในใจ ระหว่างที่แต่งเติมงานในคืนหนึ่ง มือของเมษาเผลอแตะแขนนนท์ ทั้งคู่หยุดนิ่ง เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
“ถ้าฉันล้มเหลวอีกครั้ง… คงไม่มีที่กลับไป” เมษาเผยความกลัว นนท์ลังเลอยู่นานก่อนจะบอก “คุณไม่ได้อยู่คนเดียวนะ ถ้าคุณล้ม ฉันก็จะล้มไปพร้อมกัน”
ความสัมพันธ์เริ่มลึกซึ้ง แต่ก็ซับซ้อน เมื่ออดีตของนนท์ที่เคยทำผิดต่อน้องชาย—ปล่อยเขาล้มเหลวในงานใหญ่ จนพี่น้องห่างเหิน—ย้อนมากระทบกับความกลัวจะล้มเหลวซ้ำของเขา
โปรเจกต์เข้าสู่โค้งสุดท้าย ลูกค้ากลับเปลี่ยนใจขอเปลี่ยนธีมหลัก นนท์หัวเสียมากจนลืมควบคุมอารมณ์ เผลอปะทะกับเมษาอย่างรุนแรง “นี่มันโอกาสของเราทั้งคู่ ทำไมคุณต้องเอาความกลัวมาขัดขาตัวเอง”
เมษาตวัดสายตา “เพราะฉันกลัว… กลัวจะเหลืออยู่คนเดียวให้เสียใจอีกครั้ง ถ้านายไม่เข้าใจ ก็อย่ามาอยู่ใกล้ ๆ ฉันเลย!” เธอตะโกน ก่อนจะเดินหนีออกจากออฟฟิศ ปล่อยให้นนท์มองตามด้วยความรู้สึกผิด
วันถัดมา เมษาขาดงานเป็นครั้งแรก นนท์นั่งมองโต๊ะเปล่า ๆ ในห้องทำงาน รู้ซึ้งว่าการที่ไม่มีเมษาอยู่ ทำให้เขายิ่งว่างเปล่าและรู้สึกถึงสิ่งสำคัญบางอย่างที่กำลังหลุดมือ
ผ่านไปสองวัน เมษากลับมา ลุคโทรมและดวงตาหม่นแสง เธอวางแฟ้มแบบงานลงตรงหน้า นนท์นิ่ง ไม่กล้าสบตา ก่อนจะเอ่ย “ขอโทษ… ฉันพูดแรงไป”
“ไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก… บางทีฉันก็คิดนะ ว่าฉันจะแก้ไขอดีตยังไงได้บ้าง” เมษากระซิบ
แม้ความเจ็บปวดจะไม่จางหาย แต่ทั้งคู่ค่อย ๆ พัฒนางานด้วยกันอีกครั้ง ฝนที่ตกหนักวันเปิดร้าน กลับเหมือนเปิดฉากใหม่ในหัวใจทั้งสองคน คนละมุมร้าน คาเฟ่ที่ออกแบบเสร็จสมบูรณ์ แขกแน่นขนัด ทั้งเมษาและนนท์เว้นระยะห่าง ใจนิ่ง แต่สายตากลับมองหากันตลอด
หลังงานเปิดตัว นนท์เดินตามเมษาออกมานอกตึก เสียงฝนเจือจางลง “เมษา… ถ้าจะให้ฉันพูดอะไรตรง ๆ สักอย่าง” เขาหยุด สูดลมหายใจลึก
“ขอโทษที่เป็นคนโง่เอง… ขอโทษที่กลัวจะเป็นเหมือนเดิม ขอบคุณที่ช่วยให้ฉันกลับมาลุกขึ้น” เมษายิ้มจาง ๆ
“ขอโอกาส… ขอเดินไปด้วยกันได้มั้ย ไม่สัญญาว่าจะไม่กลัว แต่จะกล้าก้าวไปด้วยกัน” นนท์เอื้อมมือหาเธออย่างลังเล
ความเงียบอึดอัดปกคลุม เมษากลืนน้ำลาย “ถ้าเธอพร้อมแบ่งความกลัวกัน… เราก็ไปด้วยกันได้นะ”
นนท์ยิ้มกว้าง ดวงตาซ่อนน้ำตาไว้แนบแน่น ฝนหยดสุดท้ายตกกระทบพื้นราวกับบรรยากาศสดใสเริ่มต้นใหม่ เมษาและนนท์เดิ…
