ป่วนวันเปิดเทอมใหญ่

สนามหน้าโรงเรียนเช้าวันเปิดเทอมแห่งโรงเรียนมัธยมบ้านแก้วคึกคักกว่าทุกปี ผู้คนจอแจ เสียงหัวเราะ เสียงร้องทักปะปนกันไป เด็กนักเรียนใหม่เดินตามผู้ปกครองมา พี่วินมอเตอร์ไซค์ขนกระเป๋าหิ้วถุงน้ำแข็ง ขณะที่ต้นกล้า นักเรียนใหม่ผมตั้งหน้าตาตื่น กลับวิ่งชนกระเป๋าใบยักษ์ของใครบางคนจนล้มกลิ้งกลางลานไม่มีใครสนใจ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“โอ้ย! ใครเอากระเป๋ามาวางโชว์ซะล่ะเนี่ย!” ต้นกล้าบ่นเสียงดัง มองไกล ๆ อย่างไม่พอใจ ก่อนถูกใครบางคนสบถเบา ๆ

“ขอโทษทีนะ เราเบสท์ ไม่ใช่กระเป๋า โดนชนเอาตั้งแต่เจอเพื่อนวันแรกเลยเหรอ”

ต้นกล้าหันขวับมาเห็นเด็กชายตาโต ผิวเข้ม ใส่แว่นหนาเตอะ ผูกเนคไทแน่นเป๊ะ ไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย

“อูย โทษครับ…เราไม่เห็นจริง ๆ” ต้นกล้ายิ้มแหย ๆ พยายามปัดเศษใบไม้บนเสื้อคนตรงข้ามอย่างเก้อ ๆ

“ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่เอ่อ…ต้องไปเข้าแถวข้างหน้าแล้วนะ ถ้าอยากมีจุดเริ่มต้นดี ๆ” เบสท์เหลือบดูนาฬิกาแล้วดึงคอเสื้อเล็กน้อย

“เริ่มต้นดี ๆ? แค่วันแรกเราก็สร้างเรื่องละ…” ต้นกล้าพึมพำ เบสท์ได้ยินแต่แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ดึงเพื่อนใหม่ไปเข้าแถวที่ยาวเฟื้อย

ขณะนั้นเอง เสียงอาจารย์ใหญ่กล่าวต้อนรับดังกังวาน ท่ามกลางนักเรียนพันคนที่เงียบลงอย่างพร้อมเพรียง ต้นกล้าสังเกตอาจารย์ใหญ่ ผมเกรียน กางเกงอัดจีบ เสื้อเชิ้ตแข็งเป๊ะ หน้าตาเรียบร้อยเกินปกติ

“เบสท์ นายว่าครูใหญ่แปลก ๆ มั้ย ดูเหมือนมีอะไรปิดบัง…”

“อาชีพครูเหรอ?” เบสท์สวนพร้อมหน้าเรียบ

“ไม่ใช่! คือ…แกว่าเขาอาจเป็นสายลับปลอมตัวรึเปล่า! แบบในหนัง!” ต้นกล้าตาเป็นประกาย พยายามกระซิบแบบคนลุ้นระทึก

“อ๋อ ถ้างั้นเราก็ต้องช่วยเขาทำภารกิจสิ” เบสท์ทำหน้าถือดี จำใจเล่นตามเพราะเริ่มอยากรู้ว่าความคิดเพื่อนใหม่จะไปไกลขนาดไหน

เสียงนกหวีดเป่า ทั้งสองต้องเข้าประจำห้องใหม่ พวกเขาถูกแยกไปคนละวงเพราะความวุ่นวายจากการเข้าแถวผิดห้อง เบสท์หันมาหยิบสมุดเข้ามือ “เสร็จแน่ เปิดเทอมวันนี้…ยุ่งแน่”

เมื่อต้นกล้าเข้าห้อง 1/3 ได้ เขาพยายามชะเง้อมองหาเบสท์ แต่ก็ถูกเพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ถาม “นายชื่ออะไรอะ? ยืนบื้ออะไรอยู่”

“เอ่อ…ชื่อกล้า ต้นกล้า” เขาตอบด้วยมาดเจมส์บอนด์แบบตั้งใจ

“แล้วจะทำอะไรล่ะ? ยืนนิ่ง ๆ เหมือนกำลังแอบอะไรไว้” วิน เพื่อนห้อง 1/3 หรี่ตามองใส่ ต้นกล้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบตอบ

“เปล่า เรากำลังจับตาดู…เอ่อ เหตุการณ์น่าสงสัยบนห้องนี้นิดหน่อย”

เสียงสาวน้อยผมเปียชื่อหว่อง เสียงหวานแต่คำพูดไว “อย่าบอกนะว่าเป็นพวกสายลับ ชอบคิดไปเองอย่างนี้แหละ ทำให้ต้องนั่งโต๊ะแถวหน้าเลย”

ต้นกล้าแทบขำแต่พยายามกลบเกลื่อน “เอ่อ ไม่เชิง แต่ระวังไว้นะ บางทีสิ่งที่ทุกคนเห็นอาจไม่ใช่ความจริง!”

