เงาใจในคฤหาสน์กระจก

เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านซอกหน้าต่างกระจกโบราณของคฤหาสน์กลางป่าหมอก หนึ่งในนิ้วของปลายเท้าเด็กหนุ่มแตะตะเข็บพรมอย่างลังเล เขาเดินไปตามโถงทางเดินทอดยาว แสงไฟจากตะเกียงส่องวูบวาบสะท้อนกระจกนับร้อยบานที่ประดับรอบโถง แม่ของเขา ‘จารุวรรณ’ ยืนอยู่ปลายทาง สวมชุดเดรสเก่า ๆ ที่ตัวยาวลากพื้นใบหน้าเย็นชาเหมือนถูกหินแกะสลัก

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“โตน คุณเห็นน้องไหม?” เธอเสียงเรียบแต่แฝงความกังวล โตนเหลียวมองรอบตัว เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูบานหนึ่งเปิดออกช้า ๆ ‘เตย’ น้องสาววัยมัธยมก้าวออกมา สายตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นแต่น้ำเสียงพร่า ๆ วนอยู่ในลำคอ

“อยู่ในห้องเก็บของ” เธอตอบสั้น ๆ โตนกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเขม้นมองแม่

“แม่ เราจะอยู่นี่กันอีกนานแค่ไหน?”

จารุวรรณนิ่ง สายตามองผ่านลูก เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็เงียบ

โตนถอนใจ หมุนตัวเดินกลับขึ้นชั้นบนอย่างหงุดหงิด เตยเหลือบมองแม่ กระจกบานใหญ่ข้างหลังสะท้อนภาพทั้งสองคนทาบซ้อนจาง ๆ ประหนึ่งภาพเงา แสงไฟสลัว ๆ ในคฤหาสน์ทำให้เตยมองเห็นเงาตัวเองขยับแตกต่างจากการกระทำจริงของเธอ เธอชะงัก นิ่งจ้องแล้วกลืนน้ำลาย

“อีกนานมั้ยคะแม่…” เสียงกระซิบคล้ายจะหลุดรอดออกจากริมฝีปาก พร้อมความกลัวที่ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร

จารุวรรณขยับเดินเข้ามาใกล้ ริมฝีปากเธอเบาบางแต่เฉียบคม “ที่นี่ปลอดภัยกว่าโลกด้านนอก”

เสียงกระจกแตกร้าวดังเปรี้ยง เงาสะท้อนในกระจกเปลี่ยนบิดเบี้ยว โตนบนชั้นบนได้ยินเสียง เขาชะงัก กำมือแน่น รีบเดินเร็ว ๆ กลับลงมา เตยมองแม่อย่างไม่ไว้ใจ

หลังอาหารค่ำ โตนถามอย่างขุ่น ๆ “เรามีสิทธิ์เลือกมั้ยแม่? โลกนอกอาจไม่ได้แย่แบบที่แม่ว่าก็ได้”

จารุวรรณเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง หมอกหนาเคลื่อนมากและมากขึ้น “ถ้าพวกหนูออกไป จะไม่มีใครปกป้อง… และไม่มีใครปกปิดสิ่งเหล่านั้นไว้ด้วย”

เตยมองหน้าพี่ชาย พลางส่งสายตาว่า ‘ทดลองถามอีกที’ แต่โตนถอนใจผลักเก้าอี้ออกแล้วเดินเลี่ยงขึ้นห้องเสียงดัง

กลางดึก เตยลุกขึ้นเพราะได้ยินเสียงกุกกักใต้ถุนบ้าน แสงไฟวาววับลอดประตูห้องเล็ก ๆ เธอเอื้อมมือไปจับลูกบิด ค่อย ๆ หมุนแล้วเปิดออก สามเงาในกระจกสะท้อนจาง ๆ ทุกบานเท่าที่เตยมองเห็น ลมหายใจอบอุ่นเป็นไอจาง ๆ

“ใครอยู่ข้างล่างคะ…” เตยกระซิบ เสียงเงียบลงฉับพลัน เธอรออยู่ในความมืดจนหัวใจเต้นตึกตัก

ทันใดนั้น โตนก็เดินสวนกับมายืนข้าง ๆ “อย่าลงไปนะเตย…” เขาเตือนเสียงสั่น

เตยสั่นสะท้านและชะงัก ยังไม่ทันตอบ โตนกระซิบ”เมื่อคืนเราก็ได้ยิน มีเสียงเหมือนกระจกกำลังกลืนเสียงบางอย่าง”

“แม่เคยพูดมั้ย ว่าคฤหาสน์นี้…เคยเป็นของใคร?”

ทั้งคู่ชะงัก หัวใจเต้นแรง เสียงกระจกแตกดังขึ้นอีกครั้งจากห้องเก็บของด้านล่าง

เช้าวันรุ่งขึ้น โตนกับเตยนั่งมองหน้ากันตรงบันได พยายามฟังเสียงแม่ที่เดินไปมาในห้องครัว เตยพูดแผ่วเบา “ทำไมแม่ถึงกลัวเรารู้เรื่องในอดีต…”

โตนกลืนน้ำลายตอบ “แม่เคยบอกว่าอดีตของเราสำคัญยังไง…”

จารุวรรณถือถาดอาหารเดินเข้ามาท่าทีเคร่งเครียด “พวกหนูสองคน จะกินไหม หรือมัวแต่ครุ่นคิดจะหนีอีก?”

