เสียงรถเมล์สาย 23 เบรกกะทันหันบนถนนลาดพร้าว ประปนกับเสียงฝนแรกของฤดูที่เทกระหน่ำ ชั้นฟ้าหม่นตลอดแนวตึกสูง กลิ่นดินเปียกเจือไอควันกรุงเทพคละคลุ้งบนทางเท้า อิงฟ้าเดินกระชับร่มลายแมวเก่า ปลายกระโปรงเปื้อนน้ำ ฉ่ำฝนไหลผ่านขอบร่มลงมาสู่คอเสื้อ เธอหยุดหน้าร้านข้าวแกง ฝุ่นฟุ้งกับเศษใบไม้เปียกหน้าร้าน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จะเข้าไหม ถ้าหนูเข้านะ พี่ลดให้สามสิบ” เสียงป้าคนขายข้าวเรียก อิงฟ้ายิ้มจืดๆ แล้วส่ายหน้า เดินต่อ สายตาหวังมองหาคนรู้จัก ท่ามกลางผู้คนรีบเร่งจนสัญญาณไฟเปลี่ยนสีเกือบสิบรอบแล้ว
ต้นกล้า ถือกระเป๋าผ้าใบใหญ่ในมือขวามากับร่มใส เขาเหลือบเห็นอิงฟ้า ดวงตาเป็นประกายขึ้นกระทันหัน ก่อนจะรีบวิ่งฝ่าแอ่งน้ำ
“ฟ้า!” เสียงต้นกล้าเรียกพลางยิ้มกว้าง ลมหอบฝุ่นละอองเข้าหน้าเช่นกัน
อิงฟ้าหันไป เห็นเขาแล้วคิ้วคลาย ผ่อนลมหายใจ “นึกว่าจะไม่มา”
“ก็รถติด ขอโทษๆ” เขายื่นมือผลักแขนเธอเบาๆ “มาๆ เดี๋ยวเดินไปด้วยกัน พ่อบ้านลืมพกร่มเหรอ”
เธอส่ายหน้า “ออกจากบ้านลืม พอดีฝนมาเร็ว” อิงฟ้าวางท่าไม่อยากแสดงความประหม่า ทั้งสองเดินเคียงบนฟุตปาธแฉะน้ำ ระยะห่างระหว่างต้นกล้าและอิงฟ้าแทบไม่มี แต่หัวใจกลับเหมือนมีเงามืดบางอย่างกั้นอยู่
“งานสัมมนาวันนี้เป็นไง มีกินอะไรไหม”
อิงฟ้าพยักหน้า “มีข้าวกล่องไก่ทอด แต่มันเหนียว…แล้วเราล่ะ ไปฝึกงานเป็นไงบ้าง”
“รถติดเหมือนเดิม ลูกค้าบ่นเยอะด้วย” ต้นกล้าถอนหายใจแต่ก็ฝืนยิ้ม
เงียบพักหนึ่ง เสียงรองเท้ากระทบฟุตปาธเปียกน้ำดังเป็นจังหวะ
“อาทิตย์หน้าเราต้องไปสัมภาษณ์ที่เชียงใหม่ด้วยนะ” อิงฟ้าพูดขึ้น
“กับฝ้ายใช่ไหม” ต้นกล้าติ๊กคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง สายตาเจือความไม่สบายใจ อิงฟ้าไม่ได้ตอบในทันที เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ
จากนั้นต่างฝ่ายต่างเดินในความเงียบ ไล่สายตาไปกับภาพผู้คนกางร่มวุ่นวาย ฝนเริ่มซาแล้ว แต่บรรยากาศเปียกชื้นกลับยิ่งหนาวขึ้นในใจ
…
คืนนั้น อิงฟ้านอนพลิกตัว ในมือถือโทรศัพท์จ้องข้อความแชทของต้นกล้า
“ถึงหอแล้ว บอกด้วย”
เธอพิมพ์ตอบแค่ “ถึงแล้ว ขอบใจนะ” แล้ววางมือถือ ทอดถอนใจ เสียงฟ้าร้องไกล ๆ ทำให้เธอนึกถึงความกลัว ความกลัวที่จะเดินทางตามความฝันของตัวเอง และจะต้องจากใครบางคนไป
…
