เสียงโทรศัพท์ดังตัดผ่านความเงียบของออฟฟิศหลังห้าโมงเย็น แสงแดดปลายวันลอดกระจกร่วงลงบนโต๊ะทำงานรกรุงรัง อกนิษฐ์มองจอมือถืออย่างเหน็ดเหนื่อย ก่อนจะกดรับสายด้วยเสียงอ่อนแรง “ค่ะ…อะฮะ เดี๋ยวส่งไฟล์ให้นะ ปรับอีกหน่อยก็เสร็จแล้วค่ะ…”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฝั่งตรงข้ามของออฟฟิศ คีร์—ชายหนุ่มที่มักเก็บตัวและพูดน้อย—ก้มหน้าทำแบบฝึกหัดโปรแกรมใหม่ เขาเหลือบมองอกนิษฐ์ที่แอบถอนหายใจยาวหลังวางสาย กาแฟในแก้วตรงหน้าเย็นชืด
เสียงฝนแผ่วเบาเริ่มดังจากนอกหน้าต่าง อกนิษฐ์ลุกขึ้น เคาะแก้วพลาสติกเบา ๆ “คีร์ จะไปหาอะไรกินมั้ย หรือกลับบ้านเลย” เสียงของเธอพยายามขจัดบรรยากาศอึดอัด
คีร์ถอนหายใจ มองลงพื้นเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ไป…ก็ได้ครับ ผมก็หิวอยู่” น้ำเสียงเหมือนไม่ค่อยมั่นใจ พวกเขาเดินเคียงกันออกจากสำนักงาน ท่ามกลางเสียงฝนและกลิ่นเฉอะแฉะของถนนยามค่ำ
ในร้านข้าวแกงข้างทาง แสงฟลูออเรสเซนต์สะท้อนบนโต๊ะอลูมิเนียม อกนิษฐ์กวนข้าวในจาน แต่ไม่ได้กิน เธอมองคีร์ที่กำลังเงียบอยู่
“เคยคิดไหมว่าชีวิตมันติดอยู่ตรงนี้ตลอด” เธอถามเสียงแผ่ว คีร์ชะงัก ก่อนตอบเบา ๆ “คิดสิ…แต่ไม่รู้จะไปทางไหนดี”
อกนิษฐ์หัวเราะเบา ๆ แต่ตาเศร้า “ฉันเคย…ฝันจะเป็นนักวาดรูปจริง ๆ แต่เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง นี่อาจคือฝันใหม่ของฉันนะ—แต่มันก็ไม่ใช่ของจริง”
คีร์สบตาเธอ หัวใจเต้นแผ่ว “ผมก็เคยฝันเหมือนกัน แต่อดีตมันทำให้ผมมองอะไรยากขึ้นไปอีก”
ความเงียบเข้าแทรกแต่ก็อบอุ่นบางอย่าง—แบบที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ คืนนั้นทั้งสองเดินกลับโดยไม่พูดอะไรต่อ แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขาแคบลงโดยไม่รู้ตัว
วันต่อมาในสำนักงาน อกนิษฐ์หยิบปากกาสีรุ้งที่คีร์เคยให้มาออกมาใช้ เธอเหลือบมองเขาที่กำลังเริ่มหัวเราะกับเพื่อนร่วมงาน เขาดูอ่อนโยนกว่าปกติ
ต่อมา อกนิษฐ์เดินผ่านห้องน้ำหญิง เธอได้ยินเสียงซุบซิบนินทา “คีร์น่ะ…ได้ข่าวว่าเคยโดนไล่ออกจากที่เก่าเพราะเรื่องส่วนตัว” เสียงนั้นบาดใจ เธอขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจแต่ก็เดินหนีออกมา
บ่ายวันนั้น อกนิษฐ์ดึงคีร์มานั่งข้าง ๆ ที่ระเบียง “เมื่อกี้ได้ยินคนพูดเรื่องนาย…”
คีร์นิ่งไปก่อนตอบเสียงเบา “ปล่อยเขาเถอะ คนก็พูดกันไปเรื่อย ผม…ผิดพลาดจริง ๆ”
อกนิษฐ์แตะไหล่เขาเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดปลอบ เธอนั่งอยู่ใกล้ ๆ ให้เขาสัมผัสถึงการยอมรับ ความเงียบเข้าข้างพวกเขา
เย็นวันหนึ่ง อกนิษฐ์ได้รับโจทย์งานใหญ่ที่ต้องร่วมกับคีร์โดยตรง นี่เป็นโอกาสพิสูจน์ตัวเอง เธอตัดสินใจชวนเขาทำงานที่ห้องคอนโดตนเอง
