ในคืนที่ดวงดาวเป็นล้าน ๆ จุด ลมผิวปากอยู่กลางป่า และเสียงนกร้องเป็นการสวดอ้อนวอน เหมือนจะบอกเล่าเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ในความเงียบของหมู่บ้านชนบทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง นารา นักศึกษาแพทย์สาววัย 22 ปี กำลังเดินทางกลับบ้านหลังจากเรียนหนักในกรุงเทพฯ มายาวนาน เธอสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ขาด ๆ ฟ้าปิดคลุมไม่ให้แสงจันทร์ส่อง แสงไฟจากบ้านเล็ก ๆ ของพ่อของเธอมองเห็นได้ในระยะไกล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!นาราเก็บกระเป๋าเดินทางเข้าบ้านด้วยเสียงลมที่พัดแรง เหมือนเสียงหอนของภูตผีปีศาจจากตำราเล่าเรื่องที่เคยอ่าน เธอรีบเข้าไปในบ้านที่มีกลิ่นอาหารหอม หวนคิดถึงความสุขของครอบครัวในอดีต
“พ่อ! ผมกลับมาแล้ว!” เสียงของนาราดังขึ้นในบ้าน ความเงียบที่อยู่เหนือลมทำให้เธอรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ
“นารา… มานี่ซิ” เสียงพ่อของเธอดังขึ้นจากหลังบ้าน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวล
นาราเดินตามเสียงเข้าไปพบกับพ่อ ซึ่งยืนอยู่หน้าเตาผิงในบ้านไม้เก่า ความร้อนจากไฟทำให้บรรยากาศเข้มข้นขึ้น เขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่ดูเคร่งเครียด “มีบางอย่างที่พ่ออยากให้หนูรู้…”
นารารู้สึกว่าอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง อะไรที่ต้องบอกกันเสมอในช่วงเวลาที่มีเพียงแค่เรา แต่คืนวันนี้ทุกอย่างกลับรู้สึกห่างเหิน ไม่มีความอบอุ่นเหมือนทุกคืนก่อนหน้านี้
“พ่อจะบอกเรื่องที่เกี่ยวกับแม่” เสียงพ่อหยุดไปเมื่อแสงสะท้อนสีทองเหมือนโศกนาฏกรรม
นาราอยากให้พ่อพูดต่อ อยากทำลายกำแพงเงียบที่เหมือนจะปิดกั้นการสื่อสารระหว่างพ่อและลูกสาว
“แม่ไม่ใช่อย่างที่หนูคิด…” น้ำเสียงเขาแหบเล็กน้อย “แม่มีความลับที่พ่อพยายามจะเก็บซ่อน”
นาราสั่นไปทั้งร่าง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พ่อพูด ความสงสัยเริ่มก่อตัว หากแม่ไม่ใช่คนดีที่เธอคิด นั่นอาจทำให้ครอบครัวนี้แตกสลายนอกจากนั้นทุกอย่างที่เธอรู้สึกต่อแม่ก็เปลี่ยนไปภายในพริบตา
“แม่เคยไปหายาบางอย่างในเขตป่าลึก” พ่อเริ่มพูดต่ออย่างเตรียมตัวหนัก “มันเป็นเหตุผลที่ทำให้บ้านของเราแตกแยก”
เสียงหัวใจของนาราดังตึกตักอย่างต่อเนื่อง ความกลัวและความเศร้ากลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง
“พ่อ! ทำไมพ่อไม่บอกหนูตั้งแต่แรก?” เธออ้าปากถาม
“หนูยังเด็กเกินไป พ่อไม่อยากให้เรื่องนี้ทำให้หนูเจ็บปวด”
“แต่พ่อไม่เคยให้โอกาสให้หนูเข้าใจเลย” น้ำเสียงเธอเจ็บปวด แต่ต้องพยายามสงบ
พ่อถอนหายใจ พยายามทำใจลึก ๆ กว่าที่จะพูดต่อไป “แม่อยู่ในโลกของเธอมากเกินไป เหมือนสิ่งที่กดดันเธอ ฉันไม่สามารถหยุดเธอได้”
นารารู้สึกหัวใจเจ็บปวด เรื่องราวที่รู้สึกเหมือนมีดแทงทะลุเข้ามา แต่กระนั้นกลับมีคำถามหนึ่งวนในความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“พ่อเห็นแม่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” น้ำเสียงเธอเบาเสียงลง
“อีกห้านาทีจากนี้” พ่อพูดตอบกลับอย่างชัดเจน นารารู้สึกว่านั่นไม่ใช่คำตอบที่เธออยากได้ยิน
จึงพยายามขอร้องให้พ่อเล่าเรื่องราวของแม่ให้ละเอียด ตั้งแต่วันแรกที่พ่อของเธอพบแม่ จนถึงวันนี้ที่ทุกการสนทนากลายเป็นราวกับการสอบสวน
พ่อยิ้มให้กับความทรงจำในอดีต “ฉันเคยพบเธอเวลาที่บึงในหมู่บ้าน เธอสวยมาก ชื่อของเธอคือริน”
แต่คำพูดของพ่อก็เหมือนดั่งดาบยาวที่ตัดขาด จากนั้นมันก็ค่อย ๆ เปิดเผยความลับที่ตุบตับในใจเขา
“เธอได้นำอันตรายเข้ามาสู่ครอบครัวเราด้วย” พอพูดถึงคำนี้ น้ำเสียงของเขาก็ดุดันขึ้น
คลาสสิกเงียบของบ้านกลับมาพร้อมเสียงที่เร่งรีบขึ้นอีกครั้ง สายลมที่พัดผ่านพาเอาความเศร้าและความเจ็บปวดแห่งความเป็นจริงเข้ามาได้อย่างไม่รู้ตัว
นารารู้สึกถึงน้ำตาเริ่มไหลลงบนแก้ม ท่ามกลางดวงดาวที่มันวาวพราวพรายที่สูงอยู่เหนือหัว…