เช้าวันต่อมา ที่ตลาดหลังมหาวิทยาลัย ต้นกล้าและอิงฟ้านั่งกินข้าวอยู่โต๊ะเดียวกัน ท่ามกลางเสียงคนขายของ
“พ่อบอกถ้าเราได้ทำงานบริษัทใหญ่ คงจะดี” ต้นกล้าพูดขึ้นเบาๆ
“แต่ฝันของกล้าคือเปิดร้านกาแฟกับแม่ใช่ไหม” อิงฟ้าถาม เขาแค่ยิ้ม ไม่ตอบตรง ๆ
อิงฟ้าก้มหน้ามองกล่องข้าว ความกังวลแทรกในน้ำเสียง “แล้วจะทำยังไง ถ้าไม่ได้อย่างที่คนอื่นหวัง”
ต้นกล้าสบตาเธอ “ก็อยู่กับฟ้าไง”
เงียบอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าเดิม อิงฟ้ายกน้ำขึ้นดื่ม เหมือนซ่อนอะไรไว้ในใจ
…
ฝนตกซ้ำอีกครั้งตอนกลางคืน ต้นกล้านั่งประจันหน้ากับพ่อบนโต๊ะไม้เล็กในบ้าน
“อย่าเอาแต่เพ้อฝัน กล้า งานบัญชีดีกว่า รู้ไหม” พ่อพูดด้วยเสียงจริงจัง
“แต่ผมอยากมีร้านเป็นของตัวเอง ผมคิดไว้…”
“เอาไว้ค่อยฝันหลังจากที่หาเงินเลี้ยงครอบครัวได้แล้วกัน” พ่อพูดตัดบท ต้นกล้านิ่ง ไม่อยากเถียง เหลือบเห็นแม่เงียบฟังอยู่ข้าง ๆ ยังอมยิ้มบาง ๆ ดวงตาเศร้า
เขารู้สึกหนักอึ้ง ฝันของเขาดูเหมือนไม่มีใครเข้าใจเลย
…
สัปดาห์ถัดมา ฝ้าย เพื่อนสนิทของอิงฟ้ามาชวนเธอเตรียมสัมภาษณ์ที่เชียงใหม่ ทั้งคู่เดินเลือกเสื้อผ้ากลางตลาด
“กล้าล่ะ ไม่เห็นไปไหนกับแกบ้างเลย” ฝ้ายถาม เรียบ ๆ
อิงฟ้าหลบตา “ไม่รู้สิ ช่วงนี้ดูเหนื่อย ๆ ไปหมด”
“หรือว่าแอบชอบ?” ฝ้ายแซวแล้วหัวเราะ
อิงฟ้าหยุด เดินช้าลง “ไม่ใช่สักหน่อย”
ฝ้ายยิ้มขำ “ดูออกนะเว้ย แบบนี้ใคร ๆ ก็เห็น”
คำพูดนั้นฝังใจอิงฟ้าทั้งคืน เธอรู้ดีตัวเองรู้สึกอะไร แต่มันสับสนระหว่างมิตรภาพและความกลัวจะเสียเขาไป
…
ก่อนเดินทาง อิงฟ้ามอบหนังสือเล่มเก่าให้ต้นกล้า
“ฝากดูแลแมวที่หน้าหอด้วยนะ”
ต้นกล้าพยักหน้า “ฝากตัวเองด้วย ไปตั้งไกลอย่าลืมกินข้าวด้วย”
ความเงียบแขวนอยู่กลางสายตา ไม่มีใครพูดถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย ต่างพูดแต่เรื่องรองๆ ราวกับกลัวสิ่งที่อยู่ในใจ
…
เช้าวันออกเดินทาง ฟ้ายืนรอแท็กซี่หน้าหอ ต้นกล้ามาเงียบ ๆ ยื่นถุงข้าวกล่องให้
“ข้าวกล่องสมุนไพร แม่ทำ ไม่มีไขมันมาก”
อิงฟ้ายิ้ม “ขอบคุณนะ” เงียบ ราวกับจะพูดอะไรแต่ไม่กล้า
แท็กซี่มาจอด อิงฟ้าเก็บกระเป๋า หันมาสบตาเขาแป๊บเดียว “ดูแลตัวเองด้วยนะ ถ้ามีอะไรโทรมา”
ต้นกล้าพยักหน้า “สู้ ๆ ฟ้า”
เสียงรถแล่นออกไป ทิ้งให้ต้นกล้ายืนอยู่คนเดียว ใต้ฟ้าครึ้มฝนแต่ใจแห้งแล้ง
…