บรรยากาศในห้องคอนโดเล็ก ๆ อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟและเสียงเพลงเบา ๆ พวกเขานั่งบนพื้นทำงานจนดึก ไฟตั้งโต๊ะสาดส่องบนใบหน้าที่กำลังจริงจัง อกนิษฐ์ผุดลุกผุดนั่งตลอด
“นายคิดว่าฉันควรเปลี่ยนอะไรในโปรเจกต์นี้” เธอถามเป็นสิบรอบ คีร์ขมวดคิ้วแล้วตอบ “เธอดีอยู่แล้ว… ผมว่าปัญหาเดียวคือเธอไม่เชื่อใจตัวเอง”
อกนิษฐ์เงียบ “บางที…มันยากเวลาไม่มีใครเชื่อใจ”
คีร์สบตาเธอ แววตาอ่อนโยนลง “แต่เธอยังมีผมนะ”
ความเงียบชั่วครู่หนึ่ง ทุกอย่างนิ่งสนิทก่อนที่คีร์จะเบือนหน้าหนี อกนิษฐ์รู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไป—แต่ยังแค่ก้อนความรู้สึกขุ่นมัวในอก
ถัดจากนั้น ความใกล้ชิดทำให้พวกเขาเริ่มรู้สึกหวั่นไหวมากขึ้น อกนิษฐ์เริ่มชินกับเสียงหัวเราะของคีร์ ส่วนคีร์ก็ลอบมองเวลาที่เธอเผลอพูดมากหรือตื่นเต้นกับไอเดียใหม่ ๆ
พวกเขาเริ่มแลกเปลี่ยนเรื่องราวส่วนตัว คีร์เล่าว่าเคยมีปัญหากับครอบครัวเรื่องอนาคต ไม่ตรงกับความหวังของพ่อแม่ เขาเลือกเดินออกจากบ้านแต่ก็ไม่กล้าย้อนกลับไป ขณะที่อกนิษฐ์เล่าเรื่องความฝันนักวาดที่ตนไม่กล้าสานต่อ เพราะกลัวจะล้มเหลวซ้ำ
คืนหนึ่ง ในงานเลี้ยงบริษัท เมื่อผู้คนเมามาย อกนิษฐ์เงียบอยู่ปลายโต๊ะ คีร์เดินเข้ามาหา “ไม่ชอบเสียงดังเหรอ”
“มันเหมือนไม่ใช่ที่ของฉันยังไงไม่รู้” เสียงเธอสั่น คีร์นั่งข้าง ๆ “ก็…เราเป็นคนแบบนี้เหมือนกันนี่นา”
ทั้งสองสบตา ยิ้มเบา ๆ เสียงหัวเราะเคล้ากับเสียงแว่ว ๆ กลับกลายเป็นโลกอีกใบชั่วขณะ
แต่เมื่อความรู้สึกใกล้ชิดขึ้น…คีร์เริ่มหลบสายตาและทำตัวห่างเหินขึ้น อกนิษฐ์สังเกตว่าบางวันเขาหายไปเงียบ ๆ หรือปฏิเสธที่จะกลับบ้านพร้อมกันเหมือนก่อน
เธอตัดสินใจถามเขาตรง ๆ “นายเป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้…หลบหน้ากันอยู่เลย”
คีร์ลังเลอยู่นานก่อนตอบเบา ๆ “ผมกลัวว่า…ถ้าเธอรู้เรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับผม เธอจะไม่อยากเจอผมอีก”
อกนิษฐ์นิ่งไปครู่หนึ่ง “นายหมายถึงอะไร…อดีตอะไรที่นายพูดถึงนักหนา”
ความเงียบแทรกตัวอีกครั้ง คีร์ลุกเดินออกไป ไม่พูดอะไร เวลานั้น อกนิษฐ์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เงื่อนไขบางอย่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นผนังกั้นที่สูงจนปีนไม่ถึง
หลายวันถัดมา สายตาเพื่อนร่วมงานมองแปลก ๆ อกนิษฐ์ได้ยินข่าวลือกระซิบว่า คีร์ถูกให้ออกจากที่ทำงานเก่าเพราะพฤติกรรมรุนแรงและปัญหาส่วนตัวที่เคยทำร้ายเพื่อนร่วมงาน
เธอไม่เชื่อ—แต่คำถามในใจติดอยู่เงียบ ๆ
เย็นวันหนึ่ง คีร์ยื่นซองจดหมายลาออกวางบนโต๊ะ เงียบ ๆ อกนิษฐ์ชะงัก เธอเดินเข้าไปหาเขาในห้องโถง
“นายจะหนีอีกเหรอ…เหมือนเดิม?”
