เสียงหวีดร้องจากบ้านหลังเล็กริมคลองปลุกชุมชนบ้านปรีดีให้เริ่มต้นเช้าวันใหม่อย่างกระทันหัน “ว้าย! มะลิหาย! มะลิของยายหาย!” เสียงคุณยายชื่นดังลั่นจนสิทธิ์ที่กำลังหยอดกาแฟก็สะดุ้งกาแฟหกใส่มือเช็ดโต๊ะ “โอย…เช้าเถอะเนี่ย!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!สิทธิ์ หนุ่มวัยยี่สิบปลาย ๆ ผู้คิดมากทุกเรื่อง เปิดประตูมองเพื่อนบ้านข้ามรั้ว ก่อนจะเลิกคิ้ว “เกิดอะไรขึ้นครับยาย?”
“มะลิหาย!”
ฟิวส์ เพื่อนซี้วัยเด็กของสิทธิ์—หนุ่มมั่นจนเกินเหตุ ยืนเกาหัวข้างสิทธิ์ “แมวเนี่ยนะจะหาย ยายตั้งดูผิดเปล่า? บางทีมันไปเดินเล่น”
“ไม่ๆๆ ยายเห็นมันนั่งจ้องตู้เย็นเมื่อวานนี้ ของโปรดมัน! แล้วเช้านี้ไม่เจอ!”
สิทธิ์เม้มปาก คิดไปไกล “หรือใครขโมยไปกิน…เปล่า ไม่ใช่ ๆ…”
“เรื่องแบบนี้ ต้องใช้หลักวิทยาศาสตร์!” ฟิวส์ประกาศลั่น “ตามผมมา”
ทั้งสามเดินออกมาเผชิญหน้ากับพวกเพื่อนบ้านที่แอบชำเลืองมามองจากหน้าต่างแต่ละหลัง วิทย์ เด็กหนุ่มที่อยู่หอฝั่งตรงข้าม สะกิดเพื่อน “เราไปช่วยเขาหาแมวไหม?”
“แค่แมวหาย จะวุ่นอะไรขนาดนั้น?” เจ๊หมวยร้านชำพูดพรืดผ่านโทรโข่งโบราณ แต่แล้วเรื่องเล็ก ๆ กลับบานปลายเกินคาด
ภายใต้การนำของฟิวส์ ทีมค้นหาแมวแบ่งสาย—ฟิวส์นำสายหลักไปตรวจกองขยะ สิทธิ์ตั้งโต๊ะบันทึกเบาะแส ประหนึ่งนักสืบ FBI ยายชื่นไหว้พระทุกห้าเมตรขอแรงบันดาลใจ
“สิทธิ์ เจอรอยเท้าตรงนี้!” ฟิวส์ตะโกนแล้วก้มดูรอยโคลน แต่ดันตีความผิด “แมวต้องเดินไปทางนี้แน่!”
เสียงเจ๊หมวยประกาศอีกรอบ “ใครทำขยะหล่นหน้าร้านฉัน จะให้แมวฟรีสักตัวมั้ย!”
ความวุ่นวายเริ่มเกิดขึ้น เมื่อขณะที่ทุกคนไล่ตะครุบแมวขาวแถวท้ายซอย ดันเป็นแมวของป้าสมจิต ไม่ใช่มะลิ
“เอ้า! แมวฉัน!” ป้าสมจิตวิ่งยื้อแย่ง ฟิวส์อธิบายยืดยาว “นี่เป็นภารกิจสำคัญ ชุมชนจะนับถือคุณถ้ายอมให้เราตรวจสอบแมว!”
สิทธิ์เองก็พูดขึ้นเบา ๆ “เอ่อ ถ้ายังไงตรวจดีเอ็นเอเลยดีไหม?” ฟังดูจริงจังจนเพื่อนบ้านพากันกลอกตา
ทุกคนเริ่มเดาเบาะแสมั่วซั่ว ป้าสมจิตเพิ่งเอาอาหารไปให้เจ้าเหมียวที่โรงรถ บ้านเจ๊หมวยบอกว่าเห็นบางอย่างขาว ๆ ตรงต้นลำไย หลายบ้านจับกลุ่มเดาต่อ เจ๊หมวยครุ่นคิด “หรือนี่จะเป็นเรื่องใหญ่ แมวขาวในตำนาน?”
ซ้ำร้าย ฟิวส์มั่นใจไปอีก “โอเค ผมเชื่อว่ามีแก๊งขโมยแมวแฝงตัวในชุมชน เมื่อคืนผมได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ ด้วย!”
“เสียงอะไร?” วิทย์ถาม
“เหมียวไง!” ฟิวส์ตอบมั่นเต็มร้อย
ในขณะนั้น สิทธิ์เห็นแม่บ้านฝั่งตรงข้ามอุ้มแมวขาวอยู่ ร้องเรียก “นั่นมะลิคุณยายหรือเปล่า!?” แต่แก่ข้างบ้านแทรก “อันนั้นแมวใหม่ลูกสาวฉัน เพิ่งซื้อมา อย่าไปยุ่ง!”