ช่วงสัมภาษณ์ที่เชียงใหม่ อิงฟ้ากระตือรือร้น ทุกอย่างใหม่หมด เธอเปิดตัวเองสู่งานที่ใฝ่ฝัน ความมั่นใจค่อย ๆ โตขึ้น แต่หัวใจกลับว่างเปล่ายามค่ำคืน ทุกคืนเธอเปิดมือถือดูแชทกับต้นกล้า วางมือจะพิมพ์แต่ก็ลบออกทุกครั้ง เหมือนมีอะไรบางอย่างห้ามไว้
…
ตัดสลับกับต้นกล้า เขาเริ่มช่วยแม่จัดร้านกาแฟเล็ก ๆ ริมคลอง สำรับขนมปังปิ้ง กลิ่นหอมกรุ่นกับเสียงหัวเราะของแม่เป็นความสุขเล็ก ๆ แต่คำของพ่อยังวนเวียนในใจเขา พ่อยังคงพูดถึงแต่เรื่องงานบริษัท ไม่เข้าใจความฝันของลูก
ลูกค้าประจำทักขึ้น “ลูกชายแม่มาแล้วเหรอ เอ้า โตเป็นหนุ่มแล้วนี่”
ต้นกล้ายิ้มรับอย่างเก้อ ๆ แอบเหลียวมองโทรศัพท์ ไม่มีข้อความเข้าใหม่จากอิงฟ้าเลย
…
วันหนึ่ง อิงฟ้าถูกเลือกให้ไปประชุมกับคณะบริหาร เธอเข้าใจงานมากขึ้นแต่ก็เริ่มสับสนกับเป้าหมายใหม่ ๆ ที่บ้าน โทรศัพท์เข้ามาพอดีเป็นสายจากแม่
“ฟ้า คิดถึงลูกนะ งานโอเคหรือเปล่า”
“โอเคจ้ะ แม่”
แม่เงียบไปนาน แล้วพูดเบา ๆ “ กล้าก็ทำร้านกาแฟเลยนะ เมื่อคืนดูหงอย ๆ ”
อิงฟ้าไม่ได้ตอบ ตัดสินใจวางสายแล้วนั่งนิ่งน้ำตาซึม ความคิดถึงกับความฝันปะทะกันในใจเธอเอง
…
เวลาผ่านไป อิงฟ้าค่อย ๆ สร้างความมั่นใจในเมืองใหม่ แต่หัวใจยังคงรอคอยข่าวดีจากทางกรุงเทพ ต้นกล้าเริ่มเปิดใจคุยกับแม่ ถึงแผนใหม่ในการหาทุนเปิดร้านเล็ก ๆ ของตัวเอง แม่สนับสนุนแต่ก็ยังกลัวคำของพ่อ
เย็นวันหนึ่ง เขานั่งหน้าเคาน์เตอร์ เก็บสมุดบัญชีกับกล่องเงิน แม่วางมือบนไหล่ “กล้าเอ๊ย อย่ากลัวพ่อให้มากนัก ฝันเราใครก็ขโมยไม่ได้”
ต้นกล้านิ่งฟังอย่างซึมลึก ได้แต่พยักหน้าช้า ๆ
…
คืนวันหนึ่ง ขณะอิงฟ้าเปิดประตูหอพัก เป็นเวลาหลังงานใหญ่เสร็จ เธอแทบทรุดฮวบกับเก้าอี้ เหนื่อยทั้งกายใจ เปิดมือถือเห็นรูปแมวที่ต้นกล้าส่งมา
“แมวยังรออยู่หน้าหอว่างั้น” เธอพิมพ์ถามกลับทันที แต่ไม่มีข้อความตอบกลับอย่างเคย หัวใจเธอจมดิ่งแบบไม่รู้สาเหตุ
…
ที่กรุงเทพ ต้นกล้าทำร้านต่อ แต่พ่อโทรมาต่อว่าเสียงดังเรื่องไม่ตั้งใจหางานใหญ่ พ่อกับแม่ทะเลาะกัน ต้นกล้าทนไม่ไหว เดินออกจากบ้าน ฝนตกวูบวาบ แขนเสื้อเปียกน้ำตาไม่แพ้ฟ้าฝน
เขาโทรหาอิงฟ้า เสียงจังหวะสายนานกว่าปกติ เธอยกสาย “ฮัลโหล…”
ใจร้อนแทบกลั้นไม่ไหว ต้นกล้าแค่พูดว่า “ฟ้า…วันนี้เหนื่อยมาก เราคิดถึงนาย…”
อิงฟ้าเงียบ แล้วตอบ “เราก็คิดถึงนาย” เสียงสั่นไหว ต่างคนต่างกลั้นน้ำตา ไม่มีคำสารภาพ ไม่มีสัญญา มีเพียงความรู้สึกจริงที่กลัวจะเสียกันไป