คีร์ไม่มองตาเธอ น้ำเสียงปวดร้าว “ผมแค่…ไม่อยากให้เธอผิดหวัง ผมไม่ใช่คนดีอย่างที่เธอคิด”
อกนิษฐ์โกรธจนเสียงสั่น “ถ้านายพูดจริง ก็พูดเลยว่าทำไม! ฉันอยากได้ความจริงไม่ใช่ความกลัวของนาย”
คีร์นั่งลงในที่สุด มือสั่นเทา “ผมเคยทะเลาะกับเพื่อน ทำร้ายเขาจริง ๆ มันเป็นช่วงที่ผมเครียดมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ผมเสียใจและขอโทษแต่เขาไม่ให้อภัย”
อกนิษฐ์น้ำตาคลอ “แล้วนายเคยขอโทษจริง ๆ หรือยัง…กับตัวเองน่ะ”
เขานิ่งอยู่นาน ก่อนพยักหน้า “ผมไม่รู้จะให้อภัยตัวเองยังไง ผมกลัวว่าถ้าใครรู้ จะไม่อยากอยู่ใกล้ผมอีก”
อกนิษฐ์เช็ดน้ำตา สูดหายใจลึก “มันอยู่ที่นายแล้วนะ ว่านายจะเดินต่อหรือยังอยากติดอยู่กับอดีต”
ความเงียบชั่วครู่ ก่อนคีร์จะทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ—เขาบอกลาอย่างจริงใจ “ขอบคุณนะ…ที่ฟัง” แล้วเดินออกจากออฟฟิศโดยไม่หันกลับ
อกนิษฐ์รู้สึกว่างเปล่า ทั้งสำนักงานเคว้งคว้างราวกับไม่มีสี เธอใช้ชีวิตอย่างเหม่อลอยอยู่วันแล้ววันเล่า ทุกอย่างดูช้าและหน่วงเหนี่ยว
คืนหนึ่งหลังล่วงเลยไปเป็นสัปดาห์ อกนิษฐ์เปิดสมุดวาดเก่า ๆ ที่คีร์เคยเห็น เธอเริ่มวาดสิ่งที่เคยกลัวจะล้มเหลวแล้ววางมันไว้บนโต๊ะทำงานในออฟฟิศพร้อมข้อความเล็ก ๆ ว่า “ความกลัวจะไม่ทำให้เรากล้าอีกต่อไป”
คืนนั้นคีร์เดินกลับเข้ามาในออฟฟิศ—ไม่มีใครนอกจากไฟสลัว เขาหยิบสมุดวาดของอกนิษฐ์—เห็นข้อความแล้วน้ำตาคลอ ยิ้มบาง ๆ อย่างคนที่เรียนรู้จะเริ่มต้นใหม่
หลายสัปดาห์ผ่านไป พวกเขากลับมาร่วมทีมเดียวกันอีกครั้งในโปรเจกต์ใหม่ ไม่มีคำสารภาพรัก ไม่มีคำสัญญา เพียงสายตาที่เข้าใจกันลึกซึ้ง แข็งแรงและเปราะบางในคราวเดียวกัน
เสียงฝนปลายฤดูตกลงอีกครั้ง—สองคนเดินเคียงข้างกันใต้ร่มคันเดียว ไหล่ชนไหล่ ไม่มีใครพูดอะไร แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปตลอดกาล
