เสียงลมหายใจวูบวาบไหลเข้าประกายในห้องสมุดที่เงียบสงบ เรณุกาก้มหน้าพลิกหน้าหนังสือเรียนทีละหน้า นาฬิกาข้อมือบอกเวลาเย็นที่ล่วงเลย เธอยังคงขีดเขียนสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์อย่างไม่ยอมละสายตา โลกของเธอคือโจทย์เลข กับความหวังของแม่ที่อยู่บ้านจังหวัดเล็กๆ ห่างไปนับร้อยกิโลเมตร นี่คือหนึ่งในชีวิตประจำวัน ทุกเย็นในมหาวิทยาลัยแห่งนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทว่าความเงียบก็ถูกแหวกพร่าด้วยเสียงหัวเราะเอิกอ้า ปรากฏตัวของณัฐวัฒน์ในชุดกีฬาเต็มยศ เขาเดินเข้ามาวางกระเป๋าแรงๆ ข้างๆ เรณุกา “ขอตรงนี้แป๊บนะ กำลังรอเพื่อน เดี๋ยวไปละ” เขาพูดดื้อๆ พร้อมรอยยิ้มละไม
เรณุกาหรี่ตามอง แต่ก็ไม่พูดอะไร เธอไม่ชอบเสียงรบกวน โดยเฉพาะคนเสียงดังแบบเขา เขาหยิบโทรศัพท์ กดเล่นเกมก่อนหันมามองเธอ “ขยันเนอะ รู้สึกเหมือนเคยเห็น ขอโทษทีนะเสียงดัง”
“จะอ่านอีกนานมั้ย?” น้ำเสียงเอือมระอาชัดเจน
เขายักไหล่ “ถ้าอ่านเลขเมื่อย ก็เปลี่ยนมาเล่นเกมกับเราได้นะ เกมสัมมนาคนโสดสนใจมั้ย?”
เรณุกาเงียบ เชิดหน้า หยิบสมุดเดินหนีออกไปโดยไม่หันหลัง ณัฐวัฒน์หัวเราะในลำคอ ขี้เล่นเหงื่อซึม
วันต่อมา เรณุกาต้องขึ้นนำเสนอรายงานหน้าชั้น อาจารย์ประกาศสุ่มกลุ่มใหม่ เธอเบิกตากว้าง เมื่อพบว่าต้องจับกลุ่มกับณัฐวัฒน์และเพื่อนของเขาอีกสองคน เขาโน้มเข้ามา ในระหว่างประชุมกลุ่ม “เราคิดว่าถ้าเธอรับผิดชอบพาร์ทสถิติได้ไหม เราไม่เก่งเลขเอาซะเลย”
“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบสั้นๆ โดยไม่สบตา
“แต่ถ้าแบ่งกันดีๆ เดี๋ยวเราจะไปรวบรวมข้อมูลผู้ให้สัมภาษณ์เอง โอเคมั้ย?”
“ดีค่ะ” เธอตอบ เหน็บความห้วนในน้ำเสียงอีกฝ่ายไว้ในใจ
เย็นวันนั้นที่ลานใต้ตึกกิจกรรม ณัฐวัฒน์แบกกระเป๋ารุดวิ่งมาตามหลัง “เรณุกา รอก่อน!” เขาตะโกนจนคนมองทั้งลาน เธอหยุดเท้าอย่างเสียไม่ได้
“จริงๆ เราว่า… ขอบคุณเรื่องแต่เช้านะ เธอช่วยสอนเราหน่อยได้มั้ย เป็นหนี้บุญคุณมาก”
เธอยิ้มบาง “เราก็แค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด”
“งั้นสนใจมากินข้าวด้วยกันมั้ย? เลี้ยงตอบแทน”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบพลางก้าวเท้าหนี
ณัฐวัฒน์มองตามหลังเธอ พลางเกาศีรษะอย่างงุนงง เขาเอื้อมไปคว้าคอเสื้อ สูดหายใจเข้าลึก เรณุกามองเห็นแววจริงใจวาบผ่านแค่เสี้ยววินาที
ค่ำคืนนั้น เรณุกากลับไปที่หอพัก เธอนั่งพิงหน้าต่างยามราตรี ดูไฟจากอาคารสูงทอดเงายาว กดโทรศัพท์คุยกับแม่ที่บ้าน เสียงอีกฝั่งห่วงใยและเร่งรัด “อย่าลืมนะลูก เหลือทุนเทอมหน้า ชีวิตลูกขึ้นอยู่กับผลสอบ ห้ามพลาดเด็ดขาด” เธอเงียบงัน ปิดสาย ผลสอบคือทุกอย่างในโลกของเธอ ส่วนเสียงหัวเราะและรอยยิ้มแบบณัฐวัฒน์คือสิ่งเกินฝัน
หนึ่งอาทิตย์ต่อมาก่อนสอบกลางภาค กลุ่มรายงานนัดติวด้วยกันในร้านกาแฟ นักศึกษาแน่นขนัด เรณุกานั่งเงียบ มีสมุดโน้ตวางเรียงกาย ณัฐวัฒน์หันมาถาม “ช่วงนี้เงียบจัง ไม่สบายหรือป่าว?”