…
คล้อยหลังเหตุการณ์นั้น ทั้งสองเริ่มส่งข้อความกันอีกครั้ง ทุกข้อความเต็มไปด้วยความลังเล ซ่อนใจความแท้ไว้ในถ้อยคำธรรมดา
“เมนูใหม่ที่ร้านเป็นไง ขนมก็เหลือนะ”
“ที่เชียงใหม่เย็นมาก วันไหนนายมาได้ ก็มากินข้าวคลุกปลาทูด้วยกัน”
เงียบ รอคำตอบเสมอ ฝนยังคงตกในบางคืน
…
ช่วงสอบไฟนอล อิงฟ้ากลับกรุงเทพ เธอนัดพบกับต้นกล้าร้านกาแฟริมคลอง บรรยากาศเงียบงันแทรกด้วยเสียงเรือและเสียงลม
“ที่โน่นเป็นไงบ้าง” ต้นกล้าถาม
อิงฟ้าลังเล สะกดกลั้น “ก็ดี…แต่เหงา”
“นายไม่ได้คนเยอะเหมือนที่นี่เหรอ”
“เยอะก็จริง แต่มันไม่เหมือนบ้าน…และไม่เหมือนนาย”
บนโต๊ะกาแฟ ไม่มีใครสบตากันนาน ทุกอย่างเหมือนจะเปลี่ยน แต่ก็ยังเหมือนเดิม
…
หลังสอบ อิงฟ้าได้งานทันที เธอจำเป็นต้องเลือกอยู่เชียงใหม่ เจอกับโอกาสใหม่ที่ท้าทาย ขณะเดียวกัน ต้นกล้ากล้าขอแม่ลงทุนต่อเติมร้านกาแฟและคิดจะพูดกับพ่ออย่างตรงไปตรงมา
เวลานั้น อิงฟ้าตัดสินใจนัดเจอกลางสายฝน ริมเจ้าพระยาตรงท่าน้ำ
ทั้งสองยืนใต้ร่มคู่หนึ่ง ฝนโปรยบาง ๆ ผ่านเสื้อผ้าแต่ใจรู้สึกมั่นคงขึ้นกว่าทุกครั้ง
“นายจะอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ” อิงฟ้าเอ่ยเบา ๆ
“ใช่ เราต้องอยู่ ดูแลแม่ ทำร้านให้ดี”
“ฉันคงกลับมาได้บ่อย ๆ แต่ก็ต้องไปต่อที่เชียงใหม่…”
เงียบ ต่างฝ่ายมองแม่น้ำไหลช้า ระยะห่างแตะข้อมือ ฝนกระทบเสียงเงียบ
ต้นกล้าลังเล ก่อนพูดเบา ๆ “ฟ้า…แม้เราจะอยู่ห่างกัน แต่ความรู้สึกเราไม่ได้เปลี่ยนไปเลย…ขอโทษที่เราไม่เคยพูดชัด ๆ แต่นายสำคัญกับเรามาก”
อิงฟ้าหยุด พูดเสียงสั่น “ฉันก็เหมือนกัน นายคือบ้านของฉันเสมอ”
ไม่มีประโยคสารภาพ ไม่มีฉากกอด ฝนยังคงตก ทุกอย่างนิ่งงัน แต่สายตาและรอยยิ้มอ่อนโยนคือคำพูดแท้จริง
จากวันนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองเติบโตขึ้นในแบบที่แต่ละคนเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง แต่ยังมีใจพื้นที่ให้กันเสมอ มิตรภาพค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นรักในไร้คำนิยามชัดเจน ผ่านรอยยิ้ม ผ่านความคิดถึง และฝนที่ยังตกเป็นครั้งคราว
ปาฏิหาริย์สำหรับพวกเขา ไม่ใช่การได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่คือความกล้าที่จะรักและให้อภัยซึ่งกันและกัน แม้ในวันที่ชีวิตต้องก้าวไปเส้นทางไม่เหมือนเดิม