ห้อง 1/3 เจอกันครั้งแรกก็เข้าใจผิดกันสนุก ใคร ๆ ก็งงว่าต้นกล้าเป็นพวกมโนหรือชอบโชว์ เพื่อน ๆ เริ่มสงสัยว่าอาจจะมีอะไรมากกว่านั้นในเด็กคนนี้

ขณะที่เบสท์ที่ถูกจับไป 1/2 กำลังเปิดสมุดจด เข้าสู่โหมดระเบียบสูง ขีดเส้นแบ่งทุกอย่างเป๊ะระหว่าง “งาน” กับ “ชีวิต” แต่ก็พลั้งปากถามเพื่อนข้าง ๆ “นายเห็นครูใหญ่ป่าว เหมือนล็อคเป้าเราตั้งแต่เช้า…”

“เห็นสิ แต่ทำไมเขาต้องมองนายด้วยล่ะ เบสท์ มีอะไรผิดปกติ?” เพื่อนใหม่ชื่อนัทถามพลางหรี่ตา

“เปล่า แค่…ไม่อยากโดนเรียกชื่อหน้าห้องในวันแรกไง”

เวลาเที่ยง ต้นกล้ากับเบสท์บังเอิญเจอกันหน้าร้านข้าวโรงอาหาร ทันทีที่สบตากัน ต้นกล้าแอบใช้มือบังปาก “เบสท์ ชั้นคิดว่าเราต้องจับตาคุณครูใหญ่ต่อ ทั้งแววตา แผนที่ เหมือนเขากำลังหาของสำคัญอะไรสักอย่าง!”

เบสท์พยักหน้าแบบขำ ๆ “โอเค งั้นเราต้องตามไป…แต่ไม่ใช่มื้อนี้ ขอข้าวหมูแดงก่อน”

“ข้าวหมูแดงหรือภารกิจ…เออ เอาข้าวหมูแดงก่อนก็ได้ งั้นสั่งเลย เรารออยู่ห่าง ๆ แบบสายลับ” ต้นกล้าเฝ้าระแวดระวัง พยายามส่องครูใหญ่ที่กำลังกินข้าวเปล่าเงียบ ๆ มุมโรงอาหาร

จังหวะนั้นเสียงเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ พูดลั่น “เฮ้ย ข่าวลือโรงเรียนเขาว่าครูใหญ่มีสัมภาระลับซ่อนอยู่!”

เบสท์มองหน้าต้นกล้าอย่างระอา ขณะที่ต้นกล้าเริ่มคิดเรื่องบ้า ๆ ลึกซึ้งเข้าไปอีก

หลังเลิกเรียนต้นกล้าส่งซิกกับเบสท์ว่าจะซุ่มดูครูใหญ่ พวกเขาเดินตามจนไปถึงห้องพักครูใหญ่ แต่ดันเจอครูพลศึกษาโวยลั่นเพราะถูกเข้าใจผิดคิดว่าแอบดูข้อสอบกลางปีล่วงหน้า

“เอ้าน้อง ๆ มาทำอะไรหน้าออฟฟิศครูใหญ่!”

“เอ่อ…เราแค่หลงครับ” ต้นกล้าแก้ตัวแป้ก ๆ

“งั้นหลงออกไปเร็ว ๆ เดี๋ยวนายใหญ่เขาจะเข้าใจผิดเอา!” ครูพลศึกษาส่งเสียงดุ สองเพื่อนรีบแจ้นหนีออกมาอย่างกระอักกระอ่วน

ในวันต่อมา เช้าตรู่ เบสท์เริ่มรู้สึกไม่ไหวกับนิสัยชอบคิดเองเออเองของต้นกล้า “นายแน่ใจเหรอว่าอยากสืบเรื่องครูใหญ่น่ะ กล้า?”

“แน่นอน! เรื่องนี้มีเงื่อนงำ เบสท์! ถ้าเราไขคดีนี้ได้ เราอาจเป็นตำนานโรงเรียนเลยก็ได้!”

“ถ้านายไม่โดนหาว่าเพี้ยนก่อนนะ…” เบสท์พูดเบาราวกับอยากให้เพื่อนคิดได้ แต่ต้นกล้ายังคงมั่นใจว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นฮีโร่

ระหว่างเดินค้นหาบางอย่างในสนาม พวกเขาต้องหลบหลีกครูฝ่ายปกครองที่เริ่มสังเกตสองคนนี้วุ่นเกินเหตุ เหตุการณ์ตลกขบขันจึงเกิดขึ้น เช่น นั่งวิ่งหลบในพุ่มไม้แต่โดนแมวจรดุไล่เบียดเบสท์ต้องลื่นกลิ้งไปชนประตูโรงน้ำชา

“เบสท์! นายดูท่าทางเก็บความลับไม่อยู่เลยนะ” ต้นกล้ากระซิบอย่างภาคภูมิ

“นายเองก็ไม่เนียนเลย! หนังสายลับที่นายดูนั่นช่วยอะไรไม่ได้หรอก” เบสท์ว่าอย่างเหลืออด ขณะที่ต้นกล้านั่งสังเกตพฤติกรรมครูใหญ่ที่ออกมาเก็บกล้วยหลังตึกเรียน…

จังหวะนี้เอง ครูใหญ่ชะงัก เจอต้นกล้าสบตาเข้าเต็ม ๆ

“อ้าว…เธอสองคนมาทำอะไรแถวนี้?”

ต้นกล้าพึมพำ “อย่าแสดงพิรุธ เบสท์…แผนสอง ปั๊มยางลม!”

เบสท์สะดุ้ง “ปั๊มยางลม?”

“อย่าถาม ประชุมลับไว้ก่อน!” ต้นกล้ายิ้มกว้าง บิดหูเพื่อนเบา ๆ โกหกงง ๆ ว่า “เราขอมาขอวัดความดันและตรวจสุขภาพกับครูใหญ่ครับ เพราะพ่อแม่สั่งให้ดูแลสุขภาพ!”

ครูใหญ่ยิ้มงง ๆ แต่ตกลงนัดให้เจอที่ห้องพยาบาลช่วงบ่าย โดยไม่เอะใจอะไรเลย

เวลาผ่านไปถึงบ่าย ต้นกล้าและเบสท์ไปที่ห้องพยาบาล ครูใหญ่นั่งจิบน้ำขิง ถามทุกอย่างที่เกี่ยวกับสุขภาพเพื่อนใหม่ทั้งสอง แต่สิ่งที่ต้นกล้าโฟกัสคือสมุดโน้ตของครูใหญ่ที่มีรอยขีดเขียนเหมือนรหัสลับ

“เบสท์! นายเห็นไหม”

“เห็น สมุดคนแก่ธรรมดาจะตาย”

“มันมีโค้ดลับ! เราต้องแอบยืมอ่าน!” ต้นกล้าวางแผนถ่วงเวลา ขณะที่เบสท์จับตาดู

หลังจบชั่วโมงสุขภาพ (ที่จริงแล้วครูใหญ่ตั้งใจจะฟังปัญหาคาใจเด็กใหม่) ต้นกล้ารีบหยิบสมุดเอามาอ่านหน้าห้อง รหัสที่เห็นคือ “ซื้อน้ำปลา 2 ขวด แป้งฝุ่น 1 ซอง”

เบสท์ระเบิดเสียงหัวเราะ ขณะเดียวกันครูใหญ่เดินตามมาเจอพอดี

“เอ่อ…พวกเธอคงชินกับการคิดเยอะนะ เอาเป็นว่าต่อไปขอไปซื้อของข้างนอกโรงเรียนช่วยครูใหญ่บ้างก็พอ”

ต้นกล้าหน้าเสีย ขณะที่เบสท์หัวเราะท้องแข็ง กลายเป็นตำนานข่าวลือใหม่ของห้อง 1/3 ทันที

จากนั้นต้นกล้าเริ่มเป็นที่รู้จักว่าเป็น “สายลับผู้มั่นใจผิด ๆ” มีเพื่อนเข้าหามากขึ้น ต่างพากันขยี้เรื่องราวความเข้าใจผิดระหว่างวันแรกกับเบสท์ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่จะไม่มีวันลืมในโรงเรียนนี้

ท้ายที่สุด หลังการวุ่นวายสารพัด ทั้งสองคนได้เปลี่ยนแปลงความคิด ต้นกล้าหันมาใส่ใจความเป็นจริงมากขึ้น ส่วนเบสท์เปิดใจรับว่า บางทีเรื่องวุ่น ๆ ก็ทำให้ชีวิตสนุกเหมือนกัน

ในวันสุดท้ายของสัปดาห์ ต้นกล้ากับเบสท์นั่งหลังห้อง ไถสมุดเรื่องราวที่ถูกเพื่อนแซวว่า “วันนี้จะจับสายลับมั้ย?” ต้นกล้ายิ้ม “วันนี้…ชั้นจะไปซื้อของให้ครูใหญ่! ภารกิจใหญ่สุดในชีวิตเด็กใหม่เลย!”

เสียงหัวเราะดังอย่างเป็นมิตรอบอวลในห้อง 1/3 เบสท์กระซิบ “นายต้องระวังนะ น้ำปลาคราวนี้ อาจวางโค้ดลับไว้ก็ได้”

ต้นกล้ากับเบสท์สบตากันอย่างขำ ๆ ในที่สุดวันที่เปิดเทอมแสนป่วนก็ปิดฉากลงด้วยรอยยิ้มจริงใจและเหตุการณ์แสนวุ่นวายที่ทุกคนไม่มีวันลืม