สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านต้นไม้ใหญ่บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ขณะที่เขาเดินทอดน่องในชุดเสื้อยืดและกางเกงขาสั้น สายตากวาดไปทั่วทุ่งนาที่เขาเคยวิ่งเล่นเมื่อยังเด็ก สัปดาห์นี้เขากลับมาบ้านเกิดหลังจากห่างหายไปหลายปี เนื่องด้วยการทำงานในกรุงเทพฯ ที่ลุ่มหลงไปกับชีวิตเมืองใหญ่ เขาไม่เคยคิดว่าจะได้กลับมาอีกครั้ง จนกระทั่งได้รับข่าวร้ายจากครอบครัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บรรยากาศเต็มไปด้วยความคุ้นเคยและความเหงาในคราวเดียวกัน เมื่อเขาเดินขึ้นไปยังบ้านหลังเก่า เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วและกลิ่นดอกไม้ในอากาศพาให้เขารู้สึกเหมือนหลงกลับเข้ามาในอดีต เขาคิดว่ามันจะต้องเป็นช่วงเวลาที่งดงามเสมอไป แต่ความจริงที่เขาจะได้ค้นพบกลับเป็นความเจ็บปวด
“พี่เรย์ กลับมาแล้วหรอ?” เสียงหวานของแอนน์ดังขึ้นจากท้ายสวน พี่สาวคนสวยของเขาตนกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ โอบรอบด้วยอากาศสดชื่นและรังไหมสีขาวที่กลางแดด สายตาที่เธอมองมาที่เขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ครับ แอนน์ กลับมาแล้ว” เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงแปร่ง ๆ เมื่อคิดถึงครอบครัวที่เขาอาจจะไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้เสมอไป
ในบ่ายวันนั้นเมื่อแสงแดดสาดกระทบใบหน้าของเขา เรย์นั่งอยู่บนม้านั่งฝั่งตรงข้ามของแอนน์ ทั้งคู่พยายามพูดคุยแต่คำพูดกลับตึงเครียด เสียงดนตรีจากผู้สูงอายุในหมู่บ้านทำให้บรรยากาศน่าเย้ายวน แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความจริงที่กำลังรอคอยให้เขาต้องพบ
“มีสิ่งที่พี่ยังไม่รู้อีกมาก” แอนน์พูดอย่างตัดพ้อ สายตาที่เบนไปมองที่การ์ดบนโต๊ะ มีวันที่สลักน้อยๆ บนการ์ดที่ทิ้งไว้เมื่อปีที่แล้ว วันเกิดของพ่อ
“พ่อเป็นยังไงบ้าง?” เรย์ร้องถามด้วยน้ำเสียงเศร้า สายตาทอดไปที่บ้านหลังเก่าที่มีกลิ่นอายของความทรงจำกลับมาอีกครั้ง
“พ่อยังอยู่…แต่…” แอนน์หันกลับมามองเขาอย่างชนิดแววตาที่อ่อนโยน
ในเวลานั้นเอง สายลมพัดแรงขึ้น ทำให้ใบไม้กลายเป็นเสียงคล้ายเสียงครางของธรรมชาติ จนเขารู้สึกเหมือนจะฟังเสียงแห่งความรู้สึกที่ยังไม่ถูกเปิดเผย
แล้ววันรุ่งขึ้น เรย์เดินเข้าไปในตลาดเก่าตรงกลางหมู่บ้าน เพื่อสำรวจสิ่งที่เขาเคยลืมไป เป็นเวลาที่ดีในการเริ่มต้นใหม่ขณะพบว่าผู้คนยังคงอธิษฐานอยู่กับการทำอาหารท้องถิ่น มีแต่กลิ่นทอดที่ลอยมาในลม เรย์ยิ้มให้กับผู้ขายและเดินต่อไป
อยู่ ๆ เขาก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ที่ร้านเครื่องดื่มข้างทาง สาววัยรุ่นที่หน้าตาประมาณ 20 ปี แม้จะมีน้ำเสียงอ่อนหวานกลับมีน้ำตาเจือปนในน้ำเสียงของเธอ แม้เธอจะยังไม่รู้จักแต่เขารู้สึกดึงดูดในความเข้มแข็งของเธอ
“สวัสดีค่ะ พอดีเราขายเครื่องดื่มเย็นให้หายร้อนน่ะ” เธอบอกด้วยเสียงใสทำให้เขาหลงใหลไปกับความสดใส
