เสียงเครื่องสแกนนิ้วหน้าบริษัทดังขึ้นเบา ๆ ขณะฝนโปรยในเช้าอ่อน ๆ ที่ยังไม่หมดคมหนาว. พิณ สาวผมหน้าม้ากะทัดรัดรีบเช็ดหยดน้ำบนเสื้อสูท ให้ดูเรียบร้อยที่สุดก่อนยิ้มให้ป้าทิพย์เวรยาม—พิณเป็นคนยิ้มง่าย แต่สายตาเธอมักซ่อนอะไรอยู่ลึก ๆ เสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โต๊ะทำงานชั้น 7 ไฟยังไม่สว่างมาก เงาพาดผ่านกระจกบานกว้าง พิณวางกระเป๋า เปิดโน้ตบุ๊ก เธอจิบกาแฟดำจาง ๆ มือข้างหนึ่งหยิบใบแจ้งเตือนงาน PR รายเดือน—“เฮ้อ” เธอถอนใจ ยกยิ้มมุมปากกับตัวเอง “วันใหม่ก็งานใหม่สินะ”
เสียงสแกนนิ้วดังก้องอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมเสียงรองเท้าหนังหนัก ๆ ทศ—ชายหนุ่มสูงโปร่ง ทรงผมหยักศกไม่ตั้งใจ ทศเดินมาหยุดข้างโต๊ะพิณ ก่อนวางแฟ้มอย่างไม่เบามือ “เมื่อวานนายหัวบัญชีส่งอีเมลซ้อนชั้นมาอีกใช่มะ?”
พิณชะงัก ชำเลืองสายตาเข้มหา “ก็ใช่ แล้วจะมาแซวอะไรแต่เช้า”
“ถ้าคิดจะทำ PR ผู้เชี่ยวชาญต้องรับมือกับดราม่างานได้ทุกวันไม่ใช่เหรอ?” เขายักคิ้วยื่นแก้วกาแฟเย็นมาให้ “แก้วนี้…หวานเหมือนคนรับ”
“เสียงบอกตัวเองหรือเปล่า?” พิณแย้ม—รอยยิ้มเจือประชด ไม่สบตาโดยตรง ทศเกาหัวเบา ๆ อย่างหัวเสีย ปล่อยความเงียบคั่นอยู่หลายวินาทีก่อนจะเดินกลับโต๊ะตัวเอง
พิณสังเกตเห็นโพสต์อิทสีเหลืองบนโต๊ะ บนกระดาษมีลายมือหยิก “สู้ ๆ อัปโปรเจกต์วันนี้!” ไม่มีชื่อแต่เขียนลายมือทศ เธอลอบยิ้ม วางกระดาษบนข้างจอเป็นกำลังใจประจำวัน
สาย ๆ งานเริ่มถาโถม บอสใหญ่นัดประชุมด่วน ทั้งแผนก PR กับการตลาด แนวใหม่ที่ต้องปรับกลยุทธ์ทันที ทศพรีเซนต์แบบตรงไปตรงมา บอสขัดขึ้น “คุณทศ ความคิดเราดีมาก แต่ต้องฟังทีมด้วย—โดยเฉพาะคุณพิณซึ่งดูจะเข้าใจตลาดมากกว่า”
โต๊ะประชุมเริ่มคุกรุ่น ทศนั่งนิ่ง จดอะไรยุกยิกบนกระดาษ ขณะที่พิณอธิบายแผนสำรองให้ทีม—เธอเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงเบานุ่มแต่ทรงพลัง “เข้าใจจุดแข็งของแต่ละคนดีกว่าใคร…ถ้าเราฟังกันอย่างแท้จริง” สายตาทศเจือความขุ่นแต่ก็ไม่อาจโต้เธอได้
หลังประชุม ทศเดินชนประตู ร้องงึมงำ “ไม่เคยถูกด่าต่อหน้าแบบนี้” พิณเก็บแฟ้มเดินตาม “ไม่ได้ด่าแค่สะกิด—ถ้าเข้าใจอะไรผิด…”
เขาเบือนหน้าหนี “ขอบใจสำหรับโพสต์อิทนะ—โอเค ฉันรู้ว่านายแอบแปะ”
ทศหัวเราะเบา ๆ “ชอบโดนแซวมากเลยใช่มั้ยเนี่ย”
“อือ มันดีสำหรับวันที่เหนื่อยแบบนี้” เสียงพิณค่อย ๆ แผ่วลง ทั้งสองเดินเงียบข้างกันจนถึงลิฟต์
เวลาผ่านไป ออฟฟิศเริ่มวุ่นมากขึ้น ทีมงานมีความเครียดสะสม พิณกับทศกลายเป็นคู่กัดประจำแผนกแต่ต่างคนต่างเก็บความห่วงใยไว้ภายใต้การจิกกัดแทรกความใส่ใจเสมอ
วันหนึ่งหลังเลิกงาน พิณเดินหอบแฟ้ม ฝนตกหนัก เธอมองไปที่ป้ายรถเมล์ด้วยแววตากังวล ทศยืนรอรถแท็กซี่ เหลือบมองพิณครู่หนึ่ง ก่อนหยิบร่มใบใหญ่ออกมากาง “ขอติดร่มหน่อยได้มั้ย?”
“แล้วนายจะไปไหน?”
“ไปเถอะ เดี๋ยวรถติด เลือกฝนหรือไปด้วยกัน?”
ระหว่างเดินไปป้ายรถแท็กซี่ โลกเงียบมาก มีเพียงฝนกับเสียงรองเท้า ทศพูดเบา ๆ “บางทีฉันก็อิจฉานายที่มองโลกในแง่ดีตลอด…ฉันเคยทำอะไรพลาดหลายอย่าง—แต่ทำไมยังอยากพยายามเก่งเหมือนนายอยู่เลย”
พิณหยุดเดิน ก้มหน้าอยู่พักก่อนเงยขึ้นมา “ทุกคนมีเรื่องที่กลัว ฉันก็ด้วย…ฉันกลัวว่า ถ้าพยายามเกินไป ทุกอย่างจะเสียหมด”
ทศชะงัก หลบสายตา “ฉันเคยอดีตเฮดโปรเจกต์แต่ดันล้มเหลวเรื่องใหญ่ที่บริษัทเดิม…เลยกลัวพลาดซ้ำ”
พิณโน้มตัวไปใกล้ “เวลาฝนตกคนเราก็ตัวเปียกเหมือนกันแหละ ไม่ว่ายศอะไรก็ต้องมีวันที่แย่ แล้วค่อยจับมือช่วยกันใหม่” เธอสบตาทศจริงจัง ทศหัวเราะออกมาอย่างเงียบ ๆ
ยามค่ำในร้านอาหารเล็ก ๆ ใต้ตึก พิณกับทศสั่งข้าวไข่เจียว เธอหัวเราะเพราะไข่ดาวทศเหมือนหัวใจเอียง ทศพูดติดตลก “ไข่ดาวหัวใจแหว่ง อาจเหมือนอารมณ์ฉันตอนนี้”
พิณยิ้ม “งั้นวันต่อไปก็เติมไข่ดาวใหม่ได้ ฉันเชื่อนะ”
ช่วงงานหนัก ทีมต้องเร่งจัด Event ลูกค้า ทศมักเดินวนเวียนรอบโต๊ะพิณเวลาเครียด วันหนึ่งเขาเอาเค้กชิ้นเล็ก ๆ มาแกล้งวางให้ “กินเถอะ จะได้คิดงานออก” พิณเห็นว่าเขาก็นั่งเงียบ เหม่อมองกระดาษโน้ต—“ถ้าวันหนึ่งหายไป ไม่มีใครคิดถึงหรอก เดี๋ยวก็ลืม”
พิณแอบเห็นข้อความนั้น เธอลังเลอยู่นาน ก่อนตัดสินใจหยิบโน้ตแผ่นเล็ก เขียนกลับแล้ววางไว้ “ไม่จริงหรอก คนเราทุกคนมีที่ของตัวเองเสมอ”
บ่ายนั้น ทศขอบคุณพิณที่อยู่คุยด้วยหลังประชุม และในขณะเดียวกัน ทั้งสองต่างเปิดเผยชีวิตส่วนตัวมากขึ้น—ทศเริ่มเล่าถึงแม่ที่ป่วยและภาระตัวเอง พิณเล่าถึงครอบครัวที่ต้องส่งเสียหลานสาว ทั้งสองแลกเปลี่ยนความฝันถึงการได้ออกแบบงานใหญ่ร่วมกันสักครั้ง
หลายวันผ่าน ความสัมพันธ์ใกล้กันมากขึ้น ออฟฟิศจัด outing เล็ก ๆ ดูท่าทีภายนอกจะเหมือนไปเที่ยว แต่บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันจากเป้า KPIs พิณกับทศกลายเป็นศูนย์กลางทีมขำขัน แต่สองคนมีช่องว่างลึก ๆ ที่ยังไม่มีใครกล้าข้าม
คืนหนึ่ง หลังงานเลี้ยง พิณเดินออกมานั่งริมสระ เธอเงียบขรึม ทศเดินมาสมทบ “เหนื่อยไหม?”
พิณถอนใจเบา ๆ “เหนื่อยแบบไม่กล้าบอกใคร แปลกดีนะ ที่บางปัญหาคุยกับเพื่อนก็ได้ แต่กลับไม่อยากให้ใครรู้จริง ๆ”
ทศนั่งข้าง ๆ พูดเสียงเบา “เวลาต้องล้มเหลว ฉันอยากมีใครซักคนที่เห็นว่าฉันพยายาม…ไม่ใช่แค่ดีพอ”
ทั้งสองมองไปในสระ เงาสะท้อนบนผิวน้ำคล้ายเป็นการยอมรับความไม่สมบูรณ์ในกันและกัน แม้ต่างคนต่างเผชิญอดีต ทว่าก็ยังนั่งด้วยกัน
หลังกลับจาก outing พิณได้รับโปรโมทเป็นหัวหน้าทีม PR คนใหม่ ทศกลายเป็นลูกทีม กลายเป็นสถานการณ์ที่ทดสอบความสัมพันธ์และวิชาชีพ ทศกลายเป็นคนเงียบมากขึ้น พยายามหลีกเลี่ยงพิณตลอด หลีกหนีการพูดคุยถกเถียง
พิณเริ่มสงสัย บางทีความสัมพันธ์อาจเปลี่ยนไป เธอสังเกตทศไม่วางโพสต์อิทให้เหมือนเดิม ไม่คุยเล่น ทุกอย่างดูเงียบข้ามคืน
เช้าวันหนึ่ง พิณเดินไปโต๊ะทศ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “แก้วกาแฟนายอยู่ไหน?”
ทศตอบสั้น ๆ “วันนี้ไม่กิน”
“นายโกรธอะไรหรือเปล่า?”
ทศเงียบไปนานก่อนตอบ “เปล่า แค่รู้สึก…เหมือนเรากำลังห่างกันโดยไม่มีเหตุผล”
“แต่ถ้านายเดินถอย ฉันก็เข้าไปหาไม่ได้เหมือนเดิม” พิณพูดช้า ๆ กลั้นน้ำตา
บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มเปลี่ยนไป เพื่อนร่วมงานซุบซิบกันถึงโปรโมทตำแหน่งใหม่ บางคนหึงหวงความสำเร็จของพิณ ทศกลายเป็นคนโดนแซวว่าหัวหน้ารักลูกน้อง เล่นบท “โดนยืมร่มจะตกหลุมรักทุกที” ทศหัวเราะแห้ง ๆ
งานใหญ่เข้าใกล้วันจริง ความเครียดสะสมสูง คำพูดไม่ไตร่ตรองในที่ประชุมจุดปะทุความไม่พอใจ “ถ้านายไม่อยากร่วมก็ไม่ต้อง” พิณเผลอพูดเสียงแข็ง ก่อนจะรู้ตัวว่าหนักเกินไป ทศจ้องตาแน่นิ่ง “โอเค ถ้างั้นฉันจะเอาตัวเองออก”
วันรุ่งขึ้น ทศขอลางานกะทันหัน ออฟฟิศตกใจ พิณรู้ข่าวได้แต่กอดแฟ้มแน่น น้ำตาซึมด้วยความเสียใจ เธอเดินไปนั่งนิ่งคนเดียวในสวนอาคาร รำลึกถึงวันที่มีคนจิกกัดข้างโต๊ะ…ที่เคยเติมร่มเวลาเปียกฝน…และคำพูดที่ไม่กล้าพูดกันตรง ๆ สักครั้ง
ในความเงียบหลังเลิกงาน พิณเดินไปที่ร้านกาแฟเดิม ออเดอร์แก้วโปรดทศ ฝากโน้ตใบหนึ่งไว้กับบาริสต้า “ถ้าคุณมา แค่หยิบโน้ตอ่าน”
ทศไม่ได้กลับมาในวันนั้น เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ออฟฟิศเงียบเหงาขาดรอยยิ้มจากเขา ทีมเริ่มมีปัญหา พิณออกหน้าทำงานหนักขึ้นแต่เหมือนขาดแรงใจ ทุกคืนกลับบ้าน เธอเปิดอ่านโพสต์อิทเก่าที่เคยได้จากทศ
คืนหนึ่ง พิณกลับบ้านล้มตัวลงบนเตียง กำมือแน่นกับความคิดที่กัดกินใจ เธอดูมือถือ เห็นภาพถ่ายหมู่ตอน outing ที่มีทศยืนห่าง ๆ แต่แอบอมยิ้มให้กล้อง น้ำตาเธอไหลโดยไม่รู้ตัว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ร้านกาแฟหน้าบริษัทยามเช้า ทศกลับมานั่งที่เดิม สีหน้าอ่อนเพลีย เขาขออเมริกาโน่เย็น พนักงานส่งโน้ตเล็ก ๆ ใบหนึ่งให้ “สำหรับคุณ ทศ”
โน้ตเขียนสั้น ๆ “ฉันไม่เคยเป็นหัวหน้าดี ๆ ได้ถ้าไม่มีนายอยู่ข้างในทีม—อยากให้กลับมา”
ทศยิ้มเศร้า เดินขึ้นบันไดออฟฟิศ เจอพิณยืนคอยหน้าเครื่องสแกนนิ้ว “ขอโทษที่พูดแย่ ๆ ใส่”
“ฉันก็ขอโทษที่หนี” ทศมองตรง “ฉันแค่…กลัวว่าถ้ามีใครเห็นเราสนิทกัน ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป”
“แล้วอยากเปลี่ยนไหม?”
ทศนิ่ง “กลัว แต่ก็อยาก ลึก ๆ มันเหนื่อยที่จะหลบ”
“ฉันเองก็กลัวเหมือนกัน ฉันไม่กล้าเสี่ยง…แต่ก็ไม่อยากเสียคนที่เติมร่มเติมกาแฟในวันที่ชีวิตเปียกฝน”
ทศหัวเราะเบา ๆ “งั้นช่วยเดินช้า ๆ เนอะ เผื่อวันหนึ่งจะถึงจุดที่กล้าพูดมากกว่านี้”
พิณพยักหน้า หลบสายตาทั้ง ๆ ที่เสียงหัวใจยังดัง เธอยื่นร่มคืน ทศถือร่มพลางสบตา “ถือร่มนี้มั้ย — เดี๋ยวเดินไปซื้อกาแฟกันไหม”
สองคนเดินเคียงกันท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มส่องลงมา เสียงก้าวเดินยังไม่ลงจังหวะกัน แต่หัวใจทั้งสองเริ่มกล้ามองความสุขตรงหน้าใหม่ ๆ ที่ค่อย ๆ ผลิบานอีกครั้ง…