สถานการณ์เริ่มประหลาดขึ้น ทีมค้นหาเริ่มแยกตัวเป็นกลุ่มเล็ก ๆ เพื่อสืบสวนอย่างจริงจัง
กลุ่มของฟิวส์เดินไปหาเจ้าพ่อสุนัขข้างคลอง “หมาที่นี่อาจเห็นอะไร — หมามันสืบเก่ง!” ฟิวส์พูดหนักแน่นแล้วก้มหูฟังเจ้าตูบ “พี่หมา เห็นแมวขาวมั้ย?”
สุนัขได้แต่หอบลิ้นสั่น ตีหางอย่างเดียว
สิทธิ์เริ่มคิดมาก “หรือมะลิเกิดอุบัติเหตุ…”
วิทย์ปลอบ “คิดบวกสิพี่ มันยังหายใจดีมั้ง!”
“จริง…” สิทธิ์ยังหน้าห่วงๆ
หลังจากตะลอนทั้งซอยไม่มีวี่แวว เด็กในซอยคนหนึ่งชี้ไปตู้เย็นร้านชำ “เมื่อเช้ามีเสียงอะไรแปลก ๆ ในตู้เย็นร้านป้า”
“อะไรนะ!?” คุณยายชื่นสวดมนต์รัว
“เป็นไปไม่ได้ แมวชอบตู้เย็น?” ฟิวส์แน่ใจเต็มร้อย
ทุกคนกรูมาด้อม ๆ มอง ๆ หน้าตู้เย็นร้านชำ เจ๊หมวยเองก็เริ่มใจไม่ดี “ถ้าคิดจะเปิดตู้ ต้องซื้อของก่อน!”
ยิ่งวุ่นกว่าเดิม สิทธิ์ถอนหายใจเฮือก “เราน่าจะช่วยยายไม่ใช่ช่วยสร้างเรื่อง…”
“อะไรมันจะซับซ้อนขนาดนี้” วิทย์บ่น
ในฉากนั้นเอง เด็กชายชี้ลังลังข้างตู้ เจอเจ้าแมวขาวตัวหนึ่งกำลังหลบ “เจอแล้ว!!” ทุกคนเฮดัง แต่กลับกลายเป็นแมวของร้านข้าวแกงที่ข้างถนนอีกเหมือนเดิม
“โอ้ย…เมื่อไหร่มะลิจะโผล่มา!” สิทธิ์รู้สึกผิดเพราะเรื่องเลอะเทอะไปทุกทิศ
ฟิวส์หวนนึก “หรือมันจะโดนลักพาตัวจริง ๆ?” แล้วเสนอตั้งรางวัลนำจับ
ข่าวลือแพร่สะพัดทั่วซอย บางบ้านเริ่มกลัวว่าวันหลังหมาตัวเองจะโดนหาเรื่องบ้าง กลายเป็นซอยวุ่นวาย แตกตื่น
ช่วงบ่าย ทีมงานของฟิวส์เริ่มเหนื่อย บางคนขอถอนตัว “พี่ฟิวส์ ไม่มีใครเขาล่าจับแมวกันแบบนี้หรอก…”
ฟิวส์ยังไม่เลิก “เราจะทำให้ยายชื่นได้มะลิคืน!”
“แล้วถ้ามะลิมันกลับมากินข้าวเหมือนเดิมล่ะ?” วิทย์ค่อนขอด
“งั้นเราก็ชนะ!” ฟิวส์ยิ้มอวดเก่ง
กลับกัน สิทธิ์เริ่มคิดว่าการตามแมวอาจไม่ใช่ประเด็นหลักแล้ว แต่มิตรภาพในชุมชนนี้ต่างหากที่สำคัญ
เย็นวันนั้นขณะทุกคนรวมพลจับกลุ่มพูดคุย เจ้าแมวขาวเดินอาด ๆ เข้ามากลางวง ทุกคนหันขวับ
“นั่นมะลิ!” คุณยายชื่นอ้าแขนวิ่งเข้าหา “ลูกกลับมาแล้ว!”
วิทย์ถาม “มันหายไปไหนมา?”
สิทธิ์ตอบแทน “สงสัยจะหนีเที่ยวเอง…”
เจ๊หมวยสังเกตเห็นปลอกคอเปื้อนขนมจีน “เมื่อกี้ใครทำขนมจีนหกในซอย?”
ทุกคนหัวเราะด้วยความโล่งอก บรรยากาศอบอุ่นกลับคืนมา
ฟิวส์บ่นลั่น “ผมคิดว่าต้องมีขบวนการแมวขาว! ที่แท้ มะลิกินขนมจีนแล้วหนีเที่ยว!”
คุณยายหันไปจุ๊บหัวมะลิ “แค่กลับมาก็พอ”
สิทธิ์หันไปสบตาฟิวส์ “คราวหน้าชวนแก้ปัญหาอะไร ขอไม่ต้องไปถล่มร้านชำแบบนี้ได้มั้ย”
ฟิวส์ยักคิ้ว “แต่เราช่วยให้ชุมชนสนิทขึ้นป่ะล่ะ?”
เจ๊หมวยแซว “แมวซนเพราะเจ้าของ กับคนช่วยหาไม่แพ้กัน!”
ทุกคนปล่อยเสียงหัวเราะ บรรยากาศเย็นนั้นอบอวลด้วยเสียงคุย เสียงหัวเราะเบาๆ แบบที่บ้านปรีดีไม่เคยเงียบ งวดหน้าถ้าอะไรหาย ทุกคนคงพร้อมวิ่งวุ่นกันอีกครั้งด้วยใจยิ้ม ๆ