“ขอหน่อยก็ได้” เรย์ตอบ พร้อมกลิ่นความเย้ยเหยียดจากในใจ อดีตที่ทิ้งหลังไปแล้วกลับเกิดขึ้นใหม่
เมื่อเขาได้พูดคุยกับเธอมากขึ้น เขาก็รู้ว่าเธอชื่อมินตรา เธอเป็นลูกสาวของคนที่เปิดร้านนำเสียงดนตรีในท้องถิ่น แตกต่างจากสิ่งที่เขาเคยรู้ ไม่ว่าเขาจะชอบหรือเกลียดท่าทางของเธอ แต่ก็กลายเป็นเรื่องที่น่าปวดหัวเมื่อเขาต้องตัดสินใจกับความรู้สึกที่ปลูกฝังไว้แล้ว
ในค่ำคืนของเทศกาลที่หมู่บ้าน เค้ามีผู้คนเดินทางมาร่วมงานเป็นจำนวนมาก เรย์ได้มีโอกาสออกไปที่ระเบียงเพื่อมองความงดงามของท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาว และท่ามกลางความพลุกพล่านมินตราจึงเข้ามาหาเขาอีกครั้ง
“เธอกลัวอะไรไหม?” เรย์ถามเบา ๆ ขณะที่มองไปที่เธออย่างใกล้ชิด
“กลัวความฝันที่มีแต่ความเจ็บปวด” มินตราเห็นได้ชัดว่าเธอมีเรื่องที่ยากจะเปิดเผย เรย์มองดูเธอด้วยความเคารพ แสงที่สะท้อนเข้ามาจากดวงจันทร์ทำให้เกิดบรรยากาศน่าหลงใหล
“เราไม่ควรคิดถึงมันตลอดไป” เขาตอบ เธอสะท้อนยิ้มให้แม้จะมีน้ำตาอยู่ในดวงตา ท่าทางทำให้เขารู้ว่าเธอก็เหมือนเขา
วันเวลาผ่านไป เหตุการณ์ที่ทำให้เรย์ต้องกลับกรุงเทพฯ กลับมาพบกันอีกครั้ง และการเผชิญหน้ากับความทรงจำไม่อาจจัดการได้ ในงานเดียวกันนั้นเขากลับได้รู้ข่าวร้ายเกี่ยวกับพ่อน้องชายซึ่งเกิดอุบัติเหตุ
เรย์ต้องวิ่งกลับบ้านในทันที แต่ความรู้สึกที่เขามีกับมินตราได้เผาตัวตนของเขาออกไป เขารู้ว่าตนต้องทำอะไร ณ ขณะนั้น
เมื่อเขาถึงบ้าน ความทุกข์กดดันได้บรรลุถึงจุดที่เขาไม่สามารถมองตาใครได้อีกต่อไป แต่แอนน์กลับเป็นคนที่เข้ามาหาเขาก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้น
“พี่เรย์ เธอจะรับมือกับความจริงได้อย่างไร?” แอนน์ถาม เขาเงียบ ไม่มีคำตอบใดๆ
ในเวลาเดียวกันที่เขาต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่บาดใจนั้น มินตราเองก็ปรากฏตัวขึ้นที่บ้านเรย์เพื่อให้กำลังใจในเวลากลางคืน แสงจากดวงจันทร์สาดกระทบทั้งคู่
“ไม่เป็นไรหรอก เราจะอยู่เคียงข้างกัน” ภายในความมืดเขารู้ดีว่าความรักเป็นสิ่งที่เขามีกับมินตรา ทำให้ชีวิตดูมีความมั่นคงมากยิ่งขึ้น
วันต่อมาเป็นบ่ายคลายเครียดจากการไปงานศพ เขาตัดสินใจให้ช่อดอกไม้สำหรับการคืนตามธรรมเนียม อย่างทว่าความรักที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ก็เริ่มทำให้เขาอาจพบทางเลือกใหม่
“พี่เรย์จะยอมรับการกลับมาอีกครั้งกับจุดเริ่มต้นชีวิตได้ไหม?” เสียงที่นุ่มนวลของมินตราเตือนให้เขาเต็มไปด้วยความหวัง เขาหันไปมองเธออย่างตั้งใจ
ก่อนที่เรย์จะได้ตอบอะไร สายลมที่พัดผ่านมาอย่างอ่อนโยนส่งเสียงหวานเป็นเพลงที่เชื่อมระหว่างเขาและเธอไว้
ในคืนที่เต็มไปด้วยอารมณ์ เรย์ได้ตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตและสร้างความสัมพันธ์ใหม่ที่จะยั่งยืน เขาหันไปหามินตราด้วยรกางเกงที่ติดกลิ่นดินอ่อน ๆ
“เราจะเริ่มต้นได้อีกครั้งนะ?” เรย์ถามและมองลึกเข้าไปในดวงตาที่เปล่งประกายของเธอ
“ใช่ค่ะ” มินตรายิ้ม พร้อมติดตามเขาไปในทางแห่งอนาคตที่ไม่มีที่สิ้นสุด”}}]}},{