เธอส่ายหน้า “แค่อยากจบโปรเจกต์ไวๆ”
“แล้วทำไมมันต้องรีบร้อนขนาดนั้น?”
เรณุกาชะงักไปครู่ ลมหายใจสั้นเพียงวูบ ก่อนเลือกกลบด้วยข้ออ้าง “เราทำงานส่งแม่ ส่งน้อง…”
เพื่อนในกลุ่มเห็นบรรยากาศเริ่มตึง รีบบอก “เอาเป็นว่าแบ่งพาร์ท ใครเสร็จส่งอีเมล เดี๋ยวเราเช็คเต็มรอบ” ทุกคนถอนหายใจ
หลังประชุม ณัฐวัฒน์เดินช้าๆ ตามหลังเรณุกาที่รีบเดินออกหน้าร้าน “ให้ช่วยถือหนังสือมั้ย?”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอมองต่ำ
“ไม่อยากให้ช่วย… หรือไม่อยากใกล้?”
เธอนิ่งไป ทั้งคู่เดินคู่กันท่ามกลางความเงียบสั้น ชั่วอึดใจหนึ่งที่ลมหายใจแผ่วบางแล่นผ่าน
หลังสอบเสร็จ ในวันฟ้าสีหม่น เรณุกาเดินออกจากห้องสมุดสายตาพลันไปเห็นณัฐวัฒน์นั่งคอพับคออ่อนอยู่ที่ม้านั่ง กล่องข้าวเที่ยงยังไม่ได้เปิด เธอลังเล แต่ในที่สุดเดินเข้าไปหย่อนช้อนข้าวกล่องตัวเอง “กินด้วยกันไหม? เหลืออยู่”
เขายิ้ม “ในที่สุดเธอก็พยายามใจดีหน่อยแล้วนะ”
“ก็แค่ข้าวเย็นปกติ”
แต่ทั้งสองยังนั่งกินด้วยกันจนลืมเวลากลับ ต่างมองออกไปนอกหน้าต่าง บางคราวสายตาเจอกันโดยบังเอิญ ต่างฝ่ายต่างหัวเราะขำตัวเอง
เวลาไหลไปอย่างช้าๆ ณัฐวัฒน์เริ่มมาขอคำปรึกษาเรื่องเรียนบ่อยขึ้น และเมื่อเขามีแข่งขันกีฬาคณะ เขาก็ชวนเธอมาดูบ่อยครั้ง เธอปฏิเสธทุกครั้ง กระทั่งวันหนึ่งจู่ๆ เธอก็ไปยืนหน้าขอบสนามด้วยชุดนักศึกษาธรรมดา สายตาเธอประสานกับเขา เขายิ้มเหมือนเด็กๆ ก่อนชูมือโบกให้
การแข่งขันวันนั้น แม้เขาจะแพ้ แต่แววตาของณัฐวัฒน์เต็มไปด้วยประกายสดใส เพราะแค่เห็นเธออยู่ตรงนั้น
เย็นวันนั้นณัฐวัฒน์เดินมาส่งเรณุกาที่หน้าหอ ก่อนกลับ เขาถามคล้ายลอยๆ “ถ้าเรียนจบได้งานดีๆ แล้ว เธอฝันอะไร?”
เธอสบตา ก้มต่ำ “ถ้าสอบได้ทุนหรือได้งาน แม่กับน้องจะได้อยู่อย่างสบาย”
เขาเงียบไป เห็นบางอย่างในแววตาเธอ “แค่ฝันของตัวเองไม่ได้เหรอ?”
