เสียงหวีดเบาๆ ของประตูเหล็กเก่าลั่นขึ้นในคืนอากาศเย็นจัด ขณะที่ฟ้าเหนือเมืองใต้ดินถูกปกคลุมด้วยม่านควันฝุ่นสีอมเทา นักศึกษาสี่คนนั่งอบอุ่นอยู่รอบโต๊ะไม้กลมตรงกลางห้องสมุดใต้ดิน “ซึ่งไม่มีใครเข้ามาใช้บริการยามค่ำแบบนี้” มีนา หญิงสาวร่างผอมผมสั้น ใส่แว่นกรอบดำกระซิบเหมือนกลัวเสียงรบกวนอะไรบางอย่าง “ปารมีไปไหนกันแน่ ทำไมยังไม่กลับ?”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อาทิตย์สะบัดสายตาออกจากกองหนังสือ พยายามเก็บสีหน้ากังวล “โทรหาหลายรอบมากก็ยังไม่รับ” สีหน้าไตรภพตรงข้ามกันนิ่งขึง ขณะสายตาวิ่งเล่นไปที่ผนังตู้หนังสือโบราณ “ปารมีคงแค่เบื่อหนังสือ โดดขึ้นไปข้างนอก” เสียงพูดประชดแฝงแววห่วงใย หลินสาวรูปร่างสูงเพรียว ม้วนปลายผมสีน้ำตาลเข้ามาใกล้โต๊ะ น้ำตาคลอเบ้า “แต่เขาสัญญาจะอยู่กับพวกเราตลอดคืน…”
สายลมแทรกผ่านรอยแตกร้าวพื้นซีเมนต์ เสียงหนังสือเล่มใหญ่ตกกระทบพื้นดังก้อง ทันทีมีนารีบลุกไปหยิบ หน้าขาวซีด ได้กลิ่นฉุนบางอย่าง เธอกระชากปกหนังสือขึ้นมา “ตรงหน้ามัน–มีข้อความเขียนด้วยหมึกแดง”
ข้อความถูกขีดอย่างเร่งรีบ “ถ้ารักเพื่อน จงอย่าสืบ”
ทุกสายตาสบกันในอึดใจนั้น อาทิตย์พยักหน้าแน่น “เราต้องตามหา ดูสิ รอยเศษกระดาษที่ลอกติดหมึก ยังชื้นอยู่ ไม่เก่าหรอก”
ไตรภพเม้มปาก