เตยหลบสายตา แต่อยากลอง “แม่ ไม่ใช่ว่าเราทุกคนควรรู้ความจริงหรือคะ?”

จารุวรรณวางถาดแรง “บางอย่างรู้แล้วจะอยู่ไม่ได้”

ช่วงสาย พายุหมอกยิ่งขาวโพลน โตนแอบตามแม่ไปถึงห้องเก็บของ เขาเงี่ยหูฟัง ได้ยินเสียงเหมือนจารุวรรณกำลังพูดกับใครสักคน เสียงนั้นคล้ายเสียงของผู้ชาย… เสียงที่โตนกับเตยไม่เคยได้ยินในชีวิต

“ต้องให้เด็กพวกนั้นลืมให้หมด…” เสียงแม่กระซิบเครียด โตนก้มตัวลงด้านข้างประตู พยายามหยุดมือที่สั่นรัว

ตอนค่ำ จารุวรรณปลุกลูกทั้งสองจากห้องนอน “ลงไปชั้นล่าง” เธอสั่ง หน้าตาเคร่งขรึม เตยจับแขนโตนแน่น เดินลงมาตามเสียงฝีเท้า พอถึงโถงกลาง ทุกคนยืนต่อหน้ากระจกยักษ์ขณะฝนฟ้าคะนองสายฟ้าแลบโลมโลด

“วันนี้พวกหนูต้องเห็นบางอย่าง พวกหนูจะเข้าใจเอง ว่าทำไมเราต้องอยู่ที่นี่”

ในกระจก ใบหน้าทั้งสามคนสะท้อนอยู่ร่วมกัน แต่ทันใดนั้น เงาใบหน้าของจารุวรรณแปรเปลี่ยนเป็นชายแปลกหน้าผู้มีดวงตาเศร้าโศก เงานั้นเอื้อมมือมาจับมือจารุวรรณในกระจก กระจกแตกเสียงดัง ผงกระจกปลิวว่อน

ทุกคนผงะ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เตยมองแม่ น้ำตาซึม “ใครในกระจกนั่น…”

จารุวรรณนั่งลงอย่างหมดแรง หน้าซีดเผือด “พ่อของพวกหนู…เขาไม่ได้ตายไป เขายังอยู่ในนี้”

โตนลังเลมองกระจกบิ่นแล้วหันมาสบตาแม่ “ทำไมแม่ต้องซ่อนเขาไว้ด้วย?”

จารุวรรณกลืนน้ำลาย “เพราะเขาเป็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นแสงอีก…”

กลิ่นหมอกเย็นคละคลุ้ง ทั้งบ้านเหมือนหายใจร่วมกัน เตยจับมือพี่แน่น โตนใจกล้าขึ้นมาหน่อย “แม่ หมายความว่าไง? สุดท้ายแล้วเราหนีจากอะไร?”

เงาในกระจกขยับตัว เสียงเหมือนอดีตที่ถูกขังเอาไว้พร้อมพ่อ ภาพในกระจกสะท้อนเหตุการณ์สมัยจารุวรรณยังสาว เธอปกป้องลูกไว้ในอก ขณะชายสวมสูทคนหนึ่งใบหน้าเหมือนโตนแต่ตาเศร้าลึกล้ำ กำลังหวีดร้องในความมืด

“เขาเป็นพ่อที่อ่อนแอ อดีตของเขาคือเงาเงียบที่กัดกินทุกอย่าง” จารุวรรณเสียงเครือ“แม่เลือกซ่อนเขาไว้ที่นี่ เพื่อปกป้องทุกคน…แต่อดีตย่อมไม่เคยจางหาย”

โตนเม้มปาก “แล้วเราควรอยู่กับความลับนี้ต่อไปงั้นหรือ?”

เสียงฝนแรงขึ้น กระจกบานใหญ่แสดงภาพพ่อต่อหน้า เด็กทั้งสองเห็นความเปราะบางดังสายหมอกในใจแม่ “เราต้องเรียนรู้จะให้อภัยอดีต ไม่ใช่ซ่อนมัน” เตยพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงสั่นไหว

จารุวรรณน้ำตาอาบแก้ม เธอยื่นมือจับมือลูกทั้งสอง กระจกที่แตกบิ่นเหมือนจะค่อย ๆ ประสานตัวเอง แต่เงาพ่อยังคงอยู่

ค่ำคืนนี้ เตยกับโตนตัดสินใจเปิดหน้าต่างยอมรับลมหายใจเย็นของโลกภายนอก หมอกพร่าเลือนวนรอบตัวพวกเขา แม่ยืนอยู่ตรงกลาง สายตายอมรับทั้งการสูญเสียและการให้อภัย

เงาใจในคฤหาสน์กระจกยังคงสะท้อนอดีต หากแต่คนในบ้านกำลังเปลี่ยนไป เมื่อไม่ได้เลือกซ่อน แต่เลือกที่จะเปิดรับแสงสว่างและอยู่กับความเป็นจริงพร้อมรอยแผลที่ค่อย ๆ สมานกันทีละเล็กละน้อย