เรณุกานิ่งงัน ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยจริง ๆ
ความสัมพันธ์เริ่มมีจังหวะใกล้ ทั้งสองยิ้มให้กันง่ายขึ้น แต่แล้วเมื่อค่ำคืนหนึ่ง เรณุกาได้รับโทรศัพท์จากแม่ บอกว่าน้องชายป่วยหนัก เงินที่บ้านขาดมือ เธอวิตกกังวล กลายเป็นคนห่างเหินอีกครั้ง สวนทางกับณัฐวัฒน์ที่พยายามเข้ามาถามไถ่แต่ถูกกันออก
“ช่วยอะไรได้ไหม”
“มันก็เรื่องที่บ้านเรา คุณไม่เกี่ยว”
“แต่เราอยากช่วย…”
“เราจัดการเองได้”
เธอเริ่มกลับเข้าโหมดตั้งกำแพงใส่ทุกคนอีกครั้ง วันเวลาผ่านไป ณัฐวัฒน์ค่อยๆหายไปจากชีวิตเธอ เริ่มกลับไปทุ่มเทให้กิจกรรมของคณะกับเพื่อนๆ จนเหมือนสองคนต่างคนต่างโลก
วันหนึ่งในงานประกวดศิลปะของมหาวิทยาลัย เรณุกาเข้าร่วมในฐานะอาสาสมัคร เธอเจอณัฐวัฒน์และกลุ่มเพื่อนกำลังจำลองแสดงละครเรื่องครอบครัวแตกแยก ณัฐวัฒน์หยิบเอาประสบการณ์จริงจากช่วงวัยเด็กครอบครัวหย่าร้างขึ้นมาเล่น เมื่อจบการแสดงเสียงปรบมือดังลั่น เขายืนหน้าเวที หันไปสบตาเธอเพียงชั่ววินาที
หลังงานจบ เขาเข้ามายืนข้างเธอเงียบๆ สักพัก “รู้มั้ย ตอนเด็ก ๆ แม่ไล่ออกจากบ้านตอนไม่ยอมรับกิจกรรมที่เราทำ ที่บ้านมีแต่ความคาดหวัง เราก็เหมือนเธอแหละ”
เรณุกานิ่งอึ้ง น้ำตาคลอเบ้า “เราต้องทำดี เพราะกลัวแม่ผิดหวัง แต่ก็งง ๆ ว่าสิ่งที่อยากทำคืออะไรกันแน่”
“เราฝันอยากทำละครเวที แต่แม่อยากให้เราสมัครตำรวจ …เธอว่าฝันของเรางี่เง่าไปมั้ย?”
“ไม่หรอก” เธอยิ้มจาง “แค่…กลัวตัวเองล้มเหลว”
เมื่อบาดแผลอดีตถูกเปิดเผยใจทั้งคู่ก็เริ่มละลายกำแพงลง ณัฐวัฒน์ตั้งใจติวกับเธอ จริงจังมากขึ้น ขณะที่เรณุกากล้าช่วยเหลือคนรอบข้างมากขึ้น และลองสมัครโครงการศิลปะชุมชนที่เธออยากทำมาตลอด
แต่แล้ววันที่เคยอุ่นใจก็มืดแปรปราย เมื่อณัฐวัฒน์ถูกแม่บังคับย้ายกลับไปบ้านเกิดกลางเทอมเพื่อฝึกสอบนายตำรวจ เธอพยายามแสร้งว่าไม่รู้สึกอะไร แต่ในใจราวกับมีลมกรด ช่วงเวลานี้ทั้งสองห่างกัน มีแค่ข้อความสั้น ๆ ด้วยความติดขัดของเวลาและสถานการณ์
หลายเดือนผ่านไป การสอบชิงทุนของเรณุกามาถึง เธอตื่นแต่เช้า ออกไปยืนรับแสงอาทิตย์ โล่งอกเมื่อผ่านข้อเขียน วันสัมภาษณ์ เธอเห็นโต๊ะรับสมัครกิจกรรมศิลปะตรงลานหน้าคณะ จู่ ๆ มีจดหมายแทรกใต้กระเป๋า ชื่อเธอเขียนด้วยลายมือณัฐวัฒน์ ในกระดาษ มีเพียงรูปรอยยิ้ม และถ้อยความว่า “ทำเพื่อตัวเองเถอะซักครั้ง”
เธอยิ้ม น้ำตาเอ่อรื้น รู้แล้วว่าระหว่างเส้นทางนี้ เธอไม่ได้เดียวดาย
ฤดูฝนเวียนมา เธอได้รับจดหมายตอบรับทุน แม่โทรมาทั้งน้ำตาภูมิใจ เธอนั่งเช็ดน้ำตาอยู่ที่ป้ายรถเมล์ เพียงขณะที่เงยหน้า ณัฐวัฒน์ในชุดนักศึกษาธรรมดา ๆ เดินเข้ามาช้า ๆ
“…คิดถึงนะ”
เธอยืนนิ่ง ไม่ตอบทันที
เขายิ้มบาง “เรากลับมาแล้วขอแค่ได้อยู่ข้างๆ… ไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับใครอีก…ถ้าเธออนุญาต”
สายลมอุ่นพัด เธอยิ้มจาง ๆ ดวงตาวาวใสเล็กน้อย “เราอยากลองใช้ชีวิตแบบเรา…กับนายดูสักครั้ง”
ณัฐวัฒน์เหมือนปลดภาระได้ เขาก้าวเข้ามาใกล้ ๆ แต่ไม่ได้จับมือ เธอมองหน้าเขาอย่างเชื่อมั่น โลกของสองคนไม่สมบูรณ์แบบ แต่มันมีหวังสำหรับเริ่มต้นใหม่ ไม่ใช่เพียงเพื่อแม่อีกต่อไป
แสงแดดสุดท้ายตกกระทบสายลมเย็น เสียงหัวเราะจาง ๆ หายไปท่ามกลางผู้คน รอยยิ้มที่ไร้ถ้อยคำคือสัญญาเงียบ ๆ ของชีวิตที่กล้ารักอย่างจริงใจ …ในที่สุด